Soms kom je iets tegen wat enorm in je hoofd blijft spoken vandaar dat ik het even van me af schrijf

Wie weet krijgt dit verhaal nog een staartje..
Vorige week moest ik tot laat nog iets op school doen, toen ik naar huis fietste had ik ineens bijna een Jack Russel onder m'n fiets.
Ik afgestapt, beestje geaaid die behoorlijk bang was en meteen 5 meter weg stoof..
Ik kijk rond, geen baasje.. besloot om maar even een stukje te gaan lopen en het hondje liep heel voorzichtig mee.
Heb geloof ik aan iedereen in die buurt gevraagd of zij dit hondje kennen maar helaas zelfs de hondenbezitters kenden hem niet en over het algemeen ken je de honden uit je buurt wel.
Na wandeling/zoektocht van 2,5 uur in de kou dan toch thuis aangekomen, inmiddels liep het hondje een stuk vrolijker mee en kon ik hem zelfs voorzichtig aaien wat hij toch wel lekker vond.
Thuis de dierenambulance gebeld en intussen even wat te eten en te drinken gegeven.
Hij werd opgehaald en hij had geen chip of penning, hij zou twee weken in het asiel in quarantaine blijven en daarna ter adoptie geplaatst worden.
Uiteraard heeft degene die hem gevonden heeft voorrang, het is wel een leukerdje.
Ik heb zelf al twee (geholpen) vrouwtjes en ik heb wel vaker 3 honden gehad, het zou dus best kunnen.
Inmiddels is er ruim 1 week voorbij, morgen heb ik een vrije dag en ik vraag me af of ik met hem mag wandelen?
Maar ja hij zit wel in quarantaine...
Denk dat ik straks het asiel even bel. Ben heel benieuwd of hij wellicht al is opgehaald, mijn gevoel zegt van niet.
Ik heb wel eens vaker vondelingen gehad maar deze was wel erg mager en ondanks dat ik na bijna 3 uur pas had gebeld was hij nog niet als vermist opgegeven..
Het blijft zo in m'n hoofd spoken
Beestje was net een jaar oud denk ik, mager, vies, geen penning, geen chip
Ook niet als vermist opgegeven terwijl het al 7 uur 's avonds was...


terwijl daar helemaal geen rede voor is..



!