Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-06-11 18:27

Geplaatst door de TopicStarter : 05-06-11 18:27

ik wilde zowieso al vaak mijn eigen hond meenemen, of zij naar hem. hij is namelijk ontzettend lief! best wel enthousiasten kan ook druk zijn, maar heel vriendelijk. en hij kan een beetje angstig afsnauwen wel hebben, dan wacht hij even en probeert het daarna rustig nog eens. hij houd vol, wordt niet opdringerig, maar blijft proberen en dan kom ze op een gegeven moment toch los.
veel andere honden kappen er dan gewoon mee of snauwen terug waardoor zij alleen nog maar meer schrikt.

het nare is dat zij vorig jaar heel graag speelde.
vorig jaar heb ik haar drie weken gehad, in de eerste paar dagen was ze erg bang voor adnere honden maar toen heb ik het idd elke dag opgezocht en na een week viel het kwartje ineens en vanaf toen kon ze heerlijk spelen. maar toen was het een andere hond. eentje die niet goed durfde en het niet goed wist, maar wel heel graag wilde. nu lijkt het alsof ze wel wil, maar als het te dichtbij komt dan geeft ze het op, sluit ze zich af en steekt nog net haar kop niet in het zand. pogingen van andere honden om toch sociaal te doen worden afgesnauwd waarna ze bijna nog het liefst op mijn schouders zou klimmen om maar weg te zijn van andere honden.

ik had eigenlijk gehoopt dat veel confronteren met andere honden haar zou helpen om wat uit haar schulp te kruipen en meer hond te worden, maar het is net alsof ze het opgeeft....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-06-11 18:33

Geplaatst door de TopicStarter : 05-06-11 18:33

hahaha fojoe, oh jee, moet ik bij jou ook eens langskomen dan

ze heeft inderdaad een hele hoop socialisatie gemist, als pup maar ook als jonge hond en later als volwassen hond. toch heeft ze tot nu toe altijd wel de drive gehad om het zelf op te zoeken, dewil was er nog.
nu lijkt het alsof er echt wat gebroken is in die hond, ze kapt er gewoon mee. sluit zich af voor andere honden, kijkt ze niet aan en ontwijkt ze of rent ervan weg en als ze te dichtbij komen valt ze uit en rent vervolgens naar mij. waarbij ze mij dan ook niet aan durft te kijken maar zich wel tegen mijn benen aan drukt.

ik hou er helemaal niet van om zweverig te doen ofzo, maar het is net alsof er iets is geknapt alsof ze er gewoon mee is opgehouden. "5 jaar telkens weer teleurgesteld, nu probeer ik het niet meer".

ik denk trouwens dat ik zo maar weer even met haar ga lopen, even wat schuiven in m'n agenda, dan maar een uurtje later naar bed

**Geplaatst**: 05-06-11 18:37

Geplaatst: 05-06-11 18:37

je bent welkom, maar 't is een heel eind hoor

vorig jaar ging het goed, blijf dat voor ogen houden

na een lange periode waarin ze waarschijnlijk niet met andere honden bezig geweest is, is zo'n terugval niet vreemd.
gewoon doorgaan zoals je bezig bent, als het kwartje toen gevallen is zal het nu ook wel vallen

ik veronderstel dat je het wel weet, maar voor alle zekerheid: niet gaan troosten of extra aanhalen als ze angstig doet naar andere honden.
als ze te agressief wordt zou ik haar wel corrigeren (gewoon een streng 'nee' is waarschijnlijk wel voldoende), maar voor de rest zou ik haar angstige gedrag gewoon negeren.
probeer zeker in het begin haar met rustige honden te laten omgaan die een snauw negeren, net zoals jullie hond.
bij die 5 honden van mij zitten ook combinaties die nooit met elkaar spelen.
ook honden hebben hun voorkeur

**Geplaatst**: 05-06-11 18:49

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst: 05-06-11 18:49

overigens sta ik wel altijd toe dat mijn hondje achter en tussen mijn benen komt staan als ze zich onveilig voelt als er andere honden op haar af komen; roep haar ook altijd bij me als ze begint te blaffen; als ik veiligheid bied voor haar dan vind ik het prima als zij daarvandaan het gevaar besnuffelt

ik ken overigens ook een hond die echt depressief aandoet; wordt thuis teruggestuurd naar haar mand als ze rondwandelt, mag niet in de tuin, niet in de keuken, geen aandacht komen vragen, ligt dus de hele dag in haar mand. gaat sochtends anderhalf-2u naar het strand; leuk zal je denken, maar het enige wat deze hond doet is op een klein drafje voor je uit lopen. niet snuffelen, niet rennen, niet naar andere honden, niet de zee in, niks. wil de auto niet in om uitgelaten te worden en de auto ook niet in om terug te gaan.
heb haar 1x te logeren gehad en in 10 dagen tijd werd ze steeds actiever, in de bosjes snuffelen, door het huis wandelen, zo nu en dan zelfs achter mijn eigen ubervrolijke hondje aan galopperen. afijn, baasjes terug, vond het sneu om te zien, die hond was helemaal door dolle om haar baasjes te zien.. is met 1 dag weer dezelfde zielige hond als voor haar vakantie.. maarja die mensen zijn ook blij met hun hond, willen haar niet kwijt.. hoop dat ze niet aan een nieuwe beginnen als deze overlijdt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-06-11 19:01

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst door de TopicStarter : 05-06-11 19:01

@fojoe: ik kom het wel fietsen, heeft layla meteen haar beweging gehad _O-

ik ga idd niet troosten als ze angstig doet. "achossie arrum hondjuh" daar doe ik niet aan. zeker inet bij irrationele angsten. een beetje vriendelijk aanmoedigen "kom op gekke muts, zo eng is het niet" dat dan weer wel

maar met zielig doen en er een heel probleem van maken als zij bang is dan bevestig ik alleen haar angst. leuk hoor dat ze bij mij troost komt halen, maar zo help ik haar niet. ik laat haar meestal bij me staan als ze dat wil, maar ze mag niet tegen me aan drukken, ik ben niet de muur waar zij tegen gezet word en van waaruit zij mag aanvallen. dus ze mag lekker op zichzelf staan en alleen als ze niet agressief of bezitterig doet. anders gaat ze meteen weer weg.

