Geplaatst 
Wat zijn nou precies de redenen van het feit dat men over het algemeen bij de aanschaf van een hond, kat, konijn ect. veelal voor een jong dier gaan?
Tuurlijk, niemand hoeft een ander te vertellen hóe schattig een 8 weken oude puppy is met z'n onnozele acties en fluffy uiterlijk. Het is ook normaal bevonden dat het schattig is. Maar dat schattige schaffen ''wij'' dus wel puur voor onszelf aan, omdat ''wij'' het leuk vinden, en we maken onszelf wijs dat we het dier in kwestie een goed tehuis bieden en met de juiste opvoeding naar ''de hand'' te zetten is (met alle goede bedoelingen uiteraard), maar 't is toch vooral omdat het zo schattig is, nietwaar?
Ik ben van mening dat veel dieren veelte vroeg van hun moeder worden verwijderd, en gelukkig spelen goede fokkers (met name honden- en kattenfokkers) vandaag de dag daar steeds meer op in en worden pup's vanaf 10-12 weken pas afgestaan en kittens vaak nog later. Maar eerlijk is eerlijk, de reden waarom dieren vaak rond 8 weken naar een nieuwe eigenaar gaan is omdat ze gewoonweg op z'n schattigst zijn. Bekijk een pup van 12-14 weken maar eens, die begint al behoorlijk uit proporties te raken en is al niet meer die lekkere dikke pluizebol.
Dus, om er niet meteen een ellenlang verhaal van te maken, de vraag waar het om gaat: zou een volwassen dier niet minstens zoveel plezier kunnen bezorgen? het moet toch goed voelen een dier wat bij z'n vorige gezin niet meer welkom is om wat voor reden dan ook, een nieuwe kans te bieden? dat moet toch een beter gevoel geven dan een jong dier aan te nemen, die na enkele weken z'n fluffyvacht inruilt voor z'n wilde haren, waar je je handen vol aan hebt?
Ik denk dat het goed is dat meer mensen hierover nadenken, en zich afvragen waarom ze nou precies een jong dier willen in plaats van een (wat) ouder zieltje op te vangen, mede omdat ik merk dat het bij mensen vaak gewoonweg ''ingeprent'' is een jong dier ''te kopen'' bij de fokker of iemand die een ''pretnestje'' heeft.
(Het volgende verhaal is niet van belang voor de stelling, maar laat ik weten hoe ik op deze stelling uitgekomen ben)
Zelf ben ik opgegroeid met het idee dat wanneer een dier overlijdt en je wilt een nieuwe, ga je een jong dier halen. Zo is het thuis altijd gegaan en ik heb in mijn leven dus de groei van 3 pup's meegemaakt en aardig wat katten, waaronder zelf een nestje van onze eigen kat zo'n 10 jaar geleden, die we overigens wel zelf gehouden hebben. Maar dit is om jullie een beetje een idee te geven, dat dit vaak gewoon is hoe het gaat, ook bij mij thuis. Maar gelukkig is inmiddels anders. We hadden een bijna tweejarige hond bij iemand opgehaald die er naar eigen zeggen geen tijd meer voor hand. Het was best triest gesteld met de hond, op geestelijk niveau, maar we zagen iedere dag verbetering bij de hond, en langzaamaan begon de hond zich ook weer te gedragen zoals je van een hond mag verwachten. Het was prachtig om mee te maken, en noem het antropomorfisch, maar als ik zie hoe de hond in kwestie zich gedraagt, ik zie, ik voel dankbaarheid. Dus in die zin, die je het ook nog steeds voor jezelf (maar wat doe je nou eigenlijk niet in het leven om jezelf beter te voelen) in dit geval heb je z'n dier een nieuwe kans gegeven. Sinds kort hebben we een hond erbij, deze komt uit het dierenasiel, uiteraard volwassen, en wat is het fijn dat deze al zindelijk is, z'n basisopvoeding al gehad heeft en een speelkameraad op niveau voor de andere hond. Ik zou niet anders meer willen, al mijn toekomstige dieren zullen altijd dieren zijn, die om welke reden dan ook, niet meer bij hun eerdere eigenaar konden blijven
da's geen nederlands...) van een jong dier doet menig hart smelten. Volgens mij moet je wel een hele koele kikker zijn om daar niet voor te bezwijken! 
).
maar dat was niet direct de hoofdreden dat ik voor een jong dier koos. 
dus ze hebben er zelf ook nog wat aan. 
