Bokt.nl

**Geplaatst**: 15-03-10 14:13

Geplaatst: 15-03-10 14:13

marenmar85 schreef:
ik vind het ook zielig voor het beest echt wel en ik had ook wel verwacht dat ik wel leuk zou gaan vinden maar er zijn inmiddels 5 mnd voorbij en heb der nog steeds niets mee. Overigens heeft het beest er geen last hoor. Hij krijgt voldoende aandacht van mijn vriend en ik laat hem af en toe ook wel eens uit.
Wist wel dat niemand met zou begrijpen maar wou het ook gewoon ff kwijt.

Wat vervelend voor jullie allebei. Ik kan me best voorstellen dat je had verwacht dat het wel zou meevallen, tenslotte had je geen ervaring met honden. Zelf heb ik 4 honden en met de voorlaatste heb ik best moeite gehad. Een vreselijk lieve herder maar wat een bewerkelijk dier. Heb altijd pups gehad maar de ene hond is de andere nu eenmaal niet. Heb zelfs 3 nestjes gefokt en toch heb ik een vreselijk jaar met de herder gehad. Nu zou ik hem voor geen goud meer willen missen en is het zelfs stiekem wel een beetje mijn favoriet

Wees niet te hard voor jezelf en bekijk de situatie over een half jaartje weer, wie weet wordt het allemaal makkelijker van de zomer. Ook de winter is niet de leukste periode met een jonge hond. Probeer de leuke kanten van de hond (die hij vast ook heeft) te benadrukken en geef hem en jezelf nog wat tijd en een kans.

Laatst bijgewerkt door chinou op 15-03-10 14:15, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-03-10 14:15

Geplaatst: 15-03-10 14:15

_Zsazsa_ schreef:
god wat word hier overdreven

First: Ts, trek je niet zo aan wat hier over je word gezegd, en ga al helemaal niet naar een therapeut omdat je smetvrees hebt voor je hond. wat een achterlijke opmerkingen.
Ik heb in het zelfde schuitje gezeten, mijn (ex)vriend moest en zou een pitbull of stafford. En dan lees moest en zou. Nou ben ik niet vies van honden dacht ik, en als mijn vriend blij is dan ben ik blij. Onvoorwaardelijke liefde noem je dat denk ik. Nou lang praten erover, zei ik ok, MAAR ik wil het best niet de hele dag binnen, als ie binnen komt moet ie schoon zijn. En zeker niet als we eten binnen aan het kwijlen zijn.

Nou meneer naar het asiel, want zo was ie dan weer wel. Had op asiels.com al zitten zoeken naar verschillende blijkbaar. 3 dagen laten heeft meneer een stafford gekocht. Hardstikke lief, alleen blijkbaar lichtelijk ongemanierd. 4 jaar oud, snuift en likt iedereen heerlijk in het kruist, plast wanneer die moet, poepen kan ie dan wel buiten. tafelpoten zijn heerlijk op om te kauwen. En je vriendin hangt in met de handen in het haar naar de hond te kijken met indd een minder vriendelijk gezicht.
Vriendinlief houd van vriendmans en neemt de hond op cursus waar de hond 'spelen' met anderen honden een beetje te serieus neemt. Van het een komt het ander, de hond kan inmiddels al zitten door mij. Maar ik vind de hond nog steeds vies, en de vriend heeft niks in de gaten ondanks mijn dagen en nachten lange gezeur..

Einde van het verhaal: hond eruit of ik eruit. Hond had geen respect voor mij ondanks 4 maanden cursus. Ik heb zelf ook nog een (erg) druk leven, vriendlief wilde niet naar de cursus was niet nodig vond ie.
Iedereen goh meid, je bent wel erg onvriendelijk zo, je vriend is zo gek met dat beest
wie zorgt er appelflap de hele dag voor dat beest ik! En ik doe mn best maar nog steeds boos aangekeken. Dus ik heb tegen mijn vriend gezegd of, je neemt de hond de hele dag mee op sleeptouw en traint hem, of ik pak mn spullen en ga weg, als ik over zoiets niet serieus genomen word dan over wat dan wel. het hele huis na de filistijnen, mijn vrije tijd weg, en maar poetsen.
Einde: ik ben weggegaan. Hond was blijkbaar toch belangrijker....

