Geplaatst 
1. "De asielen in Nederland zitten overvol."
Mijn lokale asiel had 45 katten en 9 honden. Een asiel in een nabije stad had er 14 om 7. Een asiel in Amsterdam had er 32 (waarvan 11 pitbull of stafford) tegenover 76 katten. Ik heb ook gekeken bij ikzoekbaas.nl (420 honden en 1694 katten) bij de honden. Van de 420 waren er 24 die uitvallen naar andere honden, en 61 honden ouder dan 9. Maar liefst 115 waren terriërs en 75 herdershonden. Er zaten 62 'onherleidbare bastaards', wat vooral kruisingen bleken te zijn van herders of 'klapkaken' (pitbull, cane corso, stafford, rottweiler). Dat is dus al meer dan de helft van die 420 honden. Er waren slechts 19 'grote jachthonden en retrievers', waarvan drie 9 jaar of ouder, twee die niet bij kinderen konden, 8 die niet netjes aan de lijn konden lopen, ééntje niet zindelijk, drie die niet los konden lopen. Daar zal wat overlap in zitten, maar toch. Een ongecompliceerde gezinshond die een aantal jaar meegaat blijkt nog niet zo eenvoudig te vinden. Met de criteria: "kan met kinderen," "goed gedrag aan de lijn," en "kent basiscommando's" vond ik 15 honden tussen de 1 en 3 jaar, en nog eens 15 tussen de 4 en 8 jaar. Door het hele land. Daaronder 4 Dogachtigen en berghonden, één pool- of keeshond, 7 terriërs, 3 kleine gezelschapshonden, 8 kleine jachthonden en spaniëlachtigen. Het moge duidelijk zijn: zoek je ook nog een specifiek type hond, is je keuze tamelijk beperkt.
Ik heb zojuist ook nog even op dierenasiels.com gekeken, daar is het beeld redelijk vergelijkbaar. Veel moeilijkere rassen (stafford, mechelaar, husky, border collie, anatolische herder), veel honden met problemen (niet zindelijk, kan niet alleen blijven, bijt, kan niet met kinderen, niet opgevoed). En enkele leuke honden, waaronder veel labrador of klein grut, wat je ook maar net aan moet spreken.
Niet alle honden staan op deze sites, maar het zal wel een aardige indicatie geven van het type hond wat je kan verwachten in een doorsnee asiel, evenals de verhouding (1/4) tot het aantal asielkatten. Of het veel honden zijn moet ieder voor zich bepalen, maar het lijkt me hoe dan ook duidelijk dat je zelfs met een klein wenslijstje een hele beperkte keuze hebt. Mijn eigen lijstje bestond uit: "tussen de 1 en 4", "kan met andere honden", "heeft geen verlatingsangst", "herderstype." Dat was 't wel. In Nederland heb ik geen aansprekende hond kunnen vinden (en pas toen ben ik naar honden uit het buitenland gaan kijken). En dan vond ik milde gedragsproblemen nog niet eens onacceptabel.
2. "In Nederland zijn ook dieren die gered moeten worden."
Dat klopt zeker. Er is echter een idee ontstaan dat men een hond uit het buitenland haalt omdat die hond zo zielig is. Omdat hij anders doodgemaakt wordt en omdat hij je met zijn trieste ogen aanstaart en dan kan jij zeggen dat je hem gered hebt. Dat idee klopt niet. Voor mij, en vele andere buitenlandse-hondenbaasjes, geldt dat déze hond ons het meeste aansprak. Vanwege zijn blije koppie, zijn leuke karakter, of mooie uiterlijk. Ik heb geen hondje 'gered.' Dat was mijn intentie helemaal niet, mijn intentie was een leuke hond in huis halen.
3. "We houden het probleem in stand."
Tot op zekere hoogte is dat waar. Er zijn stichtingen die massaal honden opkopen bij dodingsstations en op die manier ontstaat een lucratieve handel. Daar kan je best vraagtekens bij plaatsen. De stichting waar mijn hond vandaan komt is echter een lokaal asiel (waar zij zich als stichting aan verbonden hebben). De honden daar komen van de straat of worden door de baasjes gebracht. En zo zijn er veel meer. Bovendien zijn er ook organisaties die zich bezighouden met voorlichting over honden, overleg met gemeentes, en met castratieprojecten voor de straathonden. Die dragen dus juist bij aan een oplossing voor het probleem.
4. "Ze brengen gevaarlijke ziektes met zich mee."
Er zijn een aantal ziektes die in Nederland niet voorkomen en in andere landen wel. Erlichia, Leishmania, Rabiës. Die laatste wordt heel streng op gecontroleerd, de andere 2 zijn niet besmettelijk. Zolang mensen probleemloos een rashond mogen kopen die bijna gegarandeerd hartproblemen krijgt of heupklachten ontwikkelt, lijkt me dat we ook niet teveel moeten zeuren over mensen die een hond willen met (het risico op) een andere ziekte. Ze betalen tenslotte de kosten zelf en andere honden hebben er geen last van.
Ik bedoel dit niet als aanval, of oproep om vooral een hond uit 't buitenland te halen. Ik vind het prima als iemand zelf geen hond daar vandaan wil, maar kom dan alsjeblieft niet met onzinnige argumenten waarom ik -of een ander- dat ook niet zou moeten doen. Als je feiten hebt die aantonen dat er stiekem massa's leuke honden in Nederlandse asiels zitten, of dat alle stichtingen hartstikke fout bezig zijn, laat het dan vooral weten. Zo niet, bedenk dan of het wel zo terecht is een ander te bekritiseren.
. Niet dat deze geen kans verdienen, al vraag ik me bij sommige echte angsthazen af of ze er gelukkiger van worden. Maar veel mensen vinden dat dan zielig zo'n angstig hondje, 'die knapt wel op met wat aandacht'. Maar vergeten dan dat een hondje die wat verlegen oogt in het buitenland een compleet project kan zijn hier, en dat het eigenlijk meer tijd kost dan ze hadden verwacht. En dat het eigenlijk helemaal niet zo leuk is om een hond te hebben die in veel situaties in scoobydoo modus zit. 
.
Ik ben ook echt niet specifiek pro-buitenland-honden! Ik word alleen zo moe als ik voor de zoveelste keer het verwijt krijg dat de Nederlandse asiels overvol zitten en ik hier ook een hond had kunnen redden. Als je zonodig wil roeptoeteren zorg dan dat je een béétje de feiten kent. Jantje haalt een hond uit Spanje, Pietje bij een rasfokker, en Klaasje bij een Nederlands asiel, en allemaal vind ik prima. Zolang Jantje maar zoekt naar een goede stichting die eerlijk informatie geeft, Pietje naar een fokker die op gezondheid let en niet aan broodfok doet, en Klaasje naar een asiel dat eerlijk is (want ook daar worden hondjes gerust wel eens te rooskleurig voorgesteld). 
. 
