Geplaatst Ik heb een jack russel, zij is 13 jaar oud.Ik heb haar al vanaf haar geboorte (zij is bij ons op stal geboren) En ging dag en nacht overal mee heen. Zij is een super fitte hond en perfect in conditie. Heeft ook nooit wat gemankeerd tot een paar maanden geleden.
Zij kreeg staar, en zij kreeg tekenen van dementie. Werd heel timide en wil zo snel mogelijk weer naar huis.
Uiteraard een dierenarts om advies gevraagd en we deden er in eerste instantie niks aan (er was weinig aan te doen)
Toen de dementie erger werd heb ik tabletjes gekregen, een soort anti-depressie pillen.
Deze hielpen helaas niet.
Toch maar weer een tijdje zonder pillen, soms slechte dagen,soms goede.
Toen de slechte dagen weer begonnen te vermeerderen, terug naar de DA, weer nieuwe pillen, gedragsveranderende pillen. Ook deze hielpen niks op lange termijn.
Maar weer een opleving en dus weer door gegaan...
Tja en nu.......nu heeft ze meer slechte uren dan goede, en ik begin te twijfelen of dit niet het moment is dat we haar moeten laten gaan.
Ik heb altijd geroepen: een dier gaat bij mij niet in pijn leven, daar laat ik een einde aan komen want liefde is loslaten.
Maar ze heeft dus geen pijn
Haar klachten zijn angst, zij leeft in haar eigen wereldje en heeft soms niet het idee van voren dat ze van achteren leeft.
Zij loopt continu met haar staart tussen haar benen en toont een angstige indruk. Eet slecht, alleen de lekkere hapjes. En ik trut die er aan toegeeft natuurlijk.
Maar zij gaat ook gewoon plassen in huis zo nu en dan. Uit geweest of niet.
Naar buiten gaan geeft geen resultaat. Buiten is zij ook bang en wil naar binnen. Binnen is zij bang en wil naar buiten.
Hijgen, uitpuilende ogen (niet continu maar momenten)
Ook gaat zij gewoon de kattenbak zitten lunchen waar ik naast sta . Dit haalt zij echt normaal niet in haar hoofd, zij weet dat hier normaal een correctie op volgt.
Ik lijk ook gewoon met veel dingen niet meer tot haar door te dringen en ik vraag mij af of zij nog wel gelukkig is
Als ik naar haar grijze koppie kijk dan zie ik gewoon ook dat alles anders is, haar blik, haar houding......het lijkt wel of mijn Lana, Lana niet meer is.
Toch zijn er nog wel momenten dat we leuk met de bal kunnen spelen. En dat maakt de beslissing dus zo lastig!
Wat is dan wijsheid he.......het ene moment denk ik we gaan nog maar even door, andere moment denk ik nee dit is niet eerlijk , ik laat haar gaan....