(btw ik zie trouwens nergens in het verhaal een mishandelde of zielige hond, de vriend doet er toch gewoon van alles mee, ik zie het probleem niet.
Ts, gewoon doen wat jij het beste vind, er is niks ranzigers dan mensen die honden in huis hebben en die geen smetvrees hebben.( en dus maar half schoonmaken) Vind het gewoon vies grote honden binnen. Met kleintjes heb ik niet zoveel problemen.

Volgens mij was er iets in jullie relatie mis... Doordrammen over zo'n dier en dat jij toegeeft, vriend die niet luistert enz.enz. En hij hadden een "leuk" exemplaar uitgezocht....

En als mensen het woord smetvrees hier al amper mogen noemen gaan we mensen ook niet voor ranzig uitmaken als ze wel een hond in huis hebben en minder belang hechten aan poetsen, lijkt me wel zo netjes.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:15

Geplaatst: 15-03-10 14:15

Toch denk ik als je wil, je goed een hond kan hebben als je smetvrees hebt!
Mijn vriend is super schoon (ook tegen het smetvrees aan) maar toch accepteert hij de hond en zijn ongemakken...
Maar dat moet je wel willen

**Geplaatst**: 15-03-10 14:16

Geplaatst: 15-03-10 14:16

Ik vind enkele reacties hier behoorlijk nutteloos en anderen dan weer goed. Ja, misschien had TS even beter moeten nadenken voor ze haar vriendje haar liet overhalen, maar dat is niet gebeurd en die tijd is niet meer terug te draaien. TS had net zo goed de hele situatie kunnen doodzwijgen, maar dat doet ze niet, ze staat open voor tips. Dus al wie het belang van de hond wat kan schelen, kunnen beter met tips af komen i.p.v. in herhaling te vallen over hoe dom alles wel niet is.
@TS: Je kunt best nadenken over wat jij aan kan en wat niet. Wat zou erger aan je geweten knagen: Je vriend die jou en/of de hond moet verliezen of jij die dagdagelijks zal moeten accepteren dat je de hond moet verdragen? Als je kiest voor het laatste (wat ik in jouw geval zou doen, maar jij kent jezelf het beste), kun je misschien beginnen aan een lijstje met dingen die het leven met die hond draaglijker zouden kunnen maken, bv. ideeën wat betreft huisvesting, waar de hond 's nachts verblijft, of je misschien een plek kunt hebben waar de hond niet mag komen,...

Ik wens je iig veel succes en ik vind het goed dat je er een topic over hebt geopend.

Laatst bijgewerkt door Musetta op 15-03-10 14:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 15-03-10 14:16

Geplaatst: 15-03-10 14:16

chinou schreef:
marenmar85 schreef:
ik vind het ook zielig voor het beest echt wel en ik had ook wel verwacht dat ik wel leuk zou gaan vinden maar er zijn inmiddels 5 mnd voorbij en heb der nog steeds niets mee. Overigens heeft het beest er geen last hoor. Hij krijgt voldoende aandacht van mijn vriend en ik laat hem af en toe ook wel eens uit.
Wist wel dat niemand met zou begrijpen maar wou het ook gewoon ff kwijt.

Wat vervelend voor jullie allebei. Ik kan me best voorstellen dat je had verwacht dat het wel zou meevallen, tenslotte had je geen ervaring met honden. Zelf heb ik 4 honden en met de voorlaatste heb ik best moeite gehad. Een vreselijk lieve herder maar wat een bewerkelijk dier. Heb altijd pups gehad maar de ene hond is de andere nu eenmaal niet. Heb zelfs 3 nestjes gefokt en toch heb ik een vreselijk jaar met de herder gehad. Nu zou ik hem voor geen goud meer willen missen en is het zelfs stiekem wel een beetje mijn favoriet

Wees niet te hard voor jezelf en bekijk de situatie over een half jaartje weer, wie weet wordt het allemaal makkelijker van de zomer. Ook de winter is niet de leukste periode met een jonge hond. Probeer de leuke kanten van de hond (die hij vast ook heeft) te benadrukken en geef hem en jezelf nog wat tijd en een kans.

daar ben ik het nou helemaal mee eens!