als ze gromt of uitvalt dan geef ik een gil, meestal hangt het dan af van haar reactie en die van de andere hond wat ik daarna doe. is de andere hond niet onder de indruk van haar gesnauw en is layla weer gewoon layla dan laat ik het verder gaan. is de andere hond erg onder de indruk of geschrokken/bang of is layla nog steeds te agressief dan draai ik layla om en laat ik die hond nog eens komen en aan haar ruiken. dan moet zij onderdanig zijn en krijgt ze meteen mee dat aan zich laten ruiken wel meevalt.
daarna haal ik beide partijen nog eens tegelijkaan totdat ze allebei weer vrolijk zijn en dan mogen ze gaan.

ze krijgt trouwens nog steeds niks als ze niet naar me kijkt. oogcontact is de sleutel tot alles, voer, lekkers, speeltje en aandacht. zo hoop ik dat ze uiteindelijk de link gaat leggen en echt mee gaat doen. nu heeft ze idd een beetje wat jij zegt Jade. ze loopt wel, maar ze doet niks. ik wil dat ze interactie laat zien, aandacht komt vragen en daarop leert reageren. ik wil dat ze doorkrijgt dat niet elke vraag het gewenste antwoord geeft, maar wel altijd een antwoord en altijd een interactie. want nu ontwijkt ze ieder echt contact. zowel met mensen als honden.

**Geplaatst**: 06-06-11 12:50

Geplaatst: 06-06-11 12:50

@Jade: veiligheid bieden zonder er verder speciale aandacht aan te besteden is volgens mij prima

zolang ze dat - zoals abeltje_xx aanhaalt, niet ziet als een uitvalsbasis om aan te vallen.

@abeltje_xx: ik vind dat je het heel verstandig aanpakt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-06-11 14:36

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst door de TopicStarter : 06-06-11 14:36

wat ik wel even wil melden, waar ik zelf ook wel trots op ben, is dat ze steeds beter naast gaat lopen.
ik wissel erg vaak van hand, ik wil dat ze op beide kanten even gehoorzaam is namelijk.
en afgelopen keer merkte ik echt een vooruitgang. ze loopt nog steeds ietsjes voor me uit, maar al veel meer naast mij dan in het begin. ze houd beter haar aandacht bij mij en let meer op, al kijkt ze me nog steeds liever niet aan. dan staan we nog wel eens stil...
ik probeer haar naam een commando te maken voor aankijken, nu komt ze als ze los loopt al op haar naam, en ik wil haar een aanleiding geven om me aan te kijken. als ik er echt een commando aanhang ( zoals bijv "kijk eens" ) dan wordt het een trucje, en als ze geen aandacht voor me heeft dan voert ze geen trucjes uit, dus dat heeft geen zin. ik wil haar eigenlijk foppen. het aankijken aanleren door het commando haar naam te maken ( dus op "layla!" wil ik oogcontact) dan kan ik vaak om contact vragen. ik hoop dat ze dan vanzelf contact gaat maken. en haar naam is een "commando" dat iedereen zal kennen die haar kent, dus dan kan zij ook bij anderen contact maken.

maar het meelopen gaat al veeeeel beter. ik hou haar nog steeds naast mij aan een korte lijn. ze mag iets langer als ze aangelijnd moet, maar wel moet plassen of poepen. anders loopt ze kort naast mij. zo kan ik haar directer beïnvloeden en eerder corrigeren.
waar ik vooral heel blij mee ben is dat de periodes van netjes naastlopen zonder trekken of versnellen steeds langer worden.
toen ik begon werd dat geen halve seconde volgehouden, nu kan ik een paar meter lopen voordat ze harder gaatlopen of gaat trekken en vaak kan ik met een kort rukje of een "nee" het nog iets verlengen.
ik kan nu ook gewoon stoppen, haar laten staan en dan na contact weer mee laten lopen.
voorheen moest ik stevig ingrijpen met een ruk omdat ze gewoon doorliep. en ik hou daar helemaal niet van, ook niet omdat de reactie die layla daarop geeft in elkaar krimpen is en zich in haar nek sterk maken om toch te kunnen trekken. en dat zegt mij heel veel over hoe ze normaal word uitgelaten.

ik ben echt heel blij met haar vooruitgang, hoe beter ze meeloopt hoe meer kans ze maakt om meegenomen te worden door mijn familie of langere wandelingen te mogen maken.
en daarnaast vind ik het heel erg leuk om te zien dat onze training z'n vruchten afwerpt ook al ben ik er niet iedere dag voor haar.

**Geplaatst**: 06-06-11 14:52

Geplaatst: 06-06-11 14:52

Het spijt me, maar voor familie die zo met een dier durft om te gaan zou ik geen greintje respect meer hebben. Wat ik zou doen ? Dierenbescherming inschakelen of de hond gewoon niet terug geven. Jij doet je best, dat begrijp ik en respecteer ik, maar ik zou zelf met alle liefde een hevige familieruzie riskeren en de hond niet meer terug geven.

**Geplaatst**: 06-06-11 15:32

Geplaatst: 06-06-11 15:32

@joenohoe: ik denk dat het vanop je pc nog helemaal anders is dan als je er zelf voor staat

abeltje doet wat ze kan.

