Geplaatst Op mijn 4e verjaardag kwam je bij ons in huis, ik weet nog dat ik ontzettend bang voor je was, en jij was bang voor je nieuwe omgeving. 's nachts heb je geslapen in een spleet tussen de koelkast en de keukenkastjes.. Bang voor de hondjes die we toen hadden.
Die nacht ging mijn moeder een aantal keer bij je kijken, maar je zat er nog.. De volgende ochtend ging mijn moeder met knikkende knieen kijken.. Bang dat de honden je hadden gepakt.
Maar nee hoor, daar liep jij, parmantig door de keuken, en de hondjes bibberend in de mand. Onze rooie was baas!
Na een jaar werd je ziek, blaasgruis. ''Als ie na vandaag niet geplast heeft is het over, dan kunnen we niets meer doen'', en ja hoor, meneer ging op de bak, gelukkig! Want dat zou nog veel te jong zijn geweest.
Vanaf toen werd er hills blaas/nierdieet gevoerd en was je ''een kat die vast niet oud ging worden''.
Je hebt eerst buiten mogen lopen, maar gelukkig heeft mijn vader de keuze gemaakt een rennetje voor je te bouwen, je werd er prinsheerlijk heen gedragen wanneer je bij de achterdeur mauwde. En bij mauwen in de ren werd je terug naar binnen gebracht.. En och wat wist je dat! Mauw -> buiten, en 5 minuten later Mauw! -> binnen, om dan om te draaien Mauw!!!-> buiten. Heerlijk, jouw personeel liep wel!
Wat heb je veel moeten doorstaan, je sliep in de poppenwieg, sliep in de wandelwagen van de pop. Werd uiteraard gewiegd en rondgereden, kreeg sokjes en kleertjes aan. En alles liet je je gebeuren. En als je Bonkie dan écht boos had? Dan kreeg je een pootje tegen je aan, nageltjes ingetrokken, zo voorzichtig!
Als ik ziek was dan kreeg ik geen kruik, nee ik kreeg iets veel beters! Ik kreeg Bonkie! Dan kroop je lekker onder de dekens tegen me aan, al spinnend vielen we dan in slaap.
Je was een binnenkat geworden, maar ook nog ontzettend nieuwsgierig. Wat hebben we vaak met een bakje brokjes buiten lopen rammelen als je weer eens weggeglipt was. En een keer zat je zelfs op het dak van het huis! Door het kleine dakraampje naar buiten geklommen, stommerd..
Mama ging je lokken, met brokjes, en lieve woordjes. Tot we heel hard ''rotkat!'' hoorden, ze had je te pakken, gelukkig!
Na een aantal jaren kreeg je een maatje, kleine Dopje mocht je opvoeden. Jij die een rothekel had aan katten.. Je hebt een dag gemauwd, was toen je stem kwijt en hebt een week geluidloos gemauwd, en toen was het goed. Dopje hoorde erbij, een speelmaatje voor je!
Na nog wat jaren kwam daar ook Teigetje nog bij, weer een klein moederloos scharminkeltje, deze keer had je er gelukkig minder moeite mee, want je werd ook al wat ouder.
De kat die niet oud ging worden..
Drie jaar geleden, toen je dus al 15 was, leerde je een hond ter grootte van een shetlander, die vond dat katten speelgoed waren, nog even dat hij vooral om je heen moest lopen, en niet zonder toestemming met je mocht sollen. Het kostte je maar 2 dagen, en hij is het nooit meer vergeten. Bonkie is BAAS.
En nu? Nu is zelfs Teigetje al 10...
En jij bent bijna 18,5 jaar oud. En nu is het goed. Je bent een beetje van het padje af, je pootjes zijn hartstikke stijf. Je kunt niet meer zo goed springen, en jezelf wassen lukt ook niet meer. In een korte tijd ben je eruit gaan zien als een ouwe poek..
En dan komt, na zo vaak tegen elkaar gezegd te hebben dat jij niet mag lijden, het moment waarop je tegen elkaar zegt dat het zo echt niet meer kan. Dat het goed is geweest en de grens is bereikt.
Volgende week lief poekje.. Jij die mij zoveel hebt geleerd..
Maar was het nou echt nodig om me ook te leren afscheid te nemen?...
* 
. 
Ook altijd het baasje geweest, heeft mijn huidige kat geleerd wat respect is en hij heeft ook mooi 18,5 jaar mogen worden. Enorme wond in zijn poot gehad waarvan ook werd gezegd "hier is hij te oud voor, dit overleeft hij niet", maar nee Dozo vocht zich er wel doorheen 
En toen werd hij ingeslapen en we waren er niet eens bij, we waren op vakantie en een verknipte buurvrouw besloot dat hij zielig was en afgemaakt moest worden en de dierenambulance deed dat.. Au wat deed dat zeer 
da's helemaal ***.