M'n moeder heeft dit jaar een nieuwe hond gekocht, een Chihuahua (Ik hoor sommige al denken, géweldig... Maar nee..)
Ze heeft haar weg gehaald uit een gezin waar ze ontzettend ondervoed werd en constant door die kinderen (1, 3 en 6) werd gepakt en aangekleed werd met poppen kleertjes. Nou heb ik het sowieso al niet met die hondjes, maar ik wilde dit beestje een kans geven vanwege haar verhaal. Oké, hond opgehaald, het zat me niet lekker. Ik heb me er overheen gezet, moest het maar accepteren. Je kan geen vast oordeel hebben over iets voordat je het écht goed kent, toch?
Ah fijn, we zijn nu een tijdje verder maar het gaat me nu echt tot hier zitten. Beest heeft mij niks misdaan, maar gewoon de manier hoe ze kijkt, hoe ze doet, het bevalt me niet. Wanneer ik haar ga uitlaten met de andere hond (Franse bulldog) moet ik heel lang op haar wachten omdat ze je eerst nog een halfuur aan staat te gapen met die typische chihuahua blik, dit terwijl de andere hond haar behoeften al lang gedaan heeft. Constant opnieuw, opnieuw en opnieuw. Het zijn gewoon allemaal van die kleine dingen waar ik me énorm aan erger..
Nu zit ik dan wel in mijn toets(
Ik vind het enorm triest voor dat beestje én voor mijn moeder dat ik mezelf er niet overheen kan zetten, maar het lukt gewoon niét. En ik denk dat een groot deel in mij het ook niet wilt, omdat ik zo verdomd eigenwijs ben.
Sorry, maar moest het gewoon even kwijt.. Als iemand nog een gouden tip heeft...
Even voor de duidelijkheid, mijn titel heeft waarschijnlijk verkeerd uit gepakt. Het is geen haat, maar ik kan er gewoon niet goed mee opschieten!
Dier heeft je niks misdaan... dit moet je toch echt bij jezelf zoeken.

.