**Geplaatst**: 06-06-11 19:08

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst: 06-06-11 19:08

TS, lijkt me lastig om te bevestigen omdat haar eigenaren haar ongetwijfeld ook roepen en niet van haar eisen dat ze oogcontact maakt. heb het mijn hondje inderdaad ook geleerd met volgen en hier komen; zit en netjes aankijken voor we verder gaan, ging heel goed, maar heb er niet specifiek een commando aangehangen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-06-11 19:24

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst door de TopicStarter : 06-06-11 19:24

hmmm, daar heb je ook weer gelijk in.
ik wil gewoon zo graag dat ze dat contact weer gaat opzoeken, ik zoek naar allerlei manieren nu

**Geplaatst**: 07-06-11 08:33

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst: 07-06-11 08:33

Heb je al wat gehad aan het boekje ts?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-06-11 12:22

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst door de TopicStarter : 07-06-11 12:22

ja heel veel

ik ben met haar vooral het wachtspel aan het spelen. dat ze moet zitten en op commando vrij mag en naar mij mag rennen. en ik heb haar ook leren touwtrekken...en nu is haar apporteerspeeltje kapot _O-

dus die meoten we vervangen...en een beter touwtrek speeltje kopen

ik vind het een ontzettend leuk boek en ik ga nog veel meer gebruiken, echt heel leuk!

**Geplaatst**: 09-06-11 23:52

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst: 09-06-11 23:52

Gelukkig, daar ben ik blij om

**Geplaatst**: 22-08-11 17:06

Geplaatst: 22-08-11 17:06

hoe gaat het intussen met jullie?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-08-11 15:38

Geplaatst door de TopicStarter : 31-08-11 15:38

nou iedereen ik ben al een tijdje niet meer hier geweest

ik heb heel veel stress gehad met mijn eindtentamens ( gelukkig allemaal gehaald), vervolgens weg op vakantie en toen kwam mijn oom heel plotseling te overlijden. hierdoor ben ik ook al een tijd niet bij layla geweest. gisteren heb ik voor het eerst weer met haar gelopen en ik ga zo ook weer even omdat ik het wel weer erg graag wil oppakken. ik mis dat beest en ik voel me toch niet goed als ik haar niet regelmatig zie.
helaas was de wandeling gisteren niet erg leuk. op sommige punten is ze enorm veranderd ten goede, maar er zitten ook een paar trekjes bij die absoluut alarmbellen doen rinkelen.
ik heb haar gisteren opgehaald bij mijn oom en tante. ze was zoals altijd erg hyper toen ze uit de bench kwam, maar we hadden elkaar lang niet gezien dus ik weet het een beetje aan een mix van weerzien en haar gewoonlijke hyperactiviteit. ze heeft een paar keer geprobeerd tegen me op te springen, maar werd uiteindelijk kalm genoeg om naast me te zitten, ik had haar op dit moment nog niet aangekeken of aandacht gegeven, eerst kalmeren. pas toen ze kalmeerde kreeg ze aandacht en een aai, ze heeft daarna een aantal keer al zitten haar poten omhoog gegooid tegen mij op, als ik naar haar toe liep met brede schouders ging ze wel naar beneden, maar ze wisselde dit geklauw af met momenten dat ze juist heel kalm en stil was ( waarvoor ze dan ook een aai kreeg)
het aanlijnen ging redelijk en ook het vertrekken uit de deur ging goed, ze trok flink toen we net vertrokken, maar iedere keer stil staan en haar weer naast vragen hielp een beetje. ze was erg hyper en had moeite zich te concentreren.
ik ben naar een veldje gegaan vlak bij haar huis, ik weet dat daar wel eens andere honden zijn, dus het leek me leuk om haar met andere honden te laten spelen. tijdens de wandeling erheen merkte ik dat ze veeeel meer naar me keek dan voor de vakantie en iedere blik werd dan ook flink beloond. eenmaal op het veld hebben we eerst wat geapporteerd om wat energie kwijt te raken en toen kwam er een andere hond. daar was ze wat happerig op, maar die hond was ook wat opdringerig.
ik dacht er verder niet zoveel aan, maar ik merkte opeens dat bij elke hond die het veld opkwam layla enorm gespannen was, gefixeerd ging staren en in een soort roofdier houding ernaar toe sloop. dat ging twee keer goed, met wat happen, de eigenaren van de andere honden verzekerden mij dat we het ze gewoon moesten laten uitzoeken, ook al voelde ik me er niet helemaal lekker bij.
daarna ging het echter meerdere keren mis, ze ging echt op andere honden af en greep ze. ze ging er ook achteraan. een keer sloop ze op een hond af, leek ze te ontspannen toen ze eenmaal bij hem was en rook ze gewoon. toen draaide ze zich heel langzaam om naar zijn kop en viel naar hem uit.
toen was ik het zat, ik heb haar bij me gehouden en ben kort daarna weggegaan. de meeste eigenaren vonden het niet zo erg, nadat ze een keer uitviel liet ze die hond met rust, maar ik wilde niet bij andere honden zitten als "mijn" hond uitvalt.
het was zo'n vreemd gezicht, ze kwam ook iedere keer na zo'n uitval naar mij toe en kroop bijna op me ( wat ik niet toeliet trouwens)
de rest van de wandeling heb ik haar heel netjes naast mij kunnen houden, ik heb kunnen oefenen met aankijken op commando wat heel goed ging en ze is braaf en rustig haar bench weer ingegaan thuis.

ze is dus heel erg veranderd wat aankijken betreft, ze is veel meer gericht op mij, ze kijkt ook vaak naar me als het niet hoeft, ook langere blikken, niet alleen korte neurotische blikken. ze luistert sneller als ze me aankijkt dus ze heeft haar aandacht meer bij mij.
maar ze is ook agressief aan het worden. ik heb het idee dat ze nu van te voren alles aanvalt waar ze onzeker over is in plaats van af te wachten. daarna komt ze bij mij troost zoeken. ze blaft nu ook naar andere mensen aan de lijn al valt dat nog mee.
het ergste is het fixeren, het staren wat ze doet en dan dus blafen of uitvallen.
ze heeft in het verleden wel een gehapt of van zich af gebeten uit angst, wanneer een hond haar teveel werd, maar dit gaat veel verder. ze word er gespannen van en vliegt ze dan aan.