**Geplaatst**: 15-03-10 14:17

Geplaatst: 15-03-10 14:17

Dat heb ik ook gehad. Ik HAATTE dat beest, en geloof me, het was wederzijds. Ik heb ALTIJD honden gehad, en ben een echte 'hondenmens'. Maar dat beest _-:(

deed constant in huis (altijd op mijn spullen, op m'n boeken, dekjes van m'n paard), luisterde nooit naar mij,.. Ik had haar wel kunnen wurgen! En m'n ex vond dat ik me aanstelde, en gaf dat beest ALTIJD gelijk en haar zin.

Heb uiteindelijk m'n ex buiten geschopt, laat hem maar lekker weg rotten met dat rotbeest xD Ik haatte haar gewoon echt. Heb van kleins af aan honden gehad, die ook wel eens wat deden, m'n oplader aan gort bijten, m'n favo knuffel molesteren, eentje heeft me ooit eens gebeten (nog steeds een litteken van), maar dat was allemaal zo vergeven en vergeten. Ongelukjes gebeuren nu eenmaal, maar zij deed het er gewoon echt om. Ze wist wat ik niet kon verdragen (ben een boekenwurm, flip al wanneer er nog maar een ezelsoor aan een bladzijde zit) en deed dat dan gewoon. Ze beet m'n frontriem met diamanten letters stuk, vrat m'n peperdure toque op,..

Nu ik er over nadenk, vond m'n pa haar ook maar irritant. Uiteindelijk is die hond zwanger geraakt van mijn hond (waar ik NOOIT problemen mee had, Bozzy was echt mijn schatje), en zijn ik en m'n pa wat liever gaan doen tegen haar. Maar dat hou je niet vol.. Ga je er mee buiten, plast en poept ze, kom je terug binnen, kijkt ze naar mijn pa, en poept ze vlak voor zijn zetel. Pa kwaad, maar straft niet (hond zwanger), en ruimt de boel op. Gaat terug zitten.. Hond poept gewoon nog eens.

Nee, zoiets nooit meer. Kan me voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Probeer er over te praten met je vriend, moet je echt doen. De hond is een van de redenen dat ik en mijn ex uiteen zijn gegaan. Je kan niet van iemand verwachten dag in, dag uit met een hond te moeten leven die je niet kunt uitstaan.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:18

Re: Ik heb niks met onze hond, ben ik nou raar ???

Geplaatst: 15-03-10 14:18

mijn vriendh ad al een hond toen ik hem leerde kennen
en echt een schat van een beetje hoor maar ik ben ook niet opgegroeit met honden en vind het maar niets al die haren in huis...
ik snap de TS goed ookal had ze iets bter na moeten denken voor ze er aan begon.... maar goed hoeveel mensen doen niet eerst en gaan dan pas na denken??

**Geplaatst**: 15-03-10 14:19

Geplaatst: 15-03-10 14:19

Vjestagirl schreef:
Pepper1 schreef:
Nou een kat vind ik vele malen viezer dan een hond...
Die loopt als je niet oplet over de eetkamertafel of het aanrecht...
Loopt door de kattenbak en vervolgens wil hij bij je op schoot zitten..

Maar goed, TS heeft nu de hond en moet een zo goed mogelijke oplossing vinden voor de hond. Het beest is nu gewend om binnen te zitten, vind dat je het niet kan maken om hem buiten in de schuur te doen, zoek een goed tehuis of....
Als je het toch een kans wilt geven.... lol met je dog... (ipv lol met je knol) Ga op training, ga spelen of het strand, in het bos.... enz enz

Goed opgevoede kat zit niet op t aanrecht of de tafel. Die van ons heeft dat zelfs nog nooit gedaan. Honden likken hun eigen pielie af en willen vervolgens je handen en je gezicht aflikken. Word al misselijk als k eraan denk.

Als ik eerlijk ben denk ik dat de TS de hond t beste weg kan doen. Als je na 5 maanden nog niet gewent bent aan een dier, ga je er nooit meer aan wennen.

TS moet de hond maar weg doen? En heeft vriendlief daar ook nog iets over te zeggen, misschien?

