Geplaatst Nouz, mn lieve kleine hondje van 12, heeft waarschijnlijk nog maar een paar weken te leven.
Ik had hier een tijdje terug al een topic geplaatst omdat er ineens pus uit de tumor op haar buik zat en dat we daarmee naar de da zijn geweest enz.
Misschien handiger om even bij het begin te beginnen. Nouz is in haar leventje al een aantal keren geopereerd. Ergens een aantal jaren geleden ontdekten we een bult op haar buik. En nog een. En nog een. Een van die bulten werd steeds groter dus toch maar naar de da, die aangaf dat het melkkliertumoren waren en dat ze geopereerd moest worden. Uhh, ok, nou, doen! Arme Nouz helemaal warrig weer opgehaald en ze herstelde goed.
Maar een jaar oid later, wéér bulten. Terug naar de kliniek, de da meldde dat ze ook gelijk gesterliseerd moest worden om de kans dat t terugkwam kleiner te maken. Nouzje dus weer onder het mes, en voor een pittige operatie.
Ging een tijdje goed. Tot ergens 1,5 jaar geleden. Bulten waren terug. Kl*tezooi. We waren intussen geswitched van da om een aantal redenen en de nieuwe da vertelde dat steriliseren na een bepaalde leeftijd geen enkel nut meer had om terugkomen van de tumoren te voorkomen. Lekker dan, al was het natuurlijk wel handig dat Nouz niet meer loops werd.. Anyway, Nouz dus wéér onder het mes en gelijk een paar cysten verwijderd en een gebitsreiniging gedaan. Mee naar huis gekregen met de mededeling dat ze wat zou kunnen hoesten als gevolg van de tube. Man o man, ik heb het geweten.. Heb, zoals ook na de andere operaties, op de bank geslapen om haar in de gaten te houden maar van slapen is weinig gekomen. Ze had enorm veel moeite met ademen en ik heb meer dan eens op het punt gestaan de da te bellen, maar ja... Hij had toch gezegd over die tube? Word ik weer onzeker... Het is iig voor Nouz een heel verschrikkelijk moeilijke nacht geweest en achteraf heb ik links en rechts gehoord en begrepen dat ze die nacht net zo goed dood had kunnen gaan.
Afgelopen najaar/winter ontdekten we, heel laag op dr buikje, een bultje. Ze had er alweer meerdere, maar dit bultje was anders. De andere bulten zag je eigenlijk niet, voelde je alleen als een soort knikkers onder de huid. Dit was een soort puntje en was rood en duidelijk zichtbaar. Dus na enig overleg, toch weer naar de da. Intussen weer een andere da omdat ik de vorige maar helemaal niks vond (de goede man is vast heel kundig maar ik vond m gewoon niet aardig). De da keek eens.. Nog eens.. Liep weg en haalde er een ander bij. Kwam vervolgens met een nogal warrig verhaal, kreeg de helft niet mee, maar waar het op neerkwam was dat t foute boel was en als t was wat ie dacht, waren we sowieso al te laat met opereren. Ik gaf aan toch niet te willen opereren ivm alle eerdere operaties, haar leeftijd én t feit dat ze de vorige keer zowat het loodje had gelegd. Ok, dan een ab-kuur en wacht maar af wat er verder gebeurt.
Een tijdje ging voorbij en er gebeurde niks met de bult. Ongeveer 2 maanden terug liep Nouz ineens op 3 pootjes. Na het een paar dagen te hebben aangekeken (ze was nog gewoon dr vrolijke zelf) toch maar naar de da.. Ok, we moesten voor een foto. Ik had ergens voor die tijd al bij de da gezeten omdat ik artrose vermoedde (wat ook bevestigd werd). Anyway, foto werd gemaakt.. Flinke artrose. Kreeg van de da mee dat als 1) t pootje niet herstelde 2) ze begon te hoesten (ivm tumor) of 3) de tumor klapte het tijd was om haar te laten gaan. Goed, das schrikken.
