loveshadow schreef:Tja, waar trek je de grens inderdaad.. Ik vind het het belangrijkst dat de eigenaar aan de behoeften/natuurlijke eigenschappen van het dier moet kunnen voldoen. In mijn ogen moeten vogels lekker kunnen vliegen, een paard moet lekker naar buiten kunnen en contact kunnen maken met soortgenoten, vissen horen niet in kleine vissenkommen, etc.
Dit ben ik helemaal met je eens. Het probleem is bij lange na niet wat voor diersoort men in huis haalt, maar hoe men er mee omgaat. Dan zijn er natuurlijk de soorten waar men zich makkelijker fouten mee kan permitteren, van een ongelukkige cavia in een klein rotkooitje heb je doorgaans minder last dan van een ongelukkige hond die onzindelijk wordt, gaat slopen etc., laat staan een ongelukkige vos. Maar ik denk dat het allemaal op hetzelfde neerkomt: Wil je een dier, dan moet je het kunnen bieden waar het behoefte aan heeft, waar het fysiek en mentaal gezond van blijft. Dan vallen er dus heel veel diersoorten af, er er zullen uitzonderingen op de regels zijn. Of dat ook voor vossen geldt weet ik niet, daar heb ik niet genoeg verstand van. Aan die filmpjes te zien is het echter wel mogelijk, maar het zal een relatief klein groepje mensen zijn die het mogelijk kunnen maken.
loveshadow schreef:En natuurlijk weegt het ook mee of een dier van jongs af aan al gevangen wordt gehouden - een dier dat niet beter weet vind ik ook niet 'zielig.'
Dit zie ik wel iets genuanceerder, ik geloof -op basis van ervaring- dat ze namelijk wèl beter weten.
Instinct zit er bij wilde dieren zo diep in, ook als ze volledig 'tam' zijn opgegroeid blijft dat de basis van hun handelen. Ik heb zelf momenteel twee wilde en drie halfwilde ratjes. De wilde ratjes waren twee dagen oud toen ze gevonden werden, hebben een tamme pleegmoeder gehad en zijn altijd in handen geweest. En ze zijn tam hoor, met de nodige aanpassingen (ze zijn gevoeliger op prikkels en knagen meer) zijn ze prima te houden en ook nog eens heel goed te hanteren. Maar in alles wat ze doen zie ik dat instinct terug; hoe ze zich bewegen, hoe ze alert zijn op hun omgeving, hoe ze geen vreemd voedsel willen aanpakken, hoe veel verfijnder ze onderling communiceren dan hun tamme soortgenoten. Ik geloof dat ze zich nog steeds zouden redden als ze alleen voor komen te staan, de 'kennis' die ze hebben zit in iets veel groters, iets veel diepers dan in enkel de manier waarop ze opgegroeid zijn. Zoiets wordt na een paar generaties vast minder, maar ik geloof inmiddels niet meer dat een volledig wild dier in de eerste generatie 'niet beter weet' als ze in gevangenschap opgroeien.