Overigens heb ik zowel honden als katten en gelukkig geen smetvrees of iets dat daar in de verste verte maar op lijkt. Maar als je mij vraagt wat viezer is, de honden of de katten, dan zeg ik toch de katten. Ik ben dol op ze, hoor. En ze gaan echt niet de deur uit. Maar ze verharen 10 x meer dan mijn honden en ik zit wel met de toch nooit zo frisse kattenbakken in mijn huis. Regelmatig staan ze na het bezoek aan de bak uitgebreid te graven en het kattenbakgrit ligt daardoor vaak ook door mijn hele bijkeuken.
Om nog maar te zwijgen over mijn poes die niet op de bak wil als er net een andere kat op heeft gezeten en dan rustig in mijn boekenkast gaat zitten piesen. Ruikt toch niet bepaald fris en die boeken heb ik weg kunnen gooien. En dan hebben we het niet over de keren dat mijn dekbed of de wasmand het slachtoffer was.
En dan heb ik ook nog eens een kater die na het wassen van zijn eigen achterwerk wel degelijk ook nog mijn haar wil wassen.

Ik denk dat een dier vies vinden hoofdzakelijk in je eigen hoofd zit. Extreme dingen zoals onzindelijke acties van honden of katten natuurlijk daar gelaten. Als je overal veel bij na gaat denken heb je geen leven. Wat denk je dat er onder je schoenen zit als je daarmee over straat hebt gelopen? Of wat er aan dat knopje zit waar je op moet drukken als je wilt oversteken bij een verkeerslicht? Wat er aan simpel muntgeld of bankbiljetten kleeft?
Smetvrees, of zelfs maar een heel lichte vorm daarvan lijkt me een hele lastige handicap, eigenlijk.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:19

Geplaatst: 15-03-10 14:19

Je kunt wel zeggen dat TS heeft toegestemd na lang zeuren van haar vriend over een hond, maar het is een beslissing die je samen maakt. Zoiets probeer je niet door een hond in huis te halen, je gaat bij anderen kijken hoe het gaat, desnoods wandelen met honden van het asiel. Die je overigens enorm blij maakt als je een wandeling met een hond wilt maken. Misschien voor anderen een goede tip als je twijfelt over het in huis nemen van een hond.

Wij hebben o.a. 2 zeer grote honden (kwijlers ook nog

), ik kan elke dag stofzuigen en ik zou om de dag kunnen dwijlen. Nou is dat dweilen met de kraan open, dus dat beperk ik tot een minimum. Wij hebben er beiden geen last van en we zijn niet vies van onze beesten. Nu kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die dat wel elke dag doen, maargoed, dat zijn hopelijk geen mensen die een hekel hebben aan hun hond of zelfs wilden dat hij een keer 'per ongeluk' een drukke weg overstak...

Lijkt mij voor alle partijen beter dat de hond een ander huisje krijgt. Je vriend zal het niet leuk vinden, maar hij moet ook begrijpen dat het voor het beestje het beste is. Ik ben er echt zeker van dat een hond wel voelt of hij of zij gewenst is.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:19

Geplaatst: 15-03-10 14:19

_Zsazsa_ schreef:
god wat word hier overdreven

First: Ts, trek je niet zo aan wat hier over je word gezegd, en ga al helemaal niet naar een therapeut omdat je smetvrees hebt voor je hond. wat een achterlijke opmerkingen.
Ik heb in het zelfde schuitje gezeten, mijn (ex)vriend moest en zou een pitbull of stafford. En dan lees moest en zou. Nou ben ik niet vies van honden dacht ik, en als mijn vriend blij is dan ben ik blij. Onvoorwaardelijke liefde noem je dat denk ik. Nou lang praten erover, zei ik ok, MAAR ik wil het best niet de hele dag binnen, als ie binnen komt moet ie schoon zijn. En zeker niet als we eten binnen aan het kwijlen zijn.

Nou meneer naar het asiel, want zo was ie dan weer wel. Had op asiels.com al zitten zoeken naar verschillende blijkbaar. 3 dagen laten heeft meneer een stafford gekocht. Hardstikke lief, alleen blijkbaar lichtelijk ongemanierd. 4 jaar oud, snuift en likt iedereen heerlijk in het kruist, plast wanneer die moet, poepen kan ie dan wel buiten. tafelpoten zijn heerlijk op om te kauwen. En je vriendin hangt in met de handen in het haar naar de hond te kijken met indd een minder vriendelijk gezicht.
Vriendinlief houd van vriendmans en neemt de hond op cursus waar de hond 'spelen' met anderen honden een beetje te serieus neemt. Van het een komt het ander, de hond kan inmiddels al zitten door mij. Maar ik vind de hond nog steeds vies, en de vriend heeft niks in de gaten ondanks mijn dagen en nachten lange gezeur..