voorlopig heb ik het plan om haar zo min mogelijk los bij andere honden te hebben. ze is snel en luistert niet meer naar mij als ze zo fixeert, dus ik kan het niet maken tegenover andere mensen om haar bij hun honden te laten. ik laat haar voorlopig aan de lijn als er andere honden zijn, die mag ze dan best begroeten, maar ik blijf erbij zodat ik op tijd kan corrigeren of kan afbreken.
ik denk dat ze uit onzekerheid bijt, aanval is de beste verdediging.
ik wil haar dus leren dat ze niet bang hoeft te zijn, maar dat haar gedrag ook niet getolereerd wordt.
ze geniet van het rennen en dat is ook goed voor haar dus naast de fiets, of los als er geen honden zijn mag nog wel. energie kwijt kunnen is ook belangrijk, want daar komen de meeste problemen vandaan.
en verder moet ik uitzoeken wat de beste methode is om dat fixeren te onderbreken. als ik dat kan stoppen voordat het escaleert dan kan ze op termijn weer los. en dat heb ik het liefst, want ik heb haar gekend als een hond die graag met andere honden speelt en die daar echt gelukkig van werd. ik weet at die hond nog ergens zit en ik ga er alles aan doen om die terug te vinden.

**Geplaatst**: 31-08-11 21:06

Geplaatst: 31-08-11 21:06

blij weer een update te lezen

gefeliciteerd en gecondoleerd.

nogal dubbel inderdaad, aan de ene kant gedraagt ze zich tegenover jou beter (meer aankijken), aan de andere kant is dat uitvallen naar andere honden natuurlijk niet bepaald gewenst gedrag.
ik zou haar inderdaad voorlopig niet meer los laten bij andere honden, maar eerst aan de lijn haar gedrag aanpakken.
ik weet dat niet iedereen voorstander is van de methode van cesar millan, maar ik ben dat wel.
het belangrijkste is om haar uit die fixatie te halen voor ze te ver gaat, cesar doet dat met een por tegen de ribben.
op het moment dat ze als reactie daarop naar jou kijkt, kan je haar gaan belonen zoals je nu al werkt om haar te leren jou aan te kijken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 31-08-11 22:04

Geplaatst door de TopicStarter : 31-08-11 22:04

ik ben vanmiddag weer een uurtje of twee met haar gaan lopen. eerst even lekker een stuk naast de fiets rennen naar het park, even wat energie wegrennen. eenmaal in het park kort aan de lijn en naast laten lopen. ik heb eigenlijk bijna constant lopen corrigeren, iedere keer voor me uit of gaan trekken of proberen te snuffelen of ergens anders heen lopen....als je aan de lijn loopt bepaal ik wat er gebeurt, dus geen gescharrel. in dit stadia ook helemaal geen goed idee, want als ze ineens een hond in het vizier krijgt dan zou ze daar nog wel eens op af kunnen gaan. en ik wil juist kunnen ingrijpen bij de fixatie. daarbij is een beetje discipline en gehoorzaamheid geen overbodige luxe bij haar.
we liepen wel naar een losloopveldje toe, daar is het meestal erg rustig dus dat kon wel.
op de heenweg nog twee honden gezien, meteen ging layla staren, haar kop omhoog en dat hele lichaam werd stijf. ik kon dit keer snel ingrijpen omdat ze aan de lijn zat en op korte afstand. ik heb een aantal keer een flinke ruk meten geven voordat ze eindelijk reageerde op mij en niet meer die andere hond aanstaarde ( die overigens totaal niet geïnteresseerd was in haar

) daarna een grote lieve berner sennenhond die midden op het pad stond en haar wel leuk vond, hij kwam ook heel lief op haar af, maar zij verstijfde meteen weer , ik heb al corrigerend langs die hond gelopen, maar ze kreeg de kans niet uit te vallen. ik kon iedere keer het fixeren verbreken al begon ze meteen weer na de correctie, maar dat ik haar uberhaubt kon laten stoppen staren was al heel wat. haar haren stonden ook helemaal overeind toen we erlangs waren gelopen.

uiteindelijk bij het losloopveldje waar ze even los mocht, gevraagd om oogcontact, echt lang oogcontact met aandacht voor mij, en toen mocht ze gaan. dan mag ze snuffelen en rondrennen wat ze wil.
ze vond het heel leuk en ik genot weer.
toen gingen we weer terug en dus moest layla weer aangelijnd. ik merkte wel dat na het loslopen ze wat rustiger was en minder trok. ze was minder gefocussed op alles om haar heen en ik hoefde minder te corrigeren. het werd al beter op de heenweg naar het veldje, maar na een stukje vrij rennen gedroeg ze zich duidelijk beter. als de scherpe randjes eraf zijn dan is het ineens best een lieve hond

