Geplaatst: 13-02-12 13:42 De laatste tijd was mijn konijntje Fluffy al een beetje aan het sukkelen, af en toe minder eten (maar had ook steeds haken op haar kiezen), andere ontlasting, maar iedere keer knapte ze weer op en was het weer normaal. Afgelopen zomer was ze ook nog een keer helemaal onderzocht, en toen heeft de dierenarts niks afwijkends gevonden. 3 weken geleden nog vond ik ook dat ze er juist zo goed uit zag. Hele mooie vacht, goede conditie en vrolijk.
Ik woon sinds 5 maanden op kamer, dus ik zag haar meestal alleen nog maar in het weekend. 3 weken geleden zat ze in de huiskamer en toen maakte ze ineens rare schokken terwijl ze zich waste. Nadat ze klaar was met wassen waren de schokken ook weg, waardoor ik dacht dat ze gewoon steeds vervelende jeuk had gevoeld die ze weg wilde wassen. Ik weet wel dat ik toen ik in de trein stapte aan mijn moeder vroeg of ze haar goed in de gaten wilde houden.
Vorige week hebben we haar bewust in haar hok laten zitten en niet binnen gehaald aangezien het zo koud was, en ze vorige winter snot had gehad. Ik weet nog dat ik toen ik haar aaide haar ribbetjes ineens erg voelde, maar me tegelijkertijd af vroeg of dat vorige winter niet hetzelfde was geweest. Ik heb toen nog even naar haar gekeken, en ik vroeg me toen volgens mij af of ze niet weer snot had, omdat haar neusje wat wijder open was. Dat laatste kan ik me alleen niet meer helemaal herinneren. Ik heb toen weer aan mijn moeder gevraagd of ze haar goed in de gaten wilde houden.
Afgelopen dinsdag belde mijn moeder op dat ze haar naar binnen had gehaald aangezien ze dacht dat ze het heel koud had omdat ze duidelijk aangaf uit haar hok te willen (de hele tijd heen en weer voor het gaas lopen, duwen etc.) Ook wilde ze niet eten. Toen heeft mijn moeder haar binnen gehaald, en de dierenarts gebeld. Toen mijn moeder vervolgens weer bij haar ging kijken, zat ze gewoon te eten, en oogde ze verder ook normaal, waarna mijn moeder de dierenarts weer afgebeld heeft. Wel heeft ze haar binnen laten zitten, waardoor ze volgens mijn moeder duidelijk opknapte.
Ik vroeg me telkens af of ik niet naar mijn ouders moest gaan om te kijken hoe het met haar ging, maar ik voelde me ook op de één of andere manier tegengehouden. Ik vraag me nu af of dit door de drukte kwam, en omdat ik toch al niet zo lekker in mijn vel zat, of dat het een (bijgelovig) 'teken' was. Ook belde mijn moeder op dat ze vond dat het weer een stuk beter met haar ging naar haar idee, waarop ik dacht dat ik me weer voor niks zorgen had gemaakt.
Normaal gesproken ga ik vrijdagavond naar mijn ouders, maar ik had nu een open avond van een studentenvereniging, waardoor ik zaterdagochtend pas ging. Ik moest vroeg mijn bed uit omdat ik eigenlijk paardrijden had, maar ik weet nog dat ik er gek genoeg geen moment over twijfelde of ik wel of niet zou gaan ondanks dat ik onzettend moe was, en eigenlijk zo snel mogelijk naar mijn ouders wilde.
Toen ik bij mijn ouders kwam liep ik gek genoeg eerst langs Fluffy, die in de gang zat, zette mijn spullen in de kamer en bedacht me toen pas dat ik bij haar moest kijken.. Toen ik haar zag zat ze met haar hoofde helemaal in haar nek en met wijdopen neusgaten te eten. Volgens mijn moeder zat ze vrijdagavond pas voor het eerst zo, en zat ze toen met een andere blik in haar ogen in de lamp te staren die aan het plafond hangt. Toen ik haar aaide voelde ik al meteen dat ze ontzettend mager was, en toen ik haar optilde voelde ik al meteen: dit is helemaal niet goed. Ook zag ik dat ze een heel vies achterwerk had (dit had ze al sinds 3 weken, maar vorige week was het een stuk schoner). Mijn moeder en ik dachten eigenlijk allebei hetzelfde: een tumor. Ik heb daarop meteen de weekenddierenarts gebeld. Die zei gek genoeg niet dat we meteen moesten komen, maar na even overlegd te hebben zijn we toch zo snel mogelijk gegaan. Ik voelde dat we niet te lang meer moesten wachten..