Einde van het verhaal: hond eruit of ik eruit. Hond had geen respect voor mij ondanks 4 maanden cursus. Ik heb zelf ook nog een (erg) druk leven, vriendlief wilde niet naar de cursus was niet nodig vond ie.
Iedereen goh meid, je bent wel erg onvriendelijk zo, je vriend is zo gek met dat beest
wie zorgt er appelflap de hele dag voor dat beest ik! En ik doe mn best maar nog steeds boos aangekeken. Dus ik heb tegen mijn vriend gezegd of, je neemt de hond de hele dag mee op sleeptouw en traint hem, of ik pak mn spullen en ga weg, als ik over zoiets niet serieus genomen word dan over wat dan wel. het hele huis na de filistijnen, mijn vrije tijd weg, en maar poetsen.
Einde: ik ben weggegaan. Hond was blijkbaar toch belangrijker....

(btw ik zie trouwens nergens in het verhaal een mishandelde of zielige hond, de vriend doet er toch gewoon van alles mee, ik zie het probleem niet.
Ts, gewoon doen wat jij het beste vind, er is niks ranzigers dan mensen die honden in huis hebben en die geen smetvrees hebben.( en dus maar half schoonmaken) Vind het gewoon vies grote honden binnen. Met kleintjes heb ik niet zoveel problemen.

En ben je nu niet meer samen met hem?
Geef je trouwens groot gelijk.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:21

Geplaatst: 15-03-10 14:21

VinAx schreef:
Dat heb ik ook gehad. Ik HAATTE dat beest, en geloof me, het was wederzijds. Ik heb ALTIJD honden gehad, en ben een echte 'hondenmens'. Maar dat beest deed constant in huis (altijd op mijn spullen, op m'n boeken, dekjes van m'n paard), luisterde nooit naar mij,.. Ik had haar wel kunnen wurgen! En m'n ex vond dat ik me aanstelde, en gaf dat beest ALTIJD gelijk en haar zin.

Heb uiteindelijk m'n ex buiten geschopt, laat hem maar lekker weg rotten met dat rotbeest xD Ik haatte haar gewoon echt. Heb van kleins af aan honden gehad, die ook wel eens wat deden, m'n oplader aan gort bijten, m'n favo knuffel molesteren, eentje heeft me ooit eens gebeten (nog steeds een litteken van), maar dat was allemaal zo vergeven en vergeten. Ongelukjes gebeuren nu eenmaal, maar zij deed het er gewoon echt om. Ze wist wat ik niet kon verdragen (ben een boekenwurm, flip al wanneer er nog maar een ezelsoor aan een bladzijde zit) en deed dat dan gewoon. Ze beet m'n frontriem met diamanten letters stuk, vrat m'n peperdure toque op,..

Nu ik er over nadenk, vond m'n pa haar ook maar irritant. Uiteindelijk is die hond zwanger geraakt van mijn hond (waar ik NOOIT problemen mee had, Bozzy was echt mijn schatje), en zijn ik en m'n pa wat liever gaan doen tegen haar. Maar dat hou je niet vol.. Ga je er mee buiten, plast en poept ze, kom je terug binnen, kijkt ze naar mijn pa, en poept ze vlak voor zijn zetel. Pa kwaad, maar straft niet (hond zwanger), en ruimt de boel op. Gaat terug zitten.. Hond poept gewoon nog eens.

Nee, zoiets nooit meer. Kan me voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Probeer er over te praten met je vriend, moet je echt doen. De hond is een van de redenen dat ik en mijn ex uiteen zijn gegaan. Je kan niet van iemand verwachten dag in, dag uit met een hond te moeten leven die je niet kunt uitstaan.

Waardeloos verhaal zeg dit... Je kunt een zwangere hond ook best straffeb, of moeten jullie met straffen meteen schoppen of slaan? Een dier is echt wel om te vormen, jullie moeten alleen jullie communicatie verbeteren. Een hond heeft zelf natuurlijk een voorkeur, net alsdat je dat zelf ook hebt. Tja, je gaat ook niet weg bij je vriend door een hond... Dan klopt er al iets in je relatie niet.

