Geplaatst 
Mijn lieve, knettergekke monster
Op 24 april 2004 beviel onze kat van 3 kittens, waaronder Tiësto. Ik was toen 6 jaar oud en vanaf het begin af aan al mijn maatje
Hij was gelijk al een buitenbeentje in het nest, moeders haalde hem er steeds uit en legde hem dan onder de bank. Toen we hem later wilde laten castreren bleek dat hij een hartruisje had en we denken dat de moeder hem daarom verstootte. Dierenarts wilde hem daardoor niet castreren omdat het risico te groot zou zijn dus we kregen hem ongecastreerd weer mee naar huis. Eenmaal volwassen werd het een behoorlijk vechtersbaasje, vaak kwam hij met flinke battle wounds thuis en hij heeft inmiddels ook een scheurtje in zijn oor 
Dit werd hem uiteindelijk een keer "fataal", een paar jaar geleden kwam hij thuis met een gigantische hap uit zijn staart. De dierenarts dacht een hond. Zijn staart moest geamputeerd worden, dus nou moest hij wel onder narcose. De arme stumper verloor direct zijn stoere imago, aangezien hij toch al onder zeil was hebben ze hem ook gelijk maar gecastreerd. Hele achterkant eraf gesnoeid 
Daarna heeft hij nog een keer de niesziekte gehad waarbij het kantje boord was. Nee, als meneer iets had was het ook gelijk iets 'dramatisch'. Maar het was mijn vechter, hij kwam overal doorheen 
Maar nu.. Een tijdje terug geleden merkte ik dat hij ineens een dikke buik kreeg, terwijl hij al op een streng dieet staat aangezien hij dik wordt van lucht. Maar verder was hij gewoon zichzelf en ging alles prima. Ik dacht (hoopte) iets simpels als wormen dus m'n ouders hadden al een ontwormingsmiddel in huis gehaald. Maar afgelopen zondag toen ik thuis kwam (ik woon/studeer in Leeuwarden en ben in de weekenden bij m'n ouders in Almere, waar Tiësto dus ook woont) merkte ik dat hij pijn had. Hij lag ongemakkelijk op zijn buik, wilde niet eten en hij was vreselijk onrustig. Volgende dag natuurlijk direct naar de dierenarts gegaan en die dacht aan vocht in zijn buik. Mogelijk veroorzaakt door de hartruis. Ze hebben geprobeerd om een röntgenfoto te maken maar m'n monster is ondanks de castratie nog steeds voor vreemden geen katje om zonder handschoenen aan te pakken dus hij moest de volgende dag terugkomen zodat ze het met een roesje konden proberen..
Het is helemaal mis
De röntgen wees nog steeds niet veel uit dus hebben ze een punctie genomen. Er kwam zwartgroene drab uit dus de alarmbellen gingen rinkelen.. De DA heeft een echo gemaakt en het bleek dat zijn buik vól zit met cystes. De alvleesklier was op de echo niet eens meer goed te zien, het weefsel is compleet aangetast. Het verbaasde de DA zelfs dat hij überhaupt nog leefde, zo erg als dit hadden ze het nog nooit gezien.. Al zijn andere organen waren nog gewoon goed maar het is op geen mogelijkheid te behandelen, met opereren zou er nog minder overblijven van de alvleesklier dan er nog is 
Dus nu is het een kwestie van afscheid nemen. Hij zit op de novacam en het gaat nog verrassend goed, hij is wat tam maar hij eet/drinkt/poept/plast gewoon goed, laat geen pijn meer zien en hij heeft ook niet overgegeven (wat de DA ook weer verbaasde, hij wordt al een medisch wonder genoemd). Maar het is klaar, we willen niet dat hij lijdt. Morgen gaan we nog proberen wat mooie foto's te maken en pootafdrukken maken. Nog één dagje goed verwennen en dan gok ik dat we vrijdag de dierenarts laten komen om hem in te slapen. Het liefst thuis, gewoon in zijn vertrouwde omgeving en waar hij is geboren. Maar het idee alleen al maakt me misselijk, het idee dat ik hem nu al moet missen is ondraaglijk
"Al" 12 jaar mijn allerbeste vriendje, maar ik had zo gehoopt dat daar nog minstens 5/6 jaar bij zouden komen 
Het is een heel verhaal geworden maar ik wilde het graag even van mij af schrijven.
Ik ga je missen vriendje
