Ik zit een beetje met een dilemma. Vorig jaar juni heb ik een kitten uit het asiel gehaald. Wel beetje gedoe mee gehad, ze sloopte namelijk nogal graag
Maar ondanks dat genoot ik ontzettend van haar. Ze mocht naar buiten wanneer ze wou, kon lekker haar eigen gang gaan. Op een dag kwam ze niet meer terug, en later bleek dat ze was aangereden (ook nog vlak achter ons huis ook
) M'n moeder dacht dat ze het rugje gebroken had, en dat ze er niet veel van gevoeld heeft, laten we het hopen.Ik was onzettend verdrietig, we hebben nog geen jaar van haar mogen genieten!
Af en toe kan ik er nog wel flink om janken..Omdat ik een poezenbeest in huis eigenlijk best wel mis, zit ik eraan te denken om een nieuwe op te halen uit het asiel. Onze vorige poes, Ducatti, is overleden op 5 mei dit jaar. Is het te snel om een ander diertje te nemen? Ik voel me erg schuldig tegenover Ducatti, terwijl ze zelf natuurlijk ook nooit heeft gewild dat ze dood zou gaan. Terwijl ik ook weet dat ze, in mijn ogen, een super leven heeft gehad, hoe kort het ook was. Ze kon haar gang gaan etc, ze werd veel geknuffeld.
Aan de ene kant denk ik dat ik wel weer toe ben aan een ander diertje, maar aan de andere kant denk ik van niet. Ik ben bang dat ik ze ga vergelijken. Daarom heb ik sowieso besloten dat, als er een nieuwe kat komt, die totaal anders eruit moet zien dan Ducatti. En nu is mijn oog dus gevallen op een andere kat. Ik ben er ook bang voor dat ik weer zielsveel van een kat ga houden, en dat ie weer binnen een jaar weg is.
Wat zouden jullie doen? Is het te snel? Of blijf ik de gevoelens die ik heb sowieso houden? (of ben ik misschien stiekem een beetje een zeikerd en moet ik het gewoon doen?)
Mijn mooie lieve poezenmeid

(denk om copyright!)

!
Klinkt heel hard, maar ben blij dat we haar terug kregen toen ze was overleden, wisten we in ieder geval zeker dat ze er niet meer was. We hebben namelijk wel eerder gehad bij haar dat ze een paar dagen weg was, en dat zit je zo in onzekerheid, nu wisten we het in ieder geval zeker, hoe sneu ook.
Ik denk dat dit een beetje de bevestiging is die ik nodig was
(in het asiel heette hij Geert, en ach, zo'n gekke naam vond ik het niet
)