toen we bijna bij de uitgang waren besefte ik eigenlijk dat ik nog wel zin had in een tweede rondje, dus omgekeerd en via een andere route weer terug naar het losloopveldje dat we nu achterstevoren liepen.
weer lekker gelopen en layla genoot van het rondscharrelen.
toen gingen we echt naar huis, weer aangelijnd en via een andere weg dan normaal richting uitgang. daar kwamen we een grote airdale tegen, dat was een lieve vriendelijke hond, maar layla zette meteen haar haren overeind en begon te fixeren, toen we er vlak langs kwamen hapte ze zelfs, dat was wel jammer.
we zijn ook nog eens een labrador tegen gekomen die ik liever niet had gezien, hij begon layla namelijk meteen aan te staren waardoor layla direct in de verdediging schoot, ook begon te fixeren en hem aan had gevlogen als ik haar niet een paar flinke rukken had gegeven en stroef was doorgelopen.
op het laatste stukje liepen we achter een stel met loslopende honden, honden die ons duidelijk wel leuk vonden maar niet kwamen en dat was wel prettig, zo kon ik met layla, die nu de hele tijd honden voor zich kon zien, mooi oefenen met fixatie-correcties. na een paar keer had ze duidelijk door dat ze niet zo mocht staren en hoewel ze even niet goed wist wat ze moest was ze toch meer ontspannen en liep ze naar mijn idee ook wat opgeluchter rond. op de valreep nog een een agressieve minipoedel met oud dametje tegengekomen, die peoedel hing al bijna in haar oren en toen kon je ook zien dat layla niet aanvalt uit agressie maar uit angst en onzekerheid. ze schrok van de poedel en begon ook wel te blaffen en grommen en staren, maar voordat ze dat deed kroop ze eerst naar achter en zakte haar achterhand ietsjes ineen. ik heb haar daarvoor gecorrigeerd, daardoor ging ze netjes zitten, toch ben ik door blijven gaan. ze was al niet meer aan het staren, maar ze bleef geconcentreerd kijken naar de poedel, ik ben doorgegaan totdat ze er echt niet meer naar keek, ben toen weggereden op de fiets, heb haar nog twee keer moeten corrigeren, maar toen ging het wel weer.
op zich hele goede oefening dus, en gelukkig geen gewonden ( onder beide partijen)
op de terugweg mocht ze weer lekker rennen aan de fiets, daar is ze toch het blijst, dan is haar kop laag, kijkt ze kalm voor zich uit en draagt ze haar staart ontspannen middelhoog, evenwijdig aan haar ruggengraat.
op de terugweg nog twee keer een andere hond gezien, de eerste kon ik met twee kortje zachte rukjes voorbij, gewoon een klein verzoek om niet te kijken naar de hond en haar aandacht bij het lopen te houden, dat ging zo makkelijk. de tweede reageerde ze wat feller op, ik heb de hond niet goed gezien, maar het kan zijn dat deze ook meer aandacht aan haar besteedde, dan is ze meteen veel intenser.
toch ging het verder erg goed en ook eenmaal thuis was ze rustig en kalm, wat voor mij het beste bewijs is dat ze genoeg heeft gelopen en een goede wandeling heeft gehad, als ze thuis in dat drukke huis kalm kan blijven.

dus al met al al weer een veel positiever gevoel, de honden die we zijn tegengekomen hadden allemaal verschillende reacties op haar en ik merk wel dat ze daar dus ook verschillend op reageert. op honden die haar negeren is ze minder gefixeerd dan op honden die haar erkennen en ook terug kijken. honden die dan nog rustig en vriendelijk blijven zijn nog te doen, maar bij honden die haar gedrag beantwoorden of die haar voor zijn en zelf beginnen met agressie of fixatie heeft ze het moeilijk en kan ik duidelijk zien dat ze erg onzeker word. dat zijn ook de enige momenten dat ze blaft. als een hond haar verrast, alsof ze door meer geluid te maken imposanter denkt te zijn, lijkt wel.

ik heb op zich goede hoop, ik laat haar niet meer in de buurt van andere honden als ze niet goed gelopen heeft, als de wandeling begint is ze hyper en neurotisch en kan ze niks met zichzelf. dat moet er eerst af gelopen worden. dan is ze ook te corrigeren.
en voorlopig mag ze ook niet bij andere honden als ze niet aangelijnd is. ik laat haar nu nog niet ruiken of kennis maken. eerst maar eens leren dat ze niet mag fixeren, pas als ze een andere hond ontspannen kan naderen en de andere hond is een rustige vriendelijke hond die haar niet zal overdonderen, mag ze kennis gaan maken. nog wel aangelijnd, zodat ik kan ingrijpen als ze toch weer bang wordt en terug valt in agressie, maar eerst maar eens leren om honden te negeren en er niet zo op te fixeren.

ze heeft het aankijken trouwens al heel goed door, wat maar aangeeft hoe slim en werkwillig ze eigenlijk is, ze snapt nu al ( na twee keer ) dat ze mij moet langdurig en aandachtig moet aankijken voordat ze bepaalde dingen mag. ze zoekt soms zelf mijn blik op en dan maakt mijn hart een klein sprongetje.

ik weet niet waarom ze nu ineens wel wil kijken, maar ik ben er ontzettend blij om. ze zoekt eindelijk weer contact met de buitenwereld. ik zou dan ook niet terug willen naar de layla van twee maanden geleden. die layla was een stuk minder agressief, maar die wilde het liefst doen alsof ze niet bestond.
ik heb liever een hond die wat agressief reageert, maar wel met je wil werken en contact met je wil zoeken.

ik ben trouwens ook fan van cesar, ik heb onlangs zijn boek gekocht ( omdat het in de uitverkoop lag in een toevallige boekenwinkel hoor

) en ik kijk ook graag zijn show.
ik zou niet alles zo doen als hij, maar hij doet een hoop dingen zoals ik ze ook al jaren doe, ik kan me wel vinden in zijn methode.
ook het onderbreken van fixeren wat ik al wilde doen komt terug in wat hij zegt. stoppen voordat het mis gaat, vind ik toch beter dan straffen nadat het mis is gegaan.

ik corrigeer op dit moment door een rukje te geven, soms klein en superzacht zoals op de fiets, dan voel ik aan dat ze op dat kleine beetje goed zal reageren, soms veel sterker zoals bij de labrador omdat ze anders niet eens merkt dat ik er ben. en als ze na een keer of 3-4 nog niet reageert krijg ze inderdaad een por in haar zij, niet in haar ribben trouwens, maar ik tik heel zacht met mijn hiel haar flank aan, tussen knie en ribben zeg maar. dat ik gevoelig dus hard schoppen zou gewoon pijn doen en ze schrikt een beetje van een aanraking daar als ze op iets anders gericht is, dus het breekt meteen haar concentratie. toch fijner dan maar blijven sjorren en rukken.

we hebben allebij wat oefening nodig, ik moet eerder reageren en nog even aftasten wat op welk moment de beste correctie manier is en zij moet natuurlijk gaan leren dat ze niks krijgt als ze zich niet gedraagt zoals ik wil. maar volgens mij heb ik vandaag haar hele wereld al op z'n kop gezet door die fixatie te doorbreken, die zag ze echt niet aankomen.

wat ik dan wel jammer vind is dat de baasjes niet hebbn aangegeven dat ze zo agressief is geworden, wat waarschijnlijk betekend dat ze het niet weten omdat ze haar nooit in die situatie zien...

