Geplaatst Ik ben met haar opgegroeid, heb lief en leed met haar gedeeld, maar mijn lieve meisje is niet meer..
Ik hoop dat het oplucht om dit van me af te schrijven want op dit moment kan ik niets anders dan huilen.
Toen ik 5 jaar was namen pap, mam en ik jou in huis als wollig pupje. Vanaf dag 1 was jij mijn maatje en was ik niet meer bij je weg te slaan. Samen spelen, samen kroelen, samen languit op de grond middagdutjes doen en samen wandelen (in het begin wandelde jij meer met mij in plaats van andersom
). Ach lieverd, al die keren dat jij mee ging op vakantie, die keren dat ik s'nachts mijn matrasje naar beneden sjouwde om bij jou te gaan logeren, al die keren dat ik jou verhaaltjes voor las of hele verhalen tegen je vertelde.. En het leek nog alsof je luisterde ook.. Je hebt mijn kindertijd compleet gemaakt, ik heb zo veel leuke herinneringen aan jou dat ik ze nooit allemaal op zou kunnen schrijven. Natuurlijk was je ook wel eens een beetje stout.. Aan de haal met mijn barbies. En ik maar brullen.. Mijn eierkoek afpakken en er vervolgens heel hard mee weg rennen, ik er achter aan.. En je wist precies wanneer ik mijn groenten niet lekker vond, want dan kwam je onder de tafel staan met je kopje net onder het tafelkleed uit en diende je als mijn persoonlijke afvalbak. Oh wat ga ik je missen en wat wil ik graag weer terug naar die zorgeloze jaren toen je nog jong en fit was.. Toen je nog kon rennen en spelen.Maar de tijd deed zijn werk. Ik vind het nog steeds eng hoeveel macht tijd heeft.. Het gevoel dat ze steeds stukjes mee neemt van vandaag, die morgen alweer gisteren zijn.. Dat we vergeten te genieten en te koesteren op mooie momenten omdat de tijd zo snel gaat, en dat alle trieste momenten eeuwen lijken te duren omdat de tijd dan voor je gevoel stil staat.. Het is niet te bevatten. Maar helaas nam de tijd ons mee naar deze verschrikkelijke laatste week, waarin het opeens heel slecht met je ging lieve, lieve schat..
Het ging niet meer liefje, je liep al op je laatste beetjes, dit ging met wat gekwakkel maar zo slecht als het na dinsdag met je ging was niet om aan te zien..
Maandag was je van je diarree af, die zomaar op was gekomen zetten. Gelukkig maar, want je hield er niet van om vies te zijn. Je was weer lekker aan het eten en waggelen.
Dinsdag bracht mam je naar het trimsalon, voor een knip en wasbeurt. Vroeger vond je dat heerlijk en was je een geliefde klant bij de trimsters die jou hebben geknipt.
Deze keer is het mis gegaan en hield je het niet vol. Omvallen, uitglijden in het bad, weg vallen, trillen.. Wat schrok ik toen ik jou aan trof na je beurt.. Kon meteen wel janken.
Je was daar ook al een nagel verloren met het proberen op te krabbelen vanaf de tegels, je pootjes waren stijf en lopen ging alleen als ik je achterkant ondersteunde..
''Ik hoop dat ze snel opknapt hoor!'' Riep je trimster ons nog na toen we wankel het tuinhekje doorgingen, waarna je voor de zoveelste keer omviel.
Thuis viel je in een diepe slaap, je was niet eens wakker te krijgen als ik kei hard in mijn handen stond te klappen naast je. Daar ga je dan, dacht ik.. Slaap maar zacht..
Maar wonder boven wonder liep je woensdag alweer een beetje! En ging het donderdag nóg een beetje beter! Knappe ouwe bes, zou je dan toch weer opklauteren?
Maar vrijdag had ik een rot gevoel, je had heel de nacht liggen piepen en janken dus ik ben nog de halve nacht op geweest om bij je te zijn. Om je te aaien als je begon te piepen..
Je ogen staarde in het niets terwijl je echt hard aan het loeien was, wat oude honden blijkbaar vaker doen als ze weten dat het einde nadert. Hartverscheurend was het..
