Geplaatst 
Xerox wordt dit jaar zes en op 4 oktober 2011 hebben mijn vriend en ik hem uit het asiel gehaald. Vanaf dag één voegde Xerox zich bij mij, terwijl ik nog veel verdriet had om het afscheid van mijn eerste hond Yuko, die ik achter had gelaten bij mijn ouders. Xerox heeft een voedsel- en contactallergie en we hebben hem dan ook heel wat keren naar de dierenarts gesleept. Hij moet in die weken vaak ontzettend veel jeuk hebben gehad, maar was altijd vrolijk en aanhankelijk. Ook troostte hij mij als ik me eenzaam voelde en langzaam werd onze band hechter.
Enkele weken geleden zijn mijn vriend en ik uit elkaar gegaan en vanaf het eerste moment was overduidelijk dat Xerox met mij mee zou gaan. Hij heeft een flinke klap gehad van de zoveelste verhuizing in zijn leven, maar hij krabbelt dapper weer op en inmiddels gaat het ook een stuk beter met zijn gezondheid. We zijn onafscheidelijk, dus een fotoshoot was niet overbodig!
Xerox, bedankt voor alle knuffels, kusjes en de eindeloze wandelingen die we samen maken. Je bent de bijzonderste hond die ik ooit ontmoet heb en het is een eer bij je te horen! We gaan er nog een aantal onvergetelijke jaren van maken, dat is zeker
heb je 'm zelf zo genoemd of heette ie al Xerox? 