**Geplaatst**: 01-09-11 15:01

Geplaatst: 01-09-11 15:01

ik vind dat je het super doet +:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-09-11 18:22

Geplaatst door de TopicStarter : 02-09-11 18:22

poeh poeh, net terug van een grote wandeling met layla en ik heb er echt een heel positief gevoel aan overgehouden.

bij het ophalen bleek dat de shi tzu ( oftewel de swiffer

) blijkbaar logeerde, die stond in de bench ernaast. ik kon hem helaas niet meenemen, ik heb al m'n aandacht nodig voor layla en daarbij was het veeeel te ver lopen voor die kleine pootjes. dus hij bleef thuis.

normaal gesproken heeft layla zoveel opgekropte energie als we net beginnen met lopen dat ze het moeilijk heeft met luisteren en concentreren, maar dit keer ging het best aardig, ze deed iig erg haar best. we kwamen op de heenweg naar het park ( dat doen we altijd op de fiets, kan ze even lekker de scherpe randjes eraf rennen) een paar honden tegen, daar reageerde ze best fel op. een van die honden was een staf-kruising die ook heel intens op haar reageerde, dus begonnen beide honden te blaffen. gelukkig zat ik ertussen met de fiets waardoor het wat makkelijker was om haar onder controle te houden.
eenmaal bij het park moest weer netjes naast me. toevallig liep de grote herder van het huis aan het begin van het park los in de tuin, die begon enorm te blaffen. daar heb ik mooi gebruik van gemaakt door er met layla langs te lopen, telkens heen en weer, tot ze de hond negeerde. het heeft 5 of 6 keer geduurd, maar de laatste keer hoefde ik haar maar een keertje kort te corrigeren en toen kon ik de lijn losjes laten, ze keek toen overal heen behalve naar die tuin. de herder was na twee keer lopen trouwens al stil en gaan liggen, die had het wel gezien, kan je nagaan hoe layla zichzelf kan opfokken.
we zijn lekker richting het losloopveldje gelopen. ik kwam twee keer een hond tegen. ik merk inmiddelssteeds meer hoe en wanneer ik moet corrigeren, bij de eerste hond bijvoorbeeld, was het deels mijn schuld dat ze toch uitviel. ze begon wel te fixeren, maar ik reageerde daarop te overdreven door haar weg te trekken ( ipv de korte ruk die ik meestal geef). dat gaf layla genoeg reden om uit te vallen en naar de hond te happen. gelukkig niet raak, want ik had haar nog wel aan de lijn bij me en ook na een paar korte rukjes liep ze weer mee. het valt me nu ook al op dat ze sneller ophoudt met kijken, soms wil ze nog wel eens lang achterom blijven kijken, maar nu keek ze niet meer om zodra we er voorbij waren.
de tweede hond ging beter, ik kreeg toen door dat ik iets teveel anticipeerde, het was een heel lief bordercollie achtig beestje dat heel vriendelijk naar ons keek. layla reageerde in eerste instantie met gewone interesse. ik denk dat ik hier zelf iets teveel spanning opbouwde, in afwachting van fixeren of een uitval, waardoor layla inderdaad ging fixeren. na een korte correctie liep ze weer netjes mee.
eenmaal bij het veldje mocht ze lekker snuffelen en rennen, dat vind ze altijd prachtig en ik vind het leuk om te zien. ze is op mij gericht, maar niet overdreven obsessief.
toen we bijna het veldje afwaren liep layla net een stukje voor me uit, ik zag haar ineens verstijven, haar kop omlaag brengen en een soort agressieve jachthouding aannemen. dus er moest daar een hond zijn en layla was nog los! ik heb op strenge toon haar geroepen en tot mijn verbazing hield ze op met staren en kwam vrolijk naar me toe en ging toen ook nog netjes zitten. daar heb ik haar even flink voor beloond.
toen heb ik haar aangelijnd, want ik wilde geen risico lopen. om de hoek kwam toen een klein oud jack russeltje langs die recht op ons af kwam. layla kreeg het een beetje op haar heupen en begon eerst weer te staren. ik besloot toen om layla te laten zitten ipv erlangs te lopen. het hondje kwam naar ons toe en als layla liep kon ze nog wel een uitvallen, maar als ik haar laat zitten is ze al onderdaniger en kalmer. mocht het hondje dus aan haar willen ruiken dan zou het op deze manier het veiligst zijn. het hondje liep uieindelijk gewoon langs, rook in het voorbij gaan wel even, maar had nou niet echt interesse. layla bleef netjes zitten, wel wat gespannen, maar ze maakte geen aanstalten om agressief te doen. dus werd ze daarvoor beloond.
we zijn een stukje verder gelopen tot een groot grasveld met wat speelapparaten. daar mocht ze weer even los, hebben we wat getraind op commando's, een beetje gestoeid en haar naar snoepjes laten zoeken. toevallig kwamen toen dat hondje plus de eigenaar en nog een hondje het veld op. ze waren al naast ons voordat ik het doorhad. en layla was los. maar layla deed iets waardoor ik nu zeker weet dat het nog wel goedkomt, ze liep erop af op een ontspannen manier, je zag haar wel even twijfelen maar uiteindelijk liep ze gewoon kalm naar het tweede hondje ( een teckeltje) toe. even ruiken en toen heeft ze een klein stukje met hem gerend, ze heeft een heel klein stukje gespeeld!! ik had het haast niet meer! vanbinnen ontplofte ik bijna, zo mooi om te zien. het waren maar drie kleine huppelsprongetjes en daarna liep ze weer naar mij toe, maar ik was zo blij! ze heeft ook een flinke knuffel gekregen.
de terugweg ging prima, weer lekker op de fiets, een keer een andere hond gezien, een hele grote duitse dog die haar heel leuk vond. layla liet zien dat ik soms gewoon moet wachten met corrigeren, ze begint het nu al een beetje te leren. ze ging niet fixeren, niet op een agressieve manier. ze was wel erg geïnteresseerd. toen we bijna naast hem kwamen te fietsen sprong ze vooruit, maar toen greep ik in. ze kreeg een korte ruk en voila! meteen over en netjes weer naast de fiets lopen. ze is steeds makkelijker te corrigeren en laat als die fixatie en frustratie ook steeds makkelijker los.

