Geplaatst 
(ik weet niet of ik het hele verhaal goed schrijf en vergeet vast dingen maar helder kan ik momenteel niet nadenken)
Alles is in zo verschrikkelijk sneltrein vaart gegaan
Ik kan niks anders dan m'n ogen m'n kop uit janken Je hebt 3 prachtige hummeltjes bij ons achter gelaten, je kon niet meer...
De artsen stonden voor een raadsel.. Misschien ondervoeding stress dat ze niet zo veel wou eten? We deden er alles aan om er eten in te krijgen elk uur kreeg je kreeg je een spuit met narcose voeding waar alles in moest zitten maar we zagen maar geen verbetering.. Dierenkliniek op en af.. tot gisteren........ We wisten gewoon echt niet meer wat het was, je had de kracht niet meer om te staan je wou wel maar je kon niet meer, je liet alles lopen terwijl je dat helemaal niet zo was!
Je was zo op de foto! perfect schoon op zich zelf, het ware prinsesje en zo waren je kittens ook. Je wist dat je mooi was en zo gedroeg je je ook je kwam wanneer je zelf wou en niet wanneer wij wouden..
En zo ineens ging op de 1 of andere dag heel slecht met je!! Je kon niet meer op staan en als je toch probeerde viel je achterkant hele tijd om het was een verschrikkelijk om te zien ik kon het niet eens aanzien
we zijn naar de dierenkliniek geweest zelfs 2 klinieken, de ene zei gewoon ga maar naar de ander ik weet het niet.. Emmeloord nam haar wel aan en daar lag ze dan in de dan in de couveuse 
met een temperatuur van 35 graden, aan het infuus om nog wat vocht en alle andere dingen binnen te krijgen om haar op te peppen.. De arts belde 's avonds ze heeft voer van mijn vinger af geslikt maar wat waren we blij het begin was er.. maar hij zei ik zie haar niet vooruit gaan ze maakte extreme bewegingen met haar achterpoten als ze der wouden laten lopen en der ogen gingen alle kanten soms op(de artsen dachten hersenbeschadiging).. We hielden hoop!! Onze mooie meid zou ons toch niet verlaten?? we zouden vandaag om 10 uur gebeld worden tot om 9 uur vanochtend de telefoon ging of we langs wouden komen, Nomany geen meer achteruit dan vooruit dat ze hoort te gaan en ze stoppen de behandeling.. Ik heb huilend op mn bed gelegen gejankt waarom 4 jaar waarom... Je volle broertje zat al een 1.5 dag om je aan het zoeken waar je nou was hij kon je nergens vinden, vanochtend kwam hij boven (hij weet dat hij dat mag) en zocht mijn slaapkamer door want waar was nomany nou?? hij kwam jankend bij me op bed gesprongen en ging bij me liggen en wachten en om zich heen kijken M'n moeder vroeg of ik mee ging maar ik kon het gewoon niet...
Een daar kwam ze thuis met het doosje!!!! Al huilend typ ik dit ben helemaal van slag onze prachtige meid.. Ze was tegen coma aan, ze had geen pijn zei de arts maar kon gewoon niks meer, Nomany vond het goed zo.. Bij de eerste paar druppels zag je het leven al weg trekken zij mn moeder Nomany had de kracht niet meer voor..
http://img707.imageshack.us/img707/5385/foto1bt.jpg
We zullen goed voor de kleintjes zorgen lieverd net zoals jij nog probeerde al kon je niet meer maar wel wou.. rust zacht
het is vast een heel wir warige verhaal met stukken van hak op de tak en delen vergeten maar ik zie er uit als een lijk momenteel, mijn mooie meisje...
we hebben er alles aan proberen te doen maar het heeft niet mogen baten.. helaas weten we nog steeds wat ze heeft en blijven de vragen door onze hoofden zweven hoe kan het zo ineens? Is ze buiten geweest (hebben zo buurman die we laatst zomaar een hond een rotschop zagen verkopen) Had je een virus in je hoofd? Hersenbloeding? Tia? We komen er helaas niet achter..
Ik blijf me zelf maar verwijten had ik maar meer foto's van der gemaakt, had ik der maar in de studio gedaan.. waren we nou eerder bij de DA wat hebben we verkeerd gedaan...
Vorige week nog niks aan de hand
niet vermoedend deze foto's nog ff geschoten om wat te proberen met de camera.. ze zijn niet de mooiste maar absoluut de moeite om hier een plekje te geven..
1 van je 3 geweldige kids..
En je laatste rust plaats..
We missen je..
Sorry voor het verhaal...
Heel veel sterkte! 
