Geplaatst Gezien de snelheid die het had met groeien moesten we blij zijn als ze het tot oktober zou redden, Moos bleef een taaie meid en bleef altijd vorlijk doorgaan waardoor de dierenarts aangaf dat ze het nog wel eens langer vol kon blijven houden.
Dit bleek dus ook het geval, ze kreeg medicatie maar helaas bleef het tumor wel doorgroeien en merkte we ook al wat nieuwe bultjes.
Helaas begint het nu zo groot te worden dat we hebben besloten dat het eerlijker voor moos is dat we haar laten gaan nu ze nog vrolijk is, goed eet en nog niet veel pijn lijkt te hebben.
A.s. dinsdag zullen we haar laten inslapen, dan kan ze naar haar maatje toe waarmee ze is opgegroeid, Ik zal haar heel erg gaan missen aangezien ze inmiddels 10,5 jaar oud is en vanaf pup al bij ons thuis hoorde, ze was elke dag aanwezig, trooste je op momenten als je verdrietig was en was altijd in voor een dikke knuffel.
Genoeg gepraat, hier nog wat mooie foto's
.
