Geplaatst Ik zal eerst even de situatie uitleggen:
Gisteren kwam ik thuis na een lekker dagje weg, ik kom binnen en Sjaak begroet me zoals altijd, hij komt eraan lopen, kwispelende staart, helemaal blij. Ik zeg eerst hallo tegen mijn moeder en zusje en daarna begroet ik Sjaak met een aai over zijn bol.
Ik ga even zitten en zie dat m'n zusje haar enkel in het verband heeft. Of ja, er zit een gaasje op en daar zit verband omheen. Dus ik vraag wat er gebeurd is, zowel mijn moeder en mijn zusje barsten in tranen uit en zeggen dat Sjaak, ons lieve, vrolijke, goed luisterende hondje (ruwharige teckel, 7 jaar), haar heeft gebeten. Ik was best wel in shock, want dit had ik niet verwacht, dus ik heb gevraagd wat er gebeurd is.
Mijn zusje was met hem aan het spelen. Gewoon zoals ze altijd doet, met zijn botje of touw, Sjaak kwispelde als altijd, volgens mijn moeder. Hij had zijn oortjes naar voren en sprong wat rond zoals hij altijd doet. En opeens hing hij in m'n zusje haar enkel. Ze heeft nu drie 'gaten' waar de wreef over gaat in de enkel. Deze gaten zijn an sich niet diep en ze zien er goed schoon uit, maar ze heeft wel veel pijn. Het probleem is, ze hebben dit niet zien aankomen, wij zijn redelijk ervaren hondenbezitters en we zien echt wel wanneer een hond agressief is, bang of boos en de tekenen dat zijn gemoedstoestand omslaat zien we ook gewoon, daarvoor kennen we Sjaak goed genoeg (hij is nu ruim een half jaar bij ons en daarvoor werkte ik met hem in het asiel). Toen hij beet was hij nog aan het kwispelen, oortjes erop en toen hij losliet was hij zich volgens mijn moeder van geen kwaad bewust.
Mede daarom vermoeden wij dat het een per ongeluk bijtincident was. En hier zit hem ook de problematiek, want hoe voorkom je dit... Wij hebben regelmatig mensen over de vloer en dat gaat met Sjaak erg goed, hij is heel mensgericht en vriendelijk. Maar wat als hij iemand anders bijt? Wij willen hem echt niet weg doen, maar mijn zusje is nu bang voor hem, mijn vader heeft er geen goed gevoel meer bij en mijn moeder heeft eigenlijk precies hetzelfde. Het vertrouwen is weg en het verstand zegt weg doen, want hoe ga je het jezelf vergeven als hij iemand anders bijt?
De eerste keer dat Sjaak beet (hij heeft mij in m'n pols gebeten), was uit pure boosheid. Toen hadden we hem net een paar weken uit het asiel en tijdens het afdrogen (waar hij een hekel aan heeft) heeft hij mijn pols gegrepen en wilde daarna voor mijn been gaan. Ik heb hem weggeduwd met mijn voet, foei geschreeuwd en hem bij zijn nekvel tegen de grond geduwd op zijn rug tot hij kalmeerde en zich 'overgaf'. Ik heb hem eventjes laten liggen zo, daarna heb ik hem losgelaten en zijn we naar de dokter gegaan. De littekens zijn nog aan het helen.
Dit boze gedrag heeft hij na bovenstaand incident nooit meer vertoond. Als we hem afdrogen gromt hij wel, maar met een kleine foei is dat over en laat hij het over zich heen komen. Ik ben er ook van overtuigd dat de beet bij m'n zusje niet uit agressie kwam of boosheid, maar dat het echt puur per ongeluk was.
Ik weet nu echt niet wat ik moet doen... Ik heb het asiel waar ik werk gebeld en ze gaan mij vanmiddag terugbellen, misschien dat zij een plan van aanpak weten of denken, nee, dit kan echt niet, hij komt terug bij ons. Nu zijn wij helemaal geen familie die snel dieren wegdoet, het tegenovergestelde zelfs, maar dit is al de tweede keer en beide keren waren het toch flinke bijtwonden en totaal verschillende omstandigheden. Nu het vertrouwen in de hond ook weg is, zit ik echt met mijn handen in het haar... Ik vertrouw Sjaak nog steeds, ik ben niet bang voor hem en dat ben ik ook nooit geweest.
Wat moet ik hier nu mee...
? Wat zijn de opties? Ik heb al nagedacht over een cursus, maar welke? Sjaak luistert goed, hij komt als hij wordt geroepen, gaat netjes zitten wanneer dat gevraagd wordt, hij wacht netjes op de mat tot wij zijn eten neerzetten en komt dan na toestemming zijn eten opeten, hij bedelt niet, hij is niet opdringerig. Hij is soms wat knorrig en vindt niet alles even leuk, maar welke hond heeft dat niet?Wij gaan minimaal vijf keer per dag met hem wandelen, op het renveld mag hij lekker loslopen en met andere honden spelen, in het bos loopt hij ook los, hij gaat mee naar mijn paard, waar hij het heerlijk vindt, naar mijn vriendin om met haar honden te spelen en te dollen. Godver, wat is dit moeilijk... Mijn moeder zit ook met de handen in het haar, die tweestrijd, wel of niet... Verstand zegt weg, hart zegt blijven.
Het voelt wel prettig om zo even mijn verhaal te doen... Ik ben benieuwd wat jullie eventueel aan tips hebben
. Bedankt voor het lezen. 
dat hij jullie zo lekkerrr vind 