eenmaal thuis mocht ze drinken en heb ik haar samen met die kleine swiffer even losgelaten terwijl ik op de bank ook wat dronk en even uitrustte. toen kwam de grootste uitdaging van vandaag. ik wilde beide honden weer in de bench doen, ik deed eerst de kleine, maar layla duwde zich ineens met veel kracht tussen mij en die kleine. dat was een grote fout, ik stuurde layla eerst weg, ze moest afstand houden, maar ik merkte dat ze toch steeds terugkwam en minder afstand hield dan ik wilde. dus besloot ik om eens door te gaan totdat ze me echt alle ruimte gaf die ik wilde. ik stuurde haar van me weg, maar iedere keer dat ik daarmee ophield stapte ze weer naar voren, ik liet haar ligen en ze kwam weer omhoog. op een gegeven moment draaide ze ineens op haar zij toen ik haar liet liggen, mar ik zag dat dit eerder een poging was om weg te kronkelen dan echte overgave. ik heb vervolgens bijna een kwartier lang boven haar gestaan, constant terug leggen op haar zij en iedere keer kwam ze weer omhoog. de kleine was veel minder gestressed en lag naast ons. op een gegeven moment pakte ik de kleine beet en tilde hem op, dan hoefde ik hem namelijk niet te roepen om hem in de bench te krijgen. dat zou layla namelijk veel te onrustig maken. layla sprong meteen omhoog ( voor de zoveelste keer :roll:

). ik zette de kleine op de koffietafel ( die was het dichtstbij) en greep layla in de zijkant van haar nek. nu was het over. de schrok en piepte even, maar ik bleef kalm en legde haar weer terug waar we begonnen waren. tijdens de hele oefening had ze lopen hijgen en slaan met haar staart en nu pas kalmeerde ze echt en bleef ze rustig liggen. ik kon de kleine in zijn bench doen zonder dat layla opstond of opgewonden raakte. en daarna kon ik layla rustig de bench in sturen.
ik denk dat dit een heel duidelijke doorbraak is geweest. ik heb laten zien dat ik het nerveuze gedrag niet tolereer, ik wordt niet boos en ga niet schreeuwen, maar ik houd ook niet op totdat ze zich gedraagt zoals ik wil. er overkomt haar niks, maar ze moest nu eens toegeven dat ik bepaalde waar ze was. en dat was volgens mij best goed voor haar.

het is dus best goed gegaan vandaag, ze heeft zowaar een klein stukje met een andere hond gespeeld, ze heeft laten zien dat ze ook naar andere honden kan kijken zonder direct te gaan fixeren. daarmee heeft ze mij geleerd dat ik moet wachten tot er wat gebeurt en niet spanning op moet bouwen als ze zich nog niet ongewenst gedraagt. ik moet haar meer de kans geven om zelf dingen te ontdekken, ze moet natuurlijk ooit zelf erachter komen welk gedrag wel het goede is.
ook heb ik een echte overwinning behaald binnen het huis en layla laten merken dat ook binnen die nervositeit niet het antwoord is. ik hoop dat dat nog even blijft doorwerken want er is weinig kans dat deze les bekrachtigd wordt door de eigenaren.

ik ben ontzettend trots op haar, de training begint echt al vruchten af te werpen en het is duidelijk dat layla echt verandert erdoor. ze gaat ook sneller dan ik verwacht had, ik had niet gedacht dat het zo snel al goed zou gaan met een andere hond, maar misschien kan ik haar binnenkort wel eens kennis laten maken met een geschikte hond aan de lijn. dan kan ik voorbereidingen gaan treffen om haar uiteindelijk weer met andere honden te laten spelen zonder lijn.

morgen hopelijk weer en misschien zondag ook, ik moet nu proberen om deze stijgende lijn vast te houden

**Geplaatst**: 05-09-11 11:29

Geplaatst: 05-09-11 11:29

geweldig dat je elke keer zo'n lang verhaal typt, dat maakt de situatie ook voor ons heel duidelijk +:)+

heerlijk om te lezen dat het inmiddels al zo goed gaat.
blijf vooral zo doorgaan, je doet het super!

**Geplaatst**: 05-09-11 12:52

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst: 05-09-11 12:52

Geweldig dat ze zo verandert door je training. Gelukkig laat ze dat fixeren snel los. Ik ben benieuwd naar je volgende update!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-09-11 14:31

Geplaatst door de TopicStarter : 05-09-11 14:31

layla en ik hebben een heerlijk weekend achter de rug!