Onderweg naar de dierenarts zat ze rechtop, en hipte af en toe wat heen en weer. Hierdoor vroegen we ons zelfs nog even af of ze niet ontzettend kou zou hebben gevat, waardoor ze weer snot had. Toen we bij de dierenarts aangekomen waren was ze duidelijk ook erg benauwd, en de 2 dierenartsen zeiden ook dat ze in erg slechte conditie was, en het erg zwaar had. Na haar onderzocht en bevoeld te hebben hoorde we wat we eigenlijk al wisten: baarmoederkanker, met mogelijk uitzaaiingen in de longen. Het advies was om haar zo snel mogelijk in te laten slapen, en daar was voor mij ook geen twijfel over. Ik mocht haar zelfs nog meenemen naar huis en maandag in laten slapen, maar dat wilde ik absoluut niet.
We werden nog even alleen met haar gelaten om afscheid te nemen. Ik voelde al dat ze ontzettend slap lag in m'n armen. Ze schoot ook even omhoog, waarna de dierenarts vroeg of we haar maar het spuitje zouden geven. Toen ze het spuitje kreeg maakte ze nog een schokje, waarna ik haar weer op schoot mocht nemen. Ik tilde haar nog even op om haar een kusje te geven, maar toen was ze al helemaal slap, en waarschijnlijk dus al overleden.. Het zou 2-20 minuten kunnen duren, maar wij hadden het idee dat ze het spuitje kreeg op het moment dat ze anders ook al een natuurlijke dood was gestorven, zo snel ging het. We mochten haar gelukkig wel mee naar huis nemen.
Toen we thuis waren en ik even bij haar gingen kijken zag ik dat er bloed uit haar neusje kwam, ontzettend naar.. en ik weet ook niet wat dat geweest is..
Ze is bijna 8 jaar oud geworden, en ze is vanaf dat ze een maand of 2 was bij ons geweest..
Fluffy ~ 04-2004 - 11-02-2012 ~
Ik mis haar natuurlijk ontzettend, maar daarbij spoken er ook allemaal vragen door mijn hoofd. 1 daarvan die ik hier wilde stellen is of ik er wel goed aan gedaan heb om de keuze te maken haar niet te steriliseren. We hebben het er meerdere malen over gehad, maar kwamen elke keer tot de conclusie dat het risico van een operatie, het snijden in een gezond konijn, de eventuele pijn en narigheid die een operatie zou kunnen meebrengen, niet opwoog tegen de kàns dat ze baarmoederkanker zou kunnen krijgen. Ik lees echter pas net dat die kans wel 80% was. Maar dan nog twijfel ik erover of ik het wel natuurlijk vind om een risico te nemen, alleen om haar eventueel langer bij me te kunnen houden, en lijden te kunnen besparen, terwijl ik ook niet weet aan wat voor mogelijke lijdensweg ze anders misschien was komen te overlijden. Dan is dit toch het meest natuurlijke geweest, en het blijft een dier die zelf niet vooruit kan kijken, en er zelf geen notie van heeft hoe oud ze nou eigenlijk geworden is. Toch zit het me dwars..
Het tweede wat ik me af vraag is of ik eerder met haar langs de dierenarts had moeten gaan, maar omdat ze iedere keer weer opknapte, en wel eens vaker in haar leven 'raar' had gedaan wat niks bleek te zijn, keek ik het aan. Ook vraag ik me af of ik er misschien juist niet goed aan had gedaan als ik haar eerder in haar laten slapen, aangezien ze dan misschien tegen het spuitje had 'gevochten', terwijl ze nu rustig in is geslapen. Ik kan nu alleen maar hopen dat ze niet te lang en te erg geleden heeft..
Allemaal vragen achteraf dus, maar ik zit er heel erg mee en ik zou hier wel heel graag andere ervaringen/ meningen over willen horen.
) gehaald en die was nog niet geholpen. Ondanks dat het mannetje gecastreerd is wilde ik het vrouwtje wel laten helpen ivm baarmoederkanker. Heb dus ook duidelijk bij de dierenarts aangegeven toen ik haar wegbracht dat ik graag wilde dat de baarmoeder ook verwijderd werd. Dit hebben ze gedaan en maar goed ook, want daar zat al slecht weefsel op. Konijntje was toen pas 3jr oud. Het komt echt best veel voor 
Toen ze echt duidelijk slecht werd hebben jullie haar in laten slapen, dus daar hoef je jezelf niet voor te straffen hoor. 
t was wel echt een karaktertje...