Na mijn vaders beschadeging is mijn moeder in zijn winkel gaan werken. Mijn vader is zelfstandig ondernemer (winkel in outdoorspullen). Hij is van super zelfstandige businessman naar een heel andere 'state of mind' gegaan. Mijn moeder werkt nu drie of vier dagen in zijn winkel. Mijn vader werkt overigens 5 dagen maar die redt het niet alleen. Toen de hond er nog was ondernamen ze nog van alles. Daarbij waren ze fysieker bezig omdat ze meerdere keren per dag de hond moesten uitlaten. Nu is dat totaal anders. Ze zitten bijna alleen thuis. Ze komen het huis wel uit (leveranciers en familie) maar ze zijn niet meer actief bezig. En ik zie gewoon dat er iets mist
De gezelligheid, de activiteit en het fysieke bezig zijn... Ze hebben geen verplichting meer naar iets toe waardoor ze, ja hoe zal ik het zeggen, inzakken in een soort berusting?Ik heb al een aantal keer geroepen dat ze weer een hondje moeten nemen. Hoewel mijn ouders nu alletwee werken kunnen ze best een hond hebben. Mijn zusje woont nog thuis evenals mijn broertje (al werkt hij ook in de zaak). Daarbij kunnen ze het hondje best meenemen naar de zaak als de nood aan de man is. Als ik niet aan het werk ben wil ik ook best hondzitten....Zij zien het echter nu niet zitten. Als ze met pensioen zijn willen ze wel weer wat. Ik weet alleen niet of mijn vader zijn pensioen leeftijd gaat halen
Ik zie ze zo graag weer actief en bezig met een uitdaging! Als mijn vader meer in beweging gaat komen denk ik ook oprecht dat hij langer zal meegaan. Mijn ouders willen alleen nu geen hond vanwege de situatie. Ik snap dat maar in mijn beeld zal het alleen meer gaan bijdragen aan een fijner leven! Mijn moeder is uitgemoederd; wij zijn allemaal de 20 gepaseerd (en ik ruim)
. Ze missen de honden maar zijn een soort van bang om weer een hond te verliezen. En het werk terwijl juist dat werk (en dan bedoel ik het uitlaten) zo verschrikkelijk goed zou zijn. Ik heb meerdere momenten bijna op pad gegaan om een pupje op te halen en ze voor het blok te zetten; ik weet dat ze een fijn thuis kunnen bieden...I.i.g. bedankt voor het lezen van het hele verhaal maar waar ik dus mee zit; moet ik het gewoon doen? Ze een pupje geven zodat de kwaliteit van leven beter gaat worden? Ondanks dat ze zeggen dat ze het niet willen, onder het mom van hier heb je hem/haar en succes? Ik zou dat zo graag willen maar ik vind het moeilijk om ze voor het blok te zetten. Heeft iemand iets dergelijks mee gmaakt?

Ik zou het je dus echt afraden
Alles daarna paste ook precies in het gezin en ik koos altijd... Ik kan dus wel een goede keuze maken w.b. wat past maar of ik het moet doen... 