afgelopen zaterdag heb ik haar s'ochtends opgehaald, maar omdat ik die avond ook op onze eigen hond zou passen heb ik gevraagd of ze niet een nachtje kon logeren, dan hoefde ik niet zoveel heen en weer te fietsen. en dat kon!
dus zijn we eerst naar mijn ouders gefietst, een goede drie kwartier was dat. eenmaal thuis stond mijn hond al vol verwachting te kijken en die twee hebben dan ook even wat gespeeld totdat de rust weer terugkeerde. layla kreeg even wat te eten en daarna heeft ze even rustig geslapen. s'middags zijn we een stukje gaan wandelen naar een dijkje, daar is veel ruimte om los te lopen en er zijn kleine waterplassen. we zijn een heel stuk erheen gelopen, toen omgekeerd en toen heb ik m'n schoenen uitgedaan en m'n broek opgestroopt en ben ik er met layla erin gegaan. die vond dat eerst maar vreemd en durfde niet zover weg van mij, maar ze heeft uiteindelijk toch een rondje om mij heen gezwommen. duco ( onze cane corso reu) houdt niet van water waar hij niet in kan staan dus die vond het maar stom dat wij zo ver gingen. toen hij zag dat layla het zo naar haar zin had, die leefde helemaal op in het water en vond het zo leuk, is hij er ook in gekomen

iedereen was toen lekker afgekoeld en kon weer op de terug weg. thuis hebben ze weer geslapen.
s'avonds hebben we ze op het speelveldje voor ons huis losgelaten en achter touwen en ballen en elkaar aan laten rennen. layla is een speurhond van niks, of ze is lui, want de ballen die de bosjes in gingen werden door duco eruit gevist terwijl layla teleurgesteld terugkwam :roll:

laat in de avond ben ik nog met allebij gaan wandelen langs de rivier en toen mochten ze gaan slapen.

ik ben er de volgende ochtend expres vroeg uit gegaan zodat we in alle stilte het bos rond konden. we waren de enige die daar liepen en hebben eerst 2 uur gewandeld en ze los laten rennen, voordat we gingen eten. layla vond het bos geweldig, het zit vol met fazanten en eenden en andere kleine dieren en het ligt ook nog eens aan een route vol boerderijen. ze wist niet meer welke geur ze nou moest volgen.

s'middags heb ik layla nog een naar het dijkje genomen om te spelen met onze nieuwe bal werper, duco hoefde niet zo nodig die lag nog te snurken. is niet echt een ochtend-hond

op het veldje hebben we ook nog even lekker door het gras gerold en door en greppel met modder er water gerend _O-

thuis weer lekker uitgerust en vooral veel geslapen. layla komt lekker bij je liggen. ik maak me stilletjes een beetje zorgen over hoe ze soms ademt, misschien ligt het gewoon aan haar bouw, maar ze maatk soms zo'n raar snurk-grom geluid als ze half in slaap valt. haar kop ligt dan soms omhoog en soms tussen haar poten, maar het is net alsof ze ligt te grommen met iedere ademteug, zelfs duco kwam even polshoogte nemen en aan haar ruiken.
ook ademt ze eigenlijk altijd heel snel en hard, ook als ze lekker rustig ligt te slapen. ik denk dat het misschien komt omdat ze aan alle kanten vergroeid is, misschien heeft ze moeite met het heffen van haar borst als ze op haar zij ligt. ze lijkt geen ademtekort te hebben en als wij haar niet verplaatsen doet ze het ook niet zelf, dus zoveel last zal ze er niet van hebben, maar het ziet er zo raar uit en klinkt zo raar. ze kan ook heel apart zuchten, dan komt er samen met een diepe zucht ook een halve grom uit ( eigenlijk klinkt het een beetje als een harde scheet

)

zo rond 5 uur zijn we weer naar haar huis gefietst op een rustig tempo, ze had niet zoveel haast, ze had al zoveel gelopen.

thuis was ze even heel hyper en enthousiast, maar dat was snel over en toen is ze gewoon gaan liggen.
ik vind het altijd jammer als ik weer wegga, ik had haar hetliefst weer meegenomen. maar ik hoop dat ik haar vaker een paar dagen achter elkaar kan houden, ik vind het leuk, layla vind het leuk en het gaat goed. dus waarom niet

de omgang met andere honden gaat veel beter. met mijn hond heeft ze geen problemen, hij is ook heel lief. soms een beetje lomp maar dat is wel goed voor haar. dat ze merkt dat ze het gewoon overleeft als hij z'n kop op haar legt of tegen haar op loopt.

we zijn veel andere honden tegengekomen en ik merkte dat ze nog nauwelijks fixeert. soms hoef ik haar niet eens meer te corrigeren en stopt ze zelf. ze word sneller kalm ook.
ik zou haar nog steeds niet zomaar bij andere honden laten, maar het gaat wel de goede kant op.
we zijn ook een aantal minder leuke honden tegengekomen, grommers, bijters en hele intense honden. daar zijn we allemaal zonder problemen langs gekomen.

op zondag reageerde ze er al nauwelijks op terwijl we er vlak langs liepen! ook heeft ze een keer gekeken naar een hond aan de overkant en toen gewoon weer weggekeken, ik was heel trots op haar.

ze sluit zich nog steeds af en toe af en ik moet het kijken naar mij echt blijven bevestigen want als ik dat niet regelmatig doe dan houdt zij er ook mee op. in zit vind ze het makkelijker, maar het blijft een uitdaging. soms geef je haar een commando en dan draait ze haar kop weg en zou ze weg willen lopen, dan vermijd ze ook elk contact daarna. daar moet je haar echt uithalen met veeeeel geduld totdat ze eindelijk een keer naar je kijkt.

dus: stijgende lijn, maar het blijft een gevoelig proces

**Geplaatst**: 06-09-11 10:11

Geplaatst: 06-09-11 10:11

oh, wat geweldig dat jullie zo'n leuk weekend gehad hebben +:)+

ik vind het eigenlijk verbazend hoe snel ze verandert, en dat terwijl je eigenlijk niet eens zo heel vaak met haar bezig kan zijn.
hopelijk mag ze wat vaker bij jou komen logeren!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-09-11 18:28

Re: hoe kan ik mijn wandelpartner helpen?

Geplaatst door de TopicStarter : 12-09-11 18:28

ik ben ook best wel onder de indruk van haar, ze doet het zo goed.
maar ik geloof ook dat ze het zelf ook graag wil, ze kan af en toe zo diep en voldaan zuchten. je kan bijna voelen hoe fijn ze het vindt.
het is ook zo'n lieve hond

Nomineer dit bericht ×