Nu vandaag, op mijn moeders verjaardag, werd het voor ons zeker dat we je nu echt moesten laten gaan. Dit was niet meer goed te praten, je had nu ook echt pijn in je pootjes.
Na het middag eten was je zo onrustig dat ik je mee nam naar het gras om te kijken of je misschien nog moest plassen. Ik droeg je naar het gras want je liep heel erg wankel.
Eenmaal op het gras wou je zitten om een plas te doen, maar je viel om. En nog een keer, en nog eens. Ik wilde je helpen opstaan maar je had pijn.. En je liet me niet helpen..
Toen bleef je zitten, in een hele rare houding met je rechter achterpoot hoog in de lucht, luid piepend. Mijn hart brak en ik heb staan schreeuwen, je mag geen pijn hebben!!
Alles kwam er uit, en oh wat deed het pijn om jou zo te zien. Ik bleef huilen en schreeuwen tegen mijn ouders ''Nu is het verdomme genoeg, BEL DE DIERENARTS!''
Mam belde in tranen de dierenarts en we konden in Dordrecht terecht om je te laten gaan. We liepen met jou in onze armen naar de afscheidskamer en daar legden we je neer.
Oh wat heb ik daar gehuild.. Je lag nu opeens heel helder om je heen te kijken en het deed me twijfelen.. Kijk nou hoe lief en blij je doet, is het al wel tijd??
Maar toen de dierenarts je even bekeek bevestigde dat ze een hond zag die op was.. Die al op weg was naar het einde..
Helaas kon de narcose vloeistof niet via de voorpoot ingespoten worden vanwege het mislukken van diverse pogingen en kreeg je een pijnlijke spuit in je bil.
Je begon hard te hijgen, een minuutje maar, daarna liet je je koppie zakken in mijn schoot en handen en viel je in slaap.
De tweede prik moest in het hart.. Dit kon een heel naar gezicht zijn dus werd ons geadviseerd om de kamer even te verlaten.
Eenmaal terug in de kamer werd je ademhaling steeds oppervlakkiger en ben je heel rustig vertrokken terwijl ik je omhelsde..
Ik heb niet precies gemerkt wanneer je hartje echt stopte met kloppen, je bent heel stilletjes uit gestapt en heen gegaan.
Tot je laatste adem heb ik mijn gezicht mogen verbergen in je wollige vacht en heb ik mijn tranen mogen laten vallen op jouw knappe grijze snoet.
Lieverdje ik weet helemaal niet hoe ik zonder jou moet leven, ik heb je al sinds mijn 5e jaar!
En ik ben nog nooit naar bed gegaan zonder jou een dikke kus op je snuit te geven..
Ik ben nog nooit opgestaan zonder jou te knuffelen en te begroeten..
En ik heb nog nooit een plakje kaas gesneden zonder jou ook een plakje te geven..
Ik zoek je om me heen, ik hoor je nog steeds piepen en hijgen als ik mijn ogen sluit, en ik zie je vanuit mijn ooghoeken nog altijd liggen als ik snel een blik in de kamer werp..
Ik moet straks gaan slapen, de eerste keer zonder jou.. Jouw lichaam ligt nu ergens in een dierenpraktijk en dat wordt individueel gecremeerd binnenkort..
Van jouw as ga ik een sieraad laten maken, zodat ik je voor altijd bij me kan dragen, zodat we toch een beetje samen blijven, zoals het hoort en zoals het moet zijn..
Wat is het toch moeilijk om jou te moeten gaan missen.. Er vallen weer een paar tranen op mijn toetsenbord, het begin van een zoveelste oceaan om jou vandaag..
14 Jaar lang ben je mijn steun en toeverlaat geweest, 14 jaar lang een volwaardig lid van ons gezin.. En nu slaap je zacht en voel je niks meer, voor altijd..
Heel erg bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Sorry als het wat heftig over komt, maar ik ben ontzettend aangeslagen..
Toen wij nog klein en schattig waren..
En dit was vorige maand, samen in het badje wat ik voor je gekocht had als wapen tegen de hitte..
Vaarwel lieverdje!
Ik hou van jou!
het is niet makkelijk om van iets afscheid te nemen waar je al zolang en vanaf zo jong mee samen bent. Nogmaals sterkte! 