Een hond opvoeden kan bij een aantal gevallen ontzettend moeilijk wezen, maar het heeft ook tijd en liefde nodig. Wanneer jij naar dat beest kijkt en een monster ziet staan kom je natuurlijk niet van dat gevoel af...

**Geplaatst**: 15-03-10 14:21

Geplaatst: 15-03-10 14:21

Het is moeilijk hoor om na te denken over iets dat je niet kent. TS geeft aan geen ervaring te hebben met honden en dan kan je je toch moeilijk een voorstelling maken van de consequenties die het hebben van een hond met zich meebrengt.

Nogmaals, wees niet zo streng voor jezelf en laat het wat meer op je afkomen, wie weet ga je hem nog leuk vinden of kan je hem in ieder geval tolereren. Wie zegt dat je van de hond moet houden....

**Geplaatst**: 15-03-10 14:22

Geplaatst: 15-03-10 14:22

Ts ik heb wat voor je!

Lees dit maar eens goed. Wil je zo wezen? Werk eraan om een band te krijgen met je hond en spring zonodig in een gierput om van je smetvrees af te komen. Succes!

"Hoe kon je?".
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd.
Zij - inmiddels je vrouw - is geen hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren". Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!"
En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?" Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was.
Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste ‘kwispel’ te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.
Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:22

Geplaatst: 15-03-10 14:22

TS krijgt heel bokt over der heen. Ik begrijp dat dit heel veel mensen boos maakt. Toen ik een hond kreeg was bijna iedereen in huis blij. Behalve me zus. Die raakte hem niet aan zonder handschoenen want och als die nou eens beet.

Ik denk TS dat jedit moet bespreken met je vriend. VOor het dier is het zielig misschien kan hij nu nog makkelijk weg.

Jammer dat je hm wel wil. Ik heb net nog een hond gekocht ben GEK o pdie dieren.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:24

Re: Ik heb niks met onze hond, ben ik nou raar ???

Geplaatst: 15-03-10 14:24

Samm dat is echt belagelijk! Dit dier is 6 maand en kan nog prima herplaatst worden. Ik heb nu een herplaatser van 2. DIe krijgt bij mij toch ook een leuk tehuis.

Samm heb je liever dat TS hem houd terwijl ze niets met hem heeft. Dan kan hij toch beter naar iemand die tijd en het leuk vind om zo'n ding in huis te hebben!

**Geplaatst**: 15-03-10 14:25

Geplaatst: 15-03-10 14:25

Vjestagirl schreef:
Oprtalj schreef:
Ik kan eigenlijk niet begrijpen dat er hier mensen zijn die suggereren dat alledrie beter af zouden zijn wanneer de hond wordt herplaatst. Dat dat voor de TS zo is, is misschien wel aannemelijk, maar hoe kun je spreken voor haar vriend?
Misschien is het hebben van een hond wel heel belangrijk voor hem en passen hij en TS in dat opzicht dan niet goed bij elkaar. En misschien is het dan uiteindelijk wel de beste oplossing als TS vertrekt en een eigen hondvrij onderkomen zoekt.

Je relatie opgeven om een hond? Moet toch niet gekker worden... Als haar vriend die hond nou al gehad had, maar hij is er later gekomen...

Wat maakt dat voor verschil? De hond is er nu toch? En is wellicht voor haar vriend belangrijk.
Voor mij is het hebben van honden om me heen dusdanig belangrijk dat ik niet zou kiezen voor een relatie met iemand die dat niet begrijpt of me zelfs zou beletten honden te hebben. Zo iemand past dan gewoonweg niet bij mij. Want toegeven en de hond weg doen betekent in dit geval niet dat het alleen om deze hond gaat. Het betekent voor de vriend van TS dat hij zijn verdere leven met haar nooit meer een hond kan hebben. Of hij dan kiest voor TS of voor een leven met een hond is zijn zaak. Het is niet aan ons om te oordelen wie er gek of raar is.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:29

