Geplaatst Omdat wij zelf geen idee hadden wat er aan de hand was, open ik dit topic. Hopelijk kunnen andere mensen dan eventueel de symptomen herkennen en hun poes redden als er hetzelfde aan de hand is. Ik probeer het vrij zakelijk te omschrijven, omdat het zo al moeilijk genoeg is.
Maandag
Middag
Het is warm in de living, dus zet ik de radiator waar Zita altijd tegen ligt uit. Ramen even open om te luchten (hooguit 3 minuten).
Paar keer naar boven geweest en ze lag altijd in het midden van de living. Vreemd gedrag een beetje, ze lag anders meestal op de zetel, maar schonk er niet echt aandacht aan.
Avond
Ik kijk nog even tv, en Zita komt niet bij me liggen. Ook beetje vreemd, maar goed, dat doet ze nog wel eens.
Nacht
Net voor ik ga slapen wil ik haar nog even strelen en zie dat ze heel snel ademhaalt. Na telling : rond de 120x per minuut. Ik wel in paniek nu. Ik begin dan maar wat te googlen en besluit om haar temperatuur even te nemen : 36,6°C, veel te laag dus. Als ik haar verplaats laat ze zich gewoon op de grond zakken, ze is compleet lusteloos. Ik check even het eten en drinken, volgens mij heeft ze ook niet gegeten en gedronken de hele dag. Ik doe de kattenbak even, slechts 2x in geplast, maar we hebben nog een andere poes, dus zal ze ook daar wel niet zijn op geweest. Voor de zekerheid geef ik haar dan maar 4ml water met een spuitje.
Na even twijfelen bel ik toch maar naar een dierenkliniek. Volgens de dierenarts daar is het geen spoedgeval, morgenvroeg dus maar naar dierenarts bellen voor afspraak.
Ik slaap op de zetel om haar in de gaten te houden, geen verandering te zien.
Dinsdag
Ochtend
Ik maak een afspraak bij de dierenarts, voorlopig nog steeds geen verandering. Nog steeds even lusteloos. Ik geef haar nogmaals 4ml water met spuitje.
Namiddag
Dierenarts staat voor raadsel. Ook de hartslag blijkt veel te laag te zijn (60-70), temperatuur nog gezakt (35,9°C). We maken een RX-foto, daar is op te zien dat er geen obstructie is in de luchtpijp, geen vreemde voorwerpen in de maag, enkel beetje gas in de maag, maar dat is normaal na een dag niet te eten. Geen vocht in longen te zien (wat hij wel verwacht had).
Hij trekt bloed en belt naar de ophaaldienst om dit met spoed te komen halen. Hij verwacht dat de nier- of leverwaarden slecht zullen zijn.
Hij geeft haar een cortisone-spuit om op te peppen en antibiotica ter bestrijding van eventuele infecties, morgen vervolgafspraak.
Avond
Ze lijkt al iets opgewekter, en komt toch al even bij me liggen in de zetel. Verder geen verbetering, eet en drinkt nog steeds niet, nog steed kortademig.
Woensdag
Ochtend
Ze lijkt iets terug te vallen, er is weinig verbetering meer te zien. Ik geef weer 5ml vocht via spuitje.
Namiddag
Volgende afspraak bij de dierenarts. Haar hartslag is toch al wat hoger (100) en ook temperatuur is omhoog (36,7°c). Bloedwaarden zijn eigenlijk goed, buiten de schildklier. Ook deze waarde ligt er laag : 0,5. Hij had dit wel verwacht.
Dierenarts vermoed een bloedvergiftiging.
Nog een spuit met cortisone (iets minder dan dag ervoor), en antibiotica. Ook 4 spuiten vocht toegediend zodat ze zeker zou gaan plassen.
Morgen weer vervolgafspraak voor opvolging, hij denk dat ze in positieve lijn zal verbeteren. Hij oppert nog even om haar daar te houden, maar denkt dat ze sneller zal herstellen thuis, in een vertrouwde omgeving.
Thuis zie ik in de loop van de dag weinig verbetering.
Avond
Om 22u55 kom ik in de living en zie haar op de zetel liggen ipv op de grond (verandering in haar gedrag dus). Ze lijkt nu echt buiten adem en miauwt klagelijk als ik haar aai. Niet goed dus. Ik bel naar de dierenarts en hij vraagt me onmiddellijk langs te komen.
Ik doe mijn jas aan en vertrek onmiddellijk. De hele weg in de auto heeft ze echt gebruld. Ze was echt agressief, brak bijna de bench af. Helemaal niets voor haar zachtaardige karakter.
Ook op de onderzoekstafel is ze gewoon echt agressief. Er loopt een beetje vocht uit haar mond op de tafel. Dierenarts zegt dat dat niet goed is, dat de longen vol zitten met vocht. Hij maakt een spuit met cortisone klaar, ik houd haar even vast. Ik zie het leven uit haar wegvloeien... Ze stopt met ademen. Ik zeg dit tegen de dierenarts, hij luistert naar haar hartje, dat enkele seconden later het ook begeeft.
Daar sta ik dan. Mijn warme, lieve, kerngezonde 3-jarige poes in mijn handen.
Ik vraag of een autoptie mogelijk is, en besluit er ook zelf bij te blijven.
In de buikholte is alles normaal, alles goed van kleur en grootte, inderdaad beetje gas in de maag.
Dan de borstholte...
Het leek wel of er iemand een groot glas water over haar longen had gegoten, zoveel water stond er in haar borstholte.
Hij vermoed dat het een hartfalen is en maakt het hartje open. Daar vinden we een bloedklonter die wel bijna zo groot is als een erwt.
De bloedklonter heeft dus enkele dagen (of langer) de uitvoer van het hart naar het lichaam geblokkeerd, na een tijdje is er dan niet meer genoeg circulatie van het bloed en krijg je vochtuitvloeiing. Dit is rond haar longen komen te zitten.
Ze is dus letterlijk gestikt in haar eigen vocht.
Ik vind het zo verschrikkelijk dat ik niets heb kunnen doen.
Ik besluit haar te laten ophalen door het crematorium, ik mag haar morgen gaan halen om uit te strooien. Dat ga ik doen aan onze nieuwe boerderij, waar ze normaal ook gewoon naartoe zou verhuizen. Het doet zo'n pijn dat ze dit nooit zal zien.
Mijn meisje, mijn langverwachte droomprinses, mijn knuffel. Het leven is niet eerlijk, je had nog minstens 15 jaren bij mij moeten blijven. Je verdient een ereplaatsje in de kattenhemel.
Half jaar oud
Week of 2 geleden
