Geplaatst: 02-05-10 14:30 Allereerst mijn dank, voor jullie steun en hulp, toen ik twijfelde om weer een herplaatser in huis te halen, het heeft mij zo goed gedaan, en weer het vertrouwen in mezelf teruggegeven, wat ik was kwijtgeraakt na het drama met Heero. Dank voor jullie leuke reacties in het topic van Igor, toen hij bij ons op bezoek was.
We hadden inmiddels alles gepland, ik heb aangeboden te betalen voor Igor zijn entingen, en zijn onderhoud, zodat het de opvang geen extra kosten zou opleveren.
Helaas gaat de adoptie niet door. Dat heeft niets te maken met Igor, wel met een misverstand (denk ik) met de opvang.
Zij vindt het niet fair als ik Igor een time-out zou geven als hij angstig of paniekerig reageert, en als ik dat zou doen bij angstbijten, omdat het straffen zou zijn voor gedrag wat hij niet kan helpen. Ik ben het daar niet mee eens, omdat ik vind dat een hond grenzen moet hebben, bijten nooit acceptabel is, om welke reden dan ook. Natuurlijk weet hij niet dat het niet anders kan, dat kan hij ook niet. Hij is een hond, en kan zijn gedrag niet beredeneren en begrijpen. Ik kan dat wel.
De ervaring heeft mij inmiddels ook geleerd, dat een hond zijn gedrag niet spontaan zal veranderen.
Hij zal dat alleen doen als het gedrag op zich niet meer lonend is, en een alternatief (wat je dan als mens moet aanbieden uiteraard) effectiever is en wel lonend. Dat klinkt simpel en dat is het niet. Ik heb mijn best gedaan om te begrijpen waaróm Igor bijt, en mijn conclusie is dat het heeft te maken met angst, en een gebrek aan (zelf)vertrouwen.
Mijn werkwijze zou in dat geval zijn, de hond te gaan opvoeden en trainen, een hond wordt rustiger en stabieler als hij duidelijke en consequente regels leert, en daarbij leert dat er dingen zijn die hij goed kan en leuk vindt. Dat doet ongelooflijk veel voor het vertrouwen.
Daarmee zou ik de noodzaak tot angstbijten wegnemen, en in ieder geval enorm verminderen.
Daarnaast moet de hond leren dat het bijten gewoon niet mag. Alternatief is waarschuwen (grommen of anderzijds) als een mens iets doet waar de hond zich niet prettig bij voelt, dit moet je dan ook respecteren, vervolgens ook verdergaan, iets gaan doen, zodat de spanning af kan vloeien. Ik geloof dat ik met deze aanpak van Igor mettertijd een heel prettige, sociale hond had kunnen maken.
Ik ben bang dat ik dit onvoldoende heb kunnen overbrengen aan de mevrouw van de opvang, al kan het natuurlijk zijn, dat ze het gewoon niet met me eens was. Ik hoop nog altijd dat het een misverstand was en een en ander uitgepraat kan worden, maar de hoop wordt met de dag minder, ik heb haar nog altijd niet kunnen bereiken, niet via email, en ook niet per telefoon. Ontzettend jammer vind ik het.
Mijn lief is er volledig klaar mee, die heeft de stress en het regelwerk bij mij gezien, en wil dit contact niet meer aangaan, niet om Igor, maar om de opvang zelf.
Het is niet uitgesloten dat we nooit meer een herplaatser opvangen, maar dit is wel weer een vervelende ervaring.
Ik wilde jullie nogmaals wel heel erg bedanken voor alle steun en alle liefs
zonder jullie had ik het niet gedurfd. Mijn dank! 
maar je moet een zeker vertrouwen in elkaar hebben om het aan te pakken, en dat heb jij wel, maar dat is er blijkbaar tussen mij en de opvang niet.
die onduidelijkheid. 
