Ik heb afgelopen voorjaar een Abessijn-poes van toen 18 uit het asiel gehaald. Deze poes was altijd samen geweest met een kater van 14, en mensen waren de kater komen halen maar wilden de poes niet omdat 'deze binnen een maandje toch dood zou zijn'. En zoals ze er toen bij lag in dat hokje in het asiel, was ik idd ook overtuigd dat die het einde van de maand niet halen zou.
Nu heb ik zelf een Abessijnse dame van 4 jaar, en deed het me zo'n pijn om dat bejaardje poessie te zien dat ik haar (tegen beter weten in?) mee naar huis heb genomen. De introductie verliep niet geheel vlekkeloos, maar na een week of 2 waren de dames voldoende aan elkaar gewend. Nou is is Nous (de oude poes) een schat van een beest dat bij de vorige eigenaar, en oud omaatje, waarschijnlijk hele dagen op schoot lag te pitten. Ze wil dus continu op schoot, wil je helemaal doodknuffelen het liefst, en, hoe Aby-eigen, o-ve-ral bij zijn. Op zich geen probleem, ik ben dat Abygedrag van de andere Abessijn wel gewend.
Maar Nous is ondertussen 19 en het gaat niet allemaal even soepeltjes. Ik heb van begin af aan geroepen dat ik met zo'n oude kat niet meer ga doktoren omdat ik dat niet eerlijk vindt tegenover het dier. Ze spuugt steeds vaker, haalt soms de bak niet, stinkt uit d'r bekkie, wast zich niet echt meer, haart verschrikkelijk en is graatjemager. Ze ziet er dus gewoon niet uit, en ik heb het idee dat ik d'r begin te ruiken zeg maar... Ze slaapt zowat de hele dag, maar het ziet er allemaal stroef en pijnlijk uit als ze zich omdraait. Lopen gaat gammeltjes, springen lukt eigenlijk niet meer. Maar dan heeft ze weer een goeie dag en racet ze door het huis alsof ze nog een guppie is... Heb het idee dat ze ook dementerend is...
Ik heb vanavond eigenlijk min of meer besloten dat ik morgen een afspraak voor haar ga maken bij de dierenarts. Maar dan zie ik dat koppie als ik thuiskom, helemaal blij dat ik thuis ben. Liefst gaat ze nog mee de douche in, ze staat letterlijk al miauwend voor de douche te wachten tot ik er uit kom. En dan slaat de twijfel toe... Ik heb het idee dat ze zelf nog zo graag verder wil, dat ze nog lang niet weg wil zeg maar. En toen ik haar meenam heb ik toch toegezegd haar (laatste) gouden mandje te zijn... En dan vind ik mezelf weer zo egoistisch omdat ik d'r toch oud, viezig en gewoon "op" vind...
Bah, ik weet gewoon niet meer wat ik er mee moet. Elke dag check ik een aantal keer of ze nog ademt, en elke dag hoop ik dat ze rustig in d'r slaap heengaat en ik niet voor haar hoef te besluiten. Ik weet dus niet of ik morgen idd de dierenarts voor d'r ga bellen...

.
ik had haar vanaf 8 weken.
