Geplaatst We kwamen bij deze meneer aan en waren gelijk verliefd op Tyson. Een grote witte Amerikaanse Bulldog reu van net 6 jaar. Hij had ook best een goede stamboom, maar dat interesseerd(e) ons niet. We hebben hem gelijk mee naar huis genomen.
Helaas verliep dit niet helemaal zoals gepland. Tyson bleek een scheef neusschotje te hebben. Hierdoor heeft hij het vrij snel benauwd en maakt hij een knorrend geluid als hij hijgt of slaapt. Een hele herrie, maar het heeft wel wat schattigs.
Thuis gekomen was hij behoorlijk aan 't hijgen, zo erg dat hij op een gegeven moment geen stap meer vooruit kon zetten zonder te zwalken en hij blauw aanliep. Hup, met spoed naar de dierenarts. Koelen die hap! Hij had ruim 42 graden temperatuur, was zo goed als oververhit en was aan het hyperventileren. We zouden geluk hebben als hij het zou redden.
Dit heeft hij wel gedaan en de bink ging gewoon weer verder. De oude eigenaar heeft ons niets verteld dat Tyson dit had en hierdoor hebben we er totaal geen rekening mee kunnen houden.
Manieren had Tyson nog niet. En het commando los kende hij niet. Thuis ging hij gelijk aan de haal met de badmat. En uit z’n bek krijgen lukte niet.
18 juni 2009. Een kitten erbij. En de goedzak deed d'r niets. Hij snapte er niets van, wie was dat kleine hummeltje. Maar het zijn uiteindelijk dikke maatjes geworden. Hond en kat slapen samen in 1 mand.
In de tussentijd is Tyson ook gecastreerd. Hij bleek last te hebben van z’n prostaat en hierdoor kon hij z’n plas niet houden. Na de operatie was alles weer als vanouds.
Er is wel gebleken na onderzoek en röntgenfoto’s dat hij artrose in z’n rug heeft. Maar hier kan je heel goed mee leven en hij had er nog geen last van.
14 december 2010. Een puppy erbij. Peaches. Een kruising Amerikaanse Stafford x Zwarte Herder. Weer zo'n kleintje in huis. Ook hiermee was Tyson gelijk maatjes.
Januari 2011. Tyson had een gezwel in z’n kaak. Dit bleek (helaas) kanker. Het was wel te opereren, en dat is dan ook gebeurd. Van z’n voorkaak is onderin z’n hoektand inclusief een stuk bot weggehaald. Hij heeft er geen last van en kan ook gewoon eten en kluiven enz.
27 januari 2012. Een kindje! Ik ben bevallen van een wolk van een dochter. Quicny. Ook hier was hij mega lief voor en dat is hij nog steeds. Quincy is ondertussen bijna 10 maanden en kan echt alles bij hem doen!
27 april 2012. Tyson moest telkens veel plassen en was zichzelf niet. Er bleek bloed (niet zichtbaar) in z’n urine te zitten en nog wat dingen. Lever of nieren werd gedacht. Na een echo in Gouda bleek was heel anders. Een milttumor, al ter grootte van een grote vuist. De keuzes waren beperkt volgens deze (vrij lompe dierenarts) : Opereren of inslapen. Die keuzes waren niet de onze. We hebben gekozen voor pijnstillers. O ja, dat was volgens de d.a. ook wel een optie (pfff) Dit gezien Tyson al bijna 11 is en na de operatie van de kanker is hij al veel ouder geworden in z’n doen en laten. Dus een nieuwe operatie wilde we hem niet aandoen. We moesten er wel rekening mee houden dat het wel erger ging worden en dat z’n tijd nu wel afliep. Maar goed, Tyson was bijna 11, wat een leeftijd voor een grote hond!
Hij krijgt elke dag een spuitje (oraal) pijnstiller en hier ging het tot nu (7 maanden later) goed mee.
Helaas merken we dat hij nu echt “op” is. Hij wil niet meer lopen. Hij heeft last van z’n tumor met liggen en moet nu zelfs een dubbele dosis pijnstillers krijgen sinds afgelopen weekend omdat het anders gewoon niet meer gaat. Een drafje buiten doet hij niet meer. Maar binnen in huis rent hij rond met z’n kluifje, speelt met Peaches, eet goed, drinkt goed en koekjes gaan er al helemaal goed in.
Toch hebben we het besluit nu moeten nemen om Tyson te laten gaan Het is beter voor hem. We willen hem een waardig einde geven. Dat hij zelf nog naar de dierenarts kan lopen, lekker blijft eten en niet dat hij niets meer kan en zichzelf vervuilt of vermagerd.
Nu kan dat nog. Hoewel hij pijn heeft blijft hij vrolijk. Altijd knuffelen, altijd spelen en altijd in voor wat leuks. Lopen buiten gaat dan niet meer, maar binnen gaat het wel. Maarja, dat gaat alleen op een dubbele dosis pijnstillers.
Vrijdag 23 november om 15.00 uur is het zover. Dan gaan we afscheid nemen van Tyson. We zullen hem bij onze Dierenarts vredig in laten slapen. Hierna zal hij bij Majesta individueeel worden gecremeerd.
Tyson gaat zoals Tyson is. Een sterke beer! Met z’n gekke flapoor en schele oog. Onze beschermer. Want o wee als er iets in onze buurt kwam, en al helemaal niet bij Quincy.
Vandaag en morgen onze laatste momentjes dat we van hem kunnen genieten. En o wat gaan we hem missen!
