Vandaag was een rot-dag voor mij. Mijn parkietje, Mattie, zoals we hem als favoriete bijnaam gaven, is de deur uitgevlogen.
Mijn vader deed de deur open, en wég was hij. Mijn vriendje..
We hebben nog gezocht, in het bos, tegenover ons huis, maar dat was geen doen. Hij kan nu overal en nergens zijn.
Het klinkt stom, maar het was echt mijn vriendje.
't Plan was om zo snel mogelijk een vriendje voor hem te regelen, maar nu is hij al weg.

Dit was hem. Gelukkig heb ik nog wat betere foto's van hem, en één mooie veer.

Ik weet het diep van binnen al.. Mattie komt niet meer terug. Toch hoop ik dat we hem nog zien of zelfs kunnen vangen.
Hij is niet zo oud geworden.. Een halfjaartje hoogstens.
Dag vriendje.. Ik hoop je nog eens te zien.

er groeit alleen geen parkietenzaad in het bos, en heeft ie niet geleerd voor zn eigen te zorgen..

