Geplaatst Deze ronde is het Purdy, hij is bijna 5 jaar.
Vorig jaar oktober kreeg hij een blaasontsteking en na 2 weken voeren van dieetvoer was hij weer zo goed als nieuw.
11 maart jl. begon hij bloed te plassen, mee naar de dierenarts en hij kreeg pijnstiller, na een week was hij weer in orde.
24 april jl. begon hij weer bloed te plassen, weer naar de dierenarts en weer pijnstiller. Na 5 dagen perste hij nog steeds constant en plaste hij nog steeds bloed, dus op de diazepam om het persen te stoppen. Dit hielp niet, dus ook nog 2x daags blaasontspanner erbij.
Afgelopen vrijdag begon hij weer te persen, weer direct aan de blaasontspanner en pijnstiller. Zaterdag hetzelfde en 's avonds werd hij sloom, wilde niet meer eten en drinken en begon over te geven.
In de nacht van zaterdag op zondag hebben we het spoednummer gebeld en is hij naar de Faculteit Diergeneeskunde gegaan om gecatheteriseerd te worden. Daarna mocht hij mee naar huis (met blaasontspanner en hogere dosis Diazepam). Hij is apart op een kamer gegaan, gescheiden van de andere katten.
Zondagmiddag was er geen verbetering, hij sliep alleen maar, plaste niet en weigerde eten. Die middag is hij opgenomen bij de Faculteit, heeft hij een infuus gekregen en een vast gehechte catheter. Zijn urinebuis is te smal en erg lang, daarom was catheteriseren niet zo makkelijk en moest er voor de lengte een hondencatheter in. Maandag heeft hij tot 2x toe de catheter eruit getrokken.
Vanmorgen moest hij van de spoedkliniek overgebracht worden naar de eigen dierenarts (dopjes op de catheter en het infuus), nu gaan ze uitzoeken wat de reden is van het niet kunnen plassen.
Bij de Faculteit kregen we niet duidelijk antwoord of er nou wel of geen gruis was aangetroffen en of dit de reden was van verstopping. Zijn blaas werkt niet zelfstandig (knijpt niet meer samen), dus het kan zijn dat er een verkramping zit (dit kan op 2 plekken zijn).
Ik ben vreselijk verdrietig voor hem, mijn hart breekt, hij lijdt vreselijk veel pijn, maar is altijd positief ingesteld. Ik heb gisteren gevraagd of ze hem wilden inslapen als dit nog langer aanhield, met Kiddy nog vers in mijn geheugen, maar dit weigeren ze. Mijn eigen dierenarts begrijpt het als ik niet tot het gaatje wil gaan, want Kiddy heeft het uiteindelijk niet gered na alle inspanningen en ik zie nu hetzelfde gebeuren.
Ik ben benieuwd of iemand deze -onduidelijke- situatie herkent van zijn/haar kat, die het wél heeft gered én een kwalitatief goed leven leidt. De situatie van Kiddy is voor mij geen goed voorbeeld geweest.
Uiteindelijk hebben ze wel een katheter kunnen plaatsen en hij moest een nachtje blijven slapen. Tijdens dat nachtje bleef hij de katheter er keer op keer weer uit trekken. Uiteindelijk was de boel aan de onderkant zo kapot dat ze er niet eens meer een durfden te plaatsen en meneertje mocht nog een paar nachtjes blijven. 