Geplaatst: 15-03-10 14:29

Wat ik echter uit het verhaal lees, heeft de hond het helemaal niet slecht. Ja, misschien voelt hij intuïtief aan dat TS niet dol is op hem, maar ze laat hem wel mee uit en hij wordt waarschijnlijk goed vertroeteld door haar vriend. Ik kan me ergere milieus voorstellen, hoor. Denk eerder dat het feit dat TS moeite moet doen hiervoor, het probleem is.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:29

Geplaatst: 15-03-10 14:29

blokje schreef:
Samm dat is echt belagelijk! Dit dier is 6 maand en kan nog prima herplaatst worden. Ik heb nu een herplaatser van 2. DIe krijgt bij mij toch ook een leuk tehuis.

Samm heb je liever dat TS hem houd terwijl ze niets met hem heeft. Dan kan hij toch beter naar iemand die tijd en het leuk vind om zo'n ding in huis te hebben!

Het was maar een voorbeeld, ik vind zeker niet als de hond niet gewenst is dat hij bij haar moet blijven, wel vind ik dat ze meer verantwoordelijkheid had kunnen nemen en haar best te doen voor de hond. En niet zo makkelijk oh nou ik heb er niks mee weg ermee!

**Geplaatst**: 15-03-10 14:30

Geplaatst: 15-03-10 14:30

Binckydenice schreef:
VinAx schreef:
Dat heb ik ook gehad. Ik HAATTE dat beest, en geloof me, het was wederzijds. Ik heb ALTIJD honden gehad, en ben een echte 'hondenmens'. Maar dat beest deed constant in huis (altijd op mijn spullen, op m'n boeken, dekjes van m'n paard), luisterde nooit naar mij,.. Ik had haar wel kunnen wurgen! En m'n ex vond dat ik me aanstelde, en gaf dat beest ALTIJD gelijk en haar zin.

Heb uiteindelijk m'n ex buiten geschopt, laat hem maar lekker weg rotten met dat rotbeest xD Ik haatte haar gewoon echt. Heb van kleins af aan honden gehad, die ook wel eens wat deden, m'n oplader aan gort bijten, m'n favo knuffel molesteren, eentje heeft me ooit eens gebeten (nog steeds een litteken van), maar dat was allemaal zo vergeven en vergeten. Ongelukjes gebeuren nu eenmaal, maar zij deed het er gewoon echt om. Ze wist wat ik niet kon verdragen (ben een boekenwurm, flip al wanneer er nog maar een ezelsoor aan een bladzijde zit) en deed dat dan gewoon. Ze beet m'n frontriem met diamanten letters stuk, vrat m'n peperdure toque op,..

Nu ik er over nadenk, vond m'n pa haar ook maar irritant. Uiteindelijk is die hond zwanger geraakt van mijn hond (waar ik NOOIT problemen mee had, Bozzy was echt mijn schatje), en zijn ik en m'n pa wat liever gaan doen tegen haar. Maar dat hou je niet vol.. Ga je er mee buiten, plast en poept ze, kom je terug binnen, kijkt ze naar mijn pa, en poept ze vlak voor zijn zetel. Pa kwaad, maar straft niet (hond zwanger), en ruimt de boel op. Gaat terug zitten.. Hond poept gewoon nog eens.

Nee, zoiets nooit meer. Kan me voorstellen dat je het er moeilijk mee hebt. Probeer er over te praten met je vriend, moet je echt doen. De hond is een van de redenen dat ik en mijn ex uiteen zijn gegaan. Je kan niet van iemand verwachten dag in, dag uit met een hond te moeten leven die je niet kunt uitstaan.

Waardeloos verhaal zeg dit... Je kunt een zwangere hond ook best straffeb, of moeten jullie met straffen meteen schoppen of slaan? Een dier is echt wel om te vormen, jullie moeten alleen jullie communicatie verbeteren. Een hond heeft zelf natuurlijk een voorkeur, net alsdat je dat zelf ook hebt. Tja, je gaat ook niet weg bij je vriend door een hond... Dan klopt er al iets in je relatie niet.

Een hond opvoeden kan bij een aantal gevallen ontzettend moeilijk wezen, maar het heeft ook tijd en liefde nodig. Wanneer jij naar dat beest kijkt en een monster ziet staan kom je natuurlijk niet van dat gevoel af...

