Geplaatst Toen ik 4 was kreeg ik een hondje, ze was voornamelijk voor mij. Mijn broers wouden geen hond, we hadden ervoor eentje gehad die weg gelopen was. Een van mijn broers zei me achteraf altijd. "Als je een vallende ster ziet moet je wensen dat Pukkie terug komt." Ik had niet veel meegemaakt van die hond dus ik kende mijn broers verdriet om hem niet. Ze wouden dus ook liever geen hond.
Nu goed, ik kreeg dus wel een hondje. Een jack russel pup. Lekker actief voor mij, had dat stoeien wel nodig
Ik had haar gedoopt tot Siddy
Nu bijna 15 jaar later loopt die schat hier nog steeds rond. Het ding is, je ziet aan haar niet dat ze ouder wordt. Ze ziet er -op een wit neusje na- nog steeds hetzelfde uit als toen ze klein was.
Helaas heeft ze wel problemen met haar hart, daar krijgt ze nu medicatie voor en je merkt er maar heel soms nog iets van. Maar de laatste tijd reageerde ze bijna niet meer. Als ik ze riep liep ze soms gewoon langs me door, terwijl ze anders blij kwam aankwispelen. Vandaag dacht ze er nog eens alleen op uit te gaan, vader was spullen uit de auto aan het laden dus het poortje stond open. Ik wou haar tegenhouden maar ze hoorde me gewoon niet. Mijn vader riep ook nog, maar geen reactie. Ben echt voorhaar in moeten lopen voor ze me zag, ze verschoot zich erg omdat ze me niet had horen aankomen. Denk dus dat ze al zo goed als doof is.
Ik blijf altijd maar denken dat ze er nog zolang bij gaat zijn, maar stilletjes aan begint ze toch af te takelen. Ik probeer zo veel mogelijk naar haar zin te maken, zo mag ze sinds vorig jaar in de woonkamer slapen in plaats van in haar hok in de garage. Nu ligt ze tegen de verwarming, vindt ze helemaal geweldig. Zolang als haar hartje het aankan gaan we nog geregeld een klein blokje rond wandelen.
Zijn er nog mensen die een ouder huisdier hebben en die ook tot besef moeten komen dat er een einde aan komt?
Natuurlijk wil ik niet denken aan dingen die er nog niet zijn, maar ik wil gewoon de klap verzachten. Ik kan me mijn leven voor haar bijna niet herinneren. Dus ze is er voor mij al altijd geweest. Helaas kan ze niet voor eeuwig bij me zijn, al zal ze dat in mijn hart wel doen.
7 jaar geleden (heb er wel van ervoor maar die moet ik dan inscannen) - Vorige maand
Leuke foto's trouwens! 
De laatste dagen deed hij dit niet meer en wilde ook niet meer eten,heb toen de dierenarts gebeld..Hij was er echt aan toe en ondanks het verdriet om een hondje die 15 jaar bij je is geweest was het wel goed zo!
en hij vrat ook een keer een hele bak ijs op. Hij was dan altijd de weg nog een beetje kwijt. 
. Moet er niet aan denken dat er een tijd gaat aanbreken dat ze er niet meer zijn, brr.