Geplaatst Vanaf dat ik Monty had is hij overal met mij mee naartoe gegaan. Hij heeft een eigen plekje in de auto op de passagiersstoel. Dat is zijn plaats en hij gaat graag overal mee naartoe. De raam op een kiertje of als het warm is helemaal open en hij lekker met zijn gezicht naar buiten. Als puppie zijnde al ging hij mee naar de paarden, mee bij mensen op bezoek, wandelen in het bos. Hij werd echt mijn maatje.
Met mijn toenmalig vriendje ging het na een half jaar uit en vanaf die tijd heb ik alleen gewoond. Al die tijd heb ik lief en leed gedeeld met mijn maatje. Hij heeft vanaf dat hij klein was oppasmoeders gehad omdat ik hem niet alleen thuis wilde laten als ik moest werken. Zodra ik klaar was ging ik hem ophalen en ging hij mee naar de paarden. We zijn letterlijk onafscheidelijk.
Hij zorgt ervoor dat ik me niet alleen voel als ik thuis ben. Altijd ligt hij lekker bij me. Hij is voor mij het kind wat ik nooit gekregen heb. Ook al kan hij af en toe zwaar irritant zijn met zijn laat-me-niet-alleen gedrag, ik hou zo veel van hem omdat hij ook zo lief is. Dank zij hem heb ik me nooit eenzaam gevoeld en we hebben een hele hechte band met elkaar.
Monty was een tijdje al niet helemaal lekker dus ben ik met hem naar de dierenarts gegaan. Het enige wat hij kon vinden was een lichte slijtage in zijn heup. Langzaam langzaam knapte hij weer op en werd hij weer de oude Monty. Tot vorige week. Toen wilde hij op een stoel springen wat niet helemaal goed ging en daarna liep hij eerst stijf. Toen die stijvigheid overging in op 3 poten lopen vertrouwde ik het niet meer.
Dus ik ben vandaag met hem terug gegaan naar de dierenarts en mijn grootste nachtmerrie is uitgekomen. Na een foto gemaakt te hebben blijkt dat Monty een hele agressieve tumor in zijn buik heeft. Die heeft zijn lever en milt aangepast en duwt de andere organen helemaal weg. De tumor is ter grootte van een forse tennisbal. Ik vind het verschrikkelijk!! Mijn maatje blijkt gewoon ongeneeslijk ziek te zijn
! Er is helemaal niks meer aan te doen. Niet meer te opereren .... niks, ik ben er helemaal kapot van.Dan denk je dat hij een of ander ouderdomskwaaltje heeft waar hij tabletten voor krijgt zodat hij nog een aantal jaartjes mee kan en dan krijg je dit te horen. Ik kan het gewoon nog niet bevatten, mijn maatje, mijn alles zal er heel snel niet meer zijn. Ik kan me gewoon niet voorstellen hoe het zal zijn als hij er niet meer is. Ik heb gewoon zo'n radeloos gevoel van binnen.... dit wil ik niet. Ik wil hem niet verliezen, ik kan hem gewoon niet missen...
. Ik heb hem vanmiddag opgehaald om op een goede manier afscheid te kunnen nemen. Meer kan ik niet doen. Hij ligt hier heel rustig naast me op de bank en kijkt me aan zo van dat het goed is geweest. Ik heb echt het gevoel dat hij weet dat het einde nadert. Ik voel me zo onnoemelijk verdrietig..... ik weet echt niet wat ik zonder hem moet.... het doet zo ongeloofelijk veel pijn.
Ik heb altijd gezegd dat ik Monty nooit zolang zal laten lopen tot hij het zelf opgeeft als hij pijn heeft. Volgens de dierenarts heeft hij nu veel pijn. Ik heb pijnstillers mee gekregen voor 6 dagen, maar hij heeft moeite met lopen, hij eet niet meer, hij ligt nog alleen maar. Voor mij is dat het teken dat het genoeg is. Ik heb besloten dat ik morgen al bel om hem hier thuis bij mij op de bank in te laten slapen . Ik ga niet meer wachten, dat heeft mijn maatje niet verdiend.
Monty, ik zal je zo ongeloofelijk verschrikkelijk veel gaan missen! Je bent mijn maatje, mijn kereltje, mijn poepie.
Nu is het tijd om je te laten gaan, ik hou teveel van je om je zo nog langer door te laten gaan. We hebben zo'n geweldige goede tijd gehad samen, ik zal je nooit vergeten. Je blijft voor altijd in mijn hart.
[URL=http://imageshack.us/photo/my-images/685/monty017.jpg/]
wat doet dat afscheid nemen toch altijd pijn...
