Geplaatst Ik ben Sage. Ik werd op 7 februari 2000 geboren in de Verenigde Staten, als een golden retriever x chow chow mix. Ik was de minste van het nestje, maar ik had zo´n schattig bekkie dat mijn baasje mij meenam. In Amerika heb ik een lekkere poos op een ranch gelopen, waar ik mijn favoriete hobby ontwikkelde: achter de eekhoorntjes aanrennen. Mijn baasje kwam uit Nederland en besloot samen met mij, terug te keren naar Nederland. Helaas moest ze voor haar werk vaak weer terugvliegen naar Amerika, en daarom besloot ze voor mij een nieuw baasje te zoeken.
Met Kerst 2003 was het zover: via een advertentie bij het asiel kwam ik bij mijn huidige baasjes terecht, namelijk het baasje, vrouwtje en kleine vrouwtje. Zij was toen pas 12 en helemaal blij toen ze mij op de bijrijdersstoel van het kleine auto'tje aan zag komen. Hoewel ik mijn vorige baasje natuurlijk wel even miste, voelde ik me snel op mijn plek. Mijn nieuwe baasje, het kleine vrouwtje, was meteen dol op mij (misschien wel extra doordat ze geen broertjes of zusjes heeft...daar kan ik me nou niks bij voorstellen!)
Maargoed ik dwaal af. Ik heb door de jaren heen veel meegemaakt met mijn kleine vrouwtje: ik was erbij toen ze in de brugklas zat en ook toen ze haar havo-diploma haalde. Ook toen ze twee jaar HBO heeft gedaan was ik erbij. Daarna ging ze op kamers, waarna ik haar wel erg miste. Maar gelukkig kwam ze mij in het weekend uitlaten en koekjes geven! Daar keek ik altijd naar uit en wachtte ik haar op. Ik heb haar veel warme knuffels en likjes gegeven toen haar eerste vriendje het uitmaakte. Maar het meest trots was ik toen ze vorig jaar haar Bachelor-diploma haalde! Ze heeft me ook verteld dat ze dit jaar haar Master-diploma haalt, maar helaas kan ik daar niet meer bij zijn. Want hoewel ik ruim 14,5 jaar kerngezond ben geweest, kon ik vandaag gek genoeg niet meer in de benen komen.
Hoewel het kleine vrouwtje (alhoewel..ze is nu 22 dus best groot, maar voor mij blijft ze het kleine vrouwtje) er niet was omdat zij op kamers woont, besloten mijn twee andere baasjes mij weer mee te nemen in de auto. Normaal spring ik er zo in, maar vandaag tilden zij mij op, wat ik heel lief van ze vond. Eenmaal aangekomen op bestemming zag ik weer de aardige vrouwelijke dokter, die mij pas ook al onderzocht had en lekkere koekjes gaf. Mijn lijf werd namelijk steeds stijver, daarom kreeg ik van haar pilletjes tegen iets dat de baasjes 'artrose' noemen. Daarom probeerde ik blij naar haar te kwispelen en om een koekje te vragen, maar mijn lijf wilde niet meer zo goed. Het grote vrouwtje gaf me een kus en zei erbij dat die van het kleine vrouwtje was, en dat zij mij heel erg zou missen. Ook zei ze dat ze ruim 10 jaar van een geweldige hond hebben mogen genieten...ik weet alleen niet welke hond ze daarmee bedoelen maar het klonk heel aardig. Daarna viel ik heerlijk in slaap zoals ik dat op de bank ook zo goed kon. Ook voelde ik mijn stijve benen niet meer, en kwispelde ik volop, en rende ik in mijn droom achter elke eekhoorn aan die ik zag.
Een lieve poot en bedankt voor het lezen van mijn verhaal,
Sage.
07-02-2000 / 27-05-2014
weet wat het is een vriend te verliezen, wij hebben deze beslissing ook moeten maken 
sterkte 
Wat een geweldige hond moet ze zijn geweest dat je zo'n eerbetoon aan haar schrijft. 
