Geplaatst 
Vier weken geleden heb ik afscheid moeten nemen van mn allerliefste hondje Nouz, een kruising Maltheser - Schapendoes. Het was niet anders, het ging niet meer, en ik ben er echt kapot van.
Intussen wel al aan het rondkijken voor een andere hond, want God wat is het leeg in huis. Omdat we (ouders en ik) momenteel in een flatje wonen tot het nieuwe huis verbouwd is zal er voorlopig nog geen hond komen, dus alle tijd om te zoeken én om te kunnen rouwen om Nouz.
Na een heleboel gesprekken en overredingskracht heb ik mn ouders zo ver dat ik een hond mag kiezen (al moeten paps en mams het er uiteraard wel mee eens zijn
), die hond zal dan ook míjn hond zijn en met me meegaan als ik ooit nog eens het huis uit kom. Nu zit ik met een enorm dilemma.. Ik roep al jaren dat ik een Spaanse (of uit ander land, maar you get the picture) hond wil. Ik vind het vaak prachtig mooie honden, ik ken een flink aantal mensen die ook zulke honden hebben opgevangen en het idee om zo'n beessie een oh zo verdiende tweede kans te geven spreekt me ook enorm aan. Bovendien is het een stuk prettiger enigszins te kunnen selecteren op karakter en ervaring, met een pup moet je het allemaal maar afwachten en haal je bovendien altijd een sloper in huis.
Na een hele tijd rond te hebben gesnuffeld heb ik er al best een paar gevonden die me erg aanspreken en, afgaande op de beschrijving, ook vrij makkelijk zouden passen binnen ons gezin en huis, enz enz. Fantastisch natuurlijk.. Nog maar 1 hindernis te gaan, want paps wil een Bobtail en mams wil geen 2 honden.. Althans, 2 weken geleden was ze daar nog erg stellig in. Intussen zijn we al op een punt dat een klein hondje en een Bobtail ok zijn. Ik gok nog een maand, dan is een van de door mij gevonden middelgrote herplaatsers ook welkom naast die Bobtail
Anyway, dat is dus optie 1. Maar nu stond ik laatst te wachten op een vriend van me toen er een klein pluizenbolletje voorbij denderde.. Ik aaien, even optillen, ohhhhhh wat mis ik dat!! Toevallig stuitte ik op mp op een fokker die dezelfde kruising als Nouz aanbiedt, en die kruising is echt enorm moeilijk te vinden. En tsja, dat gaat het toch wel kriebelen.. Zo'n heerlijk pluizenbolletje.. Kan meehobbelen de trap op, mag mee naar oma om even door de flat te crossen, je tilt t makkelijk op, t ligt gezellig op schoot.. T is toch wel errrug leuk...
Nu dus een dilemma. Ik heb gelukkig geen haast, dus alle tijd om er rustig over na te denken.. Maar wordt het nou zo'n herplaatser van een centimetertje of 50 in schofthoogte, of ga ik toch voor dat pluizenbolletje? Ik voel het antwoord al aankomen; een pluizenbol uit Spanje, maar das voor mij geen optie. Ik wil die specifieke kruising, of iets wat er in de verste verte niet op lijkt. Basta.
Qua ruimte, tijd, ervaring, enz enz, is er voor beide opties niets in de weg. Ik kreeg Nouz toen ik 9 werd en heb haar zelf opgevoed, t was een ontzettende schat van een hond en paps bleef zich verbazen over hoe braaf ze was. Bovendien heeft mn vader heel lang puppytrainingen gegeven, kennis in overvloed. Ook gaat paps in december met pensioen, dus alle tijd van de wereld, er is dan altijd iemand thuis. Er komt dus sowieso een tweede hond (dat wordt hoe dan ook een pup), dus ook prettig. Ik voel m aankomen; als ik het huis uit ga is een kleine hond makkelijker.. Maar de paar maanden op de flat nu leren mij dat ik van zn leven niet in een flat wil wonen. Ik zit prima thuis, dan wacht ik wel iets langer tot ik financieel in staat ben een huisje met een tuintje te kopen.
Ik wil graag een maatje. Nouz was mn vriendinnetje, nu wil ik een hond waarmee ik kan dollen en die ik mee kan nemen naar stal (ok, dat kon met Nouz ook). Een hond die op het strand lekker de zee in duikt achter een balletje aan.. Als ik aan al die dingen denk, denk ik niet aan zo'n gezellige knuffel die op schoot ligt als ik op de bank een boekie zit te lezen. Maar die knuffel is wel weer heel erg, tjsa, knuffelbaar
Ik vind het maar vreselijk moeilijk.. Die asieldieren verdienen ook een kans! Zo'n kleine pluis vindt makkelijk een huisje, terwijl een grotere hond van 3 jaar oud maar zit te wachten op een warm mandje.. Hmm, ergens denk ik dat ik er wel uit ben.. Maar over een uur kan dat zomaar weer anders zijn
Goed, lang verhaal, maar vind het belangrijk de situatie een beetje uit te leggen zodat jullie op basis daarvan een beetje kunnen helpen.
Alvast heel erg bedankt voor het delen van jullie meningen en ervaringen
Ook die verdienen wat mij betreft die tweede kans en vergis je niet hoor.. hier in Nederland zitten sommige honden ook veeeel te lang in een asiel, en ook al worden ze hier beter verzorgd dan in Spanje, geen enkel dier behoort wat mij betreft in een asiel te zitten.
Ja, middelgroot (40-50 cm maar afhankelijk van bouw, de ene grote toont groter dan de andere natuurlijk), redelijk opgevoed (dus basiskennis als zindelijk en niet bijten, echt heeel basic), makkelijk te plaatsen (niet heel angstig oid, daar wil ik alle tijd voor hebben, paps kan daar minder mee overweg nmlk), dat werk zeg maar.. Verder is t gewoon net wat me aanspreekt. Ik wilde per se geen herder, maar toch een enorm leuke gezien die veel weg heeft van een herder.. Enige is dat ik geen langharige wil. Niks wat líjkt op Nouz, dan geldt bij mij dat als je t doet, moet je t goed doen. Dus dan gewoon dezelfde kruising. 
Die Bobtail komt er sowieso voor paps en dan voor mij dus een kleintje of een herplaatser 
zal nu wel hoop mensen boosmaken maar ja het is nu eenmaal zo dat we op die manier onze situatie niet oplossen en die in spanje ed al helemaal niet. Beter zou zijn hier dieren adopteren en verder donateren aan een stichting die steriliseerd en castreerd in spanje 