Voor mijn 12e verjaardag heb ik in een grote verassing en na lang zeuren 2 katten gekregen. Dit waren een broertje en zusje Rockey(mannetje) en Suzie (vrouwtje). Vanaf het begin waren het eigenlijk geen aanhankelijke katten, hun moeder wel en er is niks gebeurd in het verleden wat hiertoe naar leid. Het waren geen bange katten en vluchten niet maar ze wouden gewoon niet want als het hun uitkwam of ze moesten eten krijgen konden ze ineens wel komen
Vorig jaar September begon Rockey ineens raar gedrag te vertonen toen ik thuis kwam. Hij miauwde continu en Suzie verloor hem ook niet uit het oog terwijl ze normaal best wel kunnen bekvechten dus we besloten het even in de gaten te houden. 'S avonds wou hij ook niet eten en begon slomer te bewegen en bleef ook op dezelfde plek liggen, dit vonden wij al vreemd omdat hij zich normaal echt niet laten aaien. Aangezien het zondag was (dierenarts gesloten) besloten we het even aan te kijken misschien voelde hij zich gewoon niet lekker.. De volgende dag vertrok mijn moeders vriend vroeg 5 uur en we zagen dat rockey nog steeds op dezelfde plek lag en koud aanvoelde in eerste instantie dachten we dat hij dood was... Maar hij leefde nog. Ik ben toen naast hem gaan zitten en sloeg een dekentje om hem heen voor de warmte en eten en drinken voor zijn neus gezet in de hoop dat hij iets wou drinken of eten. Niks, direct hebben we de dierenarts gebeld die met spoed een plekje heeft vrijgemaakt.
Toen dachten we oh god nu gaat het drama komen
Suzie en Rockey zijn een drama om mee te nemen, we moesten ze altijd eerst opsluiten in de keuken en dan met moeite vangen en zo in het vervoersding zetten. Dit keer kon ik rockey er zo in leggen zonder drama... Van de dierenarts moesten we rockey nog even beneden zetten dat Suzie kon zien waar Rockey heen ging mocht het over zijn (ze zijn nog nooit gescheiden in 6 jaar). Wat ik heel apart vond in eerste instantie is dat Suzie voor de vervoersbanch bleef liggen en toen we deur uitgingen ze nog 1 miauw gaf. Onderweg in de auto begon Rockey hevig te shaken en beven elk moment dacht ik nu is het over.. Maar ik bleef zijn aandacht vragen en dat lukte redelijk. Toen we bij de dierenarts aankwamen ben ik direct naar binnen gegaan en we kregen direct spoed (misschien ook omdat ik in tranen stond te schreeuwen voor hulp
) Mijn moeder en ik gingen er eigenlijk met de intentie heen van oke het is wel ernstig maar met een antibiotica kuur komt hij er wel bovenop.Binnen bij de dierenarts bleek het slechter te zijn dan we hadden gedacht. Hij bleek een blaasontsteking te hebben opgelopen en daardoor was zijn blaas zo overvol geraakt dat het bijna op knappen stond. Doordat dit een dag heeft geduurd is het over gegaan op zijn nieren en had hij ook een nierinfectie opgelopen. (orry ik ben de naam precies vergeten.) We hadden de kans om hem nog een kans te geven en dit hield in : Een lange operatie en lange revalidatie ongeveer 6 maanden wat een hoop geld zou kosten. Ook zou hij aan de medicijnen moeten blijven voor de rest van zijn leven en speciaal voer, de kans op een terugval was erg hoog. Van mijn moeder moest ik de beslissing maken maar ik vond het gewoon niet kat waardig om dit Rockey allemaal aan te doen zeker omdat hij niet van drukte hield en vangen een drama was en de medicijnen indienen dat zou elke dag een gevecht worden en dat wou ik hem niet aan doen.
Het inslapen is heel rustig gegaan mede doordat we een onwijs aardige dierenarts hadden! Ze liet ons nog even alleen met Rockey en ik mocht nog foto's maken. Bij het inslapen ging het nog mis ook doordat het bandje vast bleef zitten en los gesneden moest worden. Na het inslapen mochten we ook nog rustig onze tijd nemen om afscheid te nemen in het totaal hebben we er nog 2 uur gezeten. 1 week later heb ik zelfs nog een kaartje gehad van de dierenarts die krijgen van mij echt een pluim wat een supermensen
Het is allemaal ook heel snel gegaan zondag kwam ik om 5 uur thuis en merkte het gedrag en maandag de volgende ochtend om 8 uur was het over.Dit is het verhaal hoe het is gegaan met Rockey. Ik moest het ook even kwijt
Nu zijn we ongeveer een half jaar verder en merk ik dat Suzie er nog steeds niet 'overheen' is. De eerste weken dachten we oke dit hoort misschien nog bij het verwerken voor zover katten dat doen of kunnen? Maar na een half jaar zit ze nog steeds elke dag onderaan de trap te miauwen, als we haar eten geven is het eerste wat ze doet een rondje doen door het huis (vermoedelijk Rockey zoeken?) ook stond er nog eten van Rockey de eerste week maar hier bleef ze netjes vanaf. Ze blijft ook netjes aan haar kant eten ze hadden beide een eigen kant, sinds Rockey's overleiden miauwt ze eigenlijk continu en dit wordt met de tijd erger.. Ook zodra ik iets met de RO uitspreek kijkt ze meteen op en gaat rennen door het huis echt zoeken is het.
Mijn moeder en ik zijn nu een beetje radeloos wat nu? We geven haar al speeltjes, aandacht wanneer ze er om vraagt we proberen het haar zo goed mogelijk te maken. (ze komt niet buiten) Ik heb al geprobeerd mijn moeder over te halen om een andere kat erbij te nemen maar dit wil mijn moeder niet. Haar argument is : Stel dat we nu een jongere kat erbij nemen en Suzie komt te overleiden dan neem je weer een nieuwe kat erbij en blijf je eigenlijk aan de gang, dit begrijp ik ook dus een kat erbij nemen is geen optie.
Ik zit nu een beetje met mijn handen in het haar wat nu? Dit breekt gewoon mijn hart dat ze elke dag bij de trap blijft wachten. Misschien hebben andere mensen dezelfde situatie en ik zou graag willen weten hoe hun ermee omgaan?
Groetjes,
Dankjewel als je het hele verhaal hebt gelezen.
Als de kat blijft dan moet je als eigenaar wel zorgen dat de kat

), en ze spelen en rennen vaak samen door het huis 
