In september kocht ik een nieuw hondje.. Een herplaatser/pup van 4 maanden.. Zijn baasjes hadden hem reeds terug gebracht want hij zou heel angstig zijn.. Anyway, bij mij was ie geweldig
Hij kon altijd mee met me tijdens m'n werk dus hij lag uren op mijn schoot.. Een kleine maand nadat we hem hadden zat ik thuis op de bank en ineens kreeg hij allemaal stuiptrekkingen en slijmen.. Ik dacht dat hij dood ging en geraakte in de grootste paniek.. Later bleek het een epileptische aanval te zijn..'s Anderendaags meteen naar de DA gereden, en besloten even af te wachten hoe het zou evalueren..
Al snel kreeg hij steeds vaker en meer aanvallen.. Ongeveer 1x per 2 weken..
Overgestapt op een andere DA die wel bloed nam, dit was met de kerst.. Hieruit bleek dat zijn nieren niet zo goed waren en dus besloten we hem Pexion te geven, omdat dat de nieren het minst belast.
Na een maand of 3 was het nog niets beter.. De aanvallen waren even vaak/vaker en de Pexion hielp dus niet.. Hij had nu wekelijks aanvallen.. Overgestapt op Gardenal, als laatste hoop.. Want je wilt een hondje van nog geen jaar niet zo laten lijden..
De eerste maand heeft hij 1 nacht 2 aanvallen gehad.. Iets minder erg als zonder medicatie, maar vannacht heeft hij zijn tweede nacht aanvallen gehad.. Nu dus ongeveer 1x per maand.. Maar vannacht was verschrikkelijk.. Hij heeft 4x een aanval gehad met ongeveer 1,5h tussenpozen.. De aanvallen zijn erg maar vooral na de aanvallen vind ik zo ontzettend zielig.. Hij is helemaal de weg kwijt en wilt alleen nog rennen.. Als we hem dan even laten doen en terug in zijn bench leggen is ie stikkapot maar loopt hij te janken.. Voor mijn gevoel omdat hij echt bang is in slaap te vallen en weer een aanval te krijgen.. Vandaag is ie dus ook echt stikop..
De vraag is nu, wat moeten we hiermee? Op zich is 1 dag + nacht aanvallen per maand niet ontzettend veel.. Maar epilepsie wordt meestal door de tijd erger en ik vraag me af of we daar wel op moeten zitten wachten? Is dat wel eerlijk naar de hond toe? Hij kan misschien nog jaren 1x pm aanvallen hebben maar het kan ook snel verslechteren.. Daarnaast zijn zijn nieren niet heel goed in orde en maken deze pillen het ook nog eens niet beter.. De vraag die ik me dus stel is, is het niet beter hem nu al te laten inslapen voor hij echt moet lijden? Ik vind het een beetje moeilijk om die grens te stellen.. Op dit moment denk ik dat de situatie nog leefbaar is.. Maarja, moet je het zo ver laten komen dat het niet leefbaar meer wordt?

En als ze gaan liggen/rusten is dat vaak het teken dat er geen aanvallen meer komen. Bij haar begon het ook vaak in haar slaap. Misschien een oorzaak, onze hond had glutenallergie en daardoor is de eerste maanden alles wat erin ging er ook gelijk weer uitgekomen. Ze had dus te weinig voedingsstoffen binnengekregen in de eerste maanden (ze was al 4 maanden toen ze bij ons kwam) en is altijd wat kleiner gebleven. Ik weet niet wat er in de eerste maanden van jouw hond is gebeurd?