Geplaatst Ik en mijn vriend wonen twee maanden bij elkaar, gaat super, en als trots stel en kattenliefhebbers besloten wij een kat te nemen. Zo gezegd zo gedaan: sinds twee weken hebben wij er een schat van een kitten bij, een nu 12 weken oud katertje. Wij hebben hem uit het asiel gehaald, broodmager was hij toen. Met 10 weken woog hij slechts zo'n 700 gram. Nu, dat maakt niet uit, als zorgzame ouders van ons kindje en met goede afspraken met het asiel hebben wij het allerbeste voer gezocht dat er voor hem te krijgen valt, een miljoen speeltjes, een krabpaal van een meter en ga zo maar door...
Als monstertje is hij helaas omgedoopt tot 'Chewbacca', en tot mijn grote spijt luistert hij daar ook naar, dus het werd Chewy. Hij eet goed, drinkt goed en is goed speels en nieuwsgierig... Zoals deze foto wel aantoont:http://a6.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos- ... 2875_n.jpg
En nee, melk mag hij niet hoor, hij krijgt heel af en toe een klein beetje kattenmelk.
Toen kreeg Chewy diarree, de eerste dag. "O nee!" schoot er door ons heen.
Mijn vriend liet per direct alles liggen en als het had gekund, had hij de hele dag met Chewy in z'n armen rondgelopen. Gelukkig leefde Chewy nog veel te veel om dat goed te vinden, want hij bleef spelen. Maar... Na een week was het nog niet weg. Dierenarts! Daar kwam het verlossende woord: wormpjes of een Giardia infectie. Welnu, medicijnen mee en we gaan verder, want onze baby moet nog wel 100 jaar mee hoor!
Ons lieve haarballetje... Nou niet lief dus! Medicijn één is te mengen met kattenmelk en drinkt 'ie heel lief leeg. Maarrrrrrrrrrr.... Dan moeten de Giardia medicijnen erin, met een spuit in zijn bekje. RAAWRRRMIAAUUWRRRRRR !
Dat lieve balletje, nouja, ondeugende balletje werd een haarbal met nagels aan alle kanten. Dat leverde meerdere malen zo'n situatie op:" 
. "We zullen wel onhandige ouders zijn," was onze mening. Maar nee! We zijn al tien dagen bezig, en het lukt gewoon NIET! Medicijn één is nog steeds geen probleem. Maar medicijn twee, we zijn er zelfs al mee terug gegaan naar de dierenarts... Hij móet het echt binnen hebben. In de houdgreep met zijn tweeën lukt niet, mengen met wat lekkers lust 'ie niet, in zijn nekvel, eerst rustig maken, kleine beetjes en dan belonen werkt niet. De dierenarts probeerde het door hem in te wikkelen in een handdoek. Foute keuze...
De handdoek leeft niet meer, en het medicijn kwam door zijn neus naar buiten. Als hij slikt, en dat doet 'ie nooit (ook niet bij het kopje wat achterover houden tijdens de worstelpartij), dan krijgt hij hoogstens een kwart binnen van wat hij moet. De rest spuugt 'ie uit, al moet het door z'n neus naar buiten. Ik ben dierenarts in opleiding, dierenarts die we hebben heeft natuurlijk het papiertje al, maar met z'n vieren lukt het nog niet eens. Lief poesje... Alleen nu even niet. 
Ahum. Ons ouderschap, dramatisch.
Toch maar goed dat we geen kind hebben dan.Hoe dan ook, wat mij betreft is het een boef eerste klas.
Toch zijn we allebei radeloos met wat we met hem aanmoeten, en de dierenarts eigenlijk ook. Wie o wie heeft de gouden tip om ons tot ouders van het jaar te laten worden?! 
Alles is welkom! 
2 euro kosten ze hier. 
