De laatste paar weken word ik hier steeds meer mee geconfronteerd eigenlijk... Want wat ik altijd leerde is dat deze dieren geen vrienden zullen worden, maar ook geen vijanden zullen blijven.
Toen onze hond kwam (als puppie) was onze kat anderhalve week lang in geen velden of wegen te bekennen. Kreeg honger, kwam thuis, leerde de hond even een lesje (hond heeft een paar klauwen van de kat gehad
) en de kat wist weer dat hij de baas was. Okee, onze hond is een reu, en onze kat is een vrouwtje
Maar ik zeg altijd hij...
We zijn nu 7 jaar verder, de kat is straks 11 en de hond is 7 en half ongeveer.
In de loop der tijd gingen hond en kat dichterbij elkaar liggen, of soms bij elkaar in de mand.
Na ruim vijf jaar leerde de hond dat vreemde katten op het terrein not done zijn, die blaft hij ook braaf weg...
Het gekke was vorige week (had ik nooit eerder gezien, mijn ouders wel) zat de hond op een ochtend gewoon in huis en de kat was buiten. Mama had al gehoord dat de kat ruzie had met meerdere katten. En toen ik naar de achterdeur liep (het was nog donker) begon de hond te grommen, waarop m'n moeder zei: "Laat 'm maar even naar buiten."
Heel stilletjes jaagde hij de vreemde katten weg, en zat de kat tevreden twee meter hoog op een hek
Mijn moeder zei: "Casper wordt boos als er vreemde katten met poes vechten."
Nou, dat blijkt dus wel... Maf beest...
Poes is ook errug lief terug voor Casper, want hij ligt hier nu op de grond en poes slikt z'n oor schoon, de binnenkant
En blijft maar kopjes geven. Hond blijft rustig liggen, geeft geen kick en geniet ervan... Maken jullie dit vaker mee?
Toen ze nog jong waren probeerde ze ook altijd te drinken.
het mooiste van het verhaal is nog wel dat mijn vriend zijn hond altijd geleerd heeft katten weg te jagen.. fijn hoor!
(zin klopt niet... weet alleen niet hoe ik hem nou wel moet formuleren 
Alleen de eigen katten zijn oké..