Geloof me nou maar, dat beest was gek. Straffen? Haha. Ze keek naar m'n ex, en die zei 'kom maar hier'. Dag straf. Het lag niet helemaal aan haar, hij had ook moeten optreden, maar dat deed ie dus niet. Snapte niet waar ik me druk over maakte.

Ik heb altijd honden gehad, en in m'n dooie eentje 1 van haar pups opgevoed. Op 8 weken was ie zindelijk, ging zitten op commando en liep los en aan de les. Hondenschool is mij niet onbekend. De relatie klopte inderdaad langs geen kanten, hadden elke dag ruzie, en vaak over de hond.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:31

Geplaatst: 15-03-10 14:31

VinAx schreef:
Ongelukjes gebeuren nu eenmaal, maar zij deed het er gewoon echt om. Ze wist wat ik niet kon verdragen (ben een boekenwurm, flip al wanneer er nog maar een ezelsoor aan een bladzijde zit) en deed dat dan gewoon.

Ja hoor

Die hond wist precies dat jij je boekjes zo netjes wilden houden en ging daarom express, om jou te narren, je boeken verzieken. Volgens mij begrijp jij helemaal niets van hoe een hond in elkaar steekt en denkt.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:33

Geplaatst: 15-03-10 14:33

Hannah_Menno schreef:
Oprtalj schreef:
Ik kan eigenlijk niet begrijpen dat er hier mensen zijn die suggereren dat alledrie beter af zouden zijn wanneer de hond wordt herplaatst. Dat dat voor de TS zo is, is misschien wel aannemelijk, maar hoe kun je spreken voor haar vriend?
Misschien is het hebben van een hond wel heel belangrijk voor hem en passen hij en TS in dat opzicht dan niet goed bij elkaar. En misschien is het dan uiteindelijk wel de beste oplossing als TS vertrekt en een eigen hondvrij onderkomen zoekt.

Of dat de vriend vertrekt en zijn hond meeneemt.
Vind jij het beter dat de hond nu bij de TS blijft dan? Ik zou op zoek gaan naar een goed tehuis waar hij wél de liefde krijgt die hij nodig heeft.

Dat zeg ik toch niet?
Waar het om gaat is dat TS en haar vriend hier samen uit moeten zien te komen. Als TS echt niet met hond verder wil dan is de keus aan haar vriend om of voor haar, of voor de hond te kiezen. Maar dat blijft dan voor hem altijd kiezen uit twee kwaden en vind het dan een beetje raar om te stellen dat híj daar ook beter van wordt.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:34

Geplaatst: 15-03-10 14:34

Ieks! Wat is bokt weer op zijn smalst zeg!
Wat denken veel mensen toch vreselijk zwart/wit...
Zijn jullie in je dagelijks leven ook zo?

**Geplaatst**: 15-03-10 14:35

Geplaatst: 15-03-10 14:35

annebe schreef:
Ieks! Wat is bokt weer op zijn smalst zeg!
Wat denken veel mensen toch vreselijk zwart/wit...
Zijn jullie in je dagelijks leven ook zo?

**Geplaatst**: 15-03-10 14:36

Geplaatst: 15-03-10 14:36

Overigens is er wat mij betreft een verschil tussen geen klik hebben met één bepaalde hond, of gewoonweg niet van honden in het algemeen houden. En als ik lees wat TS schrijft in haar openingspost dan is dat laatste hier het geval. En als je niet van honden in het algemeen houdt, dan krijg je ook moeilijk een band met één hond in het bijzonder.

**Geplaatst**: 15-03-10 14:36

Geplaatst: 15-03-10 14:36

Goed zo Samm, er zijn er teveel die zo moeten eindigen!!
Als 'wij' ons niet inzetten voor de dieren die ongewenst zijn zal er dus nooit iets veranderen in deze maatschappij waarin een mooi (schoon) huis met een dure auto voor de deur belangrijker zijn dan de schepselen van moeder natuur!!
Om discussie hierover te voorkomen, hier bedoel ik niet per defenitie de ts mee!
Maar ik vind het wel raar dat oa ik hier ranzig mag worden gevonden met al mijn dieren en de ts niet aangesproken mag worden ( door een aantal medehondenhaters) op haar rare uitspraken over een puppie!!

Nomineer dit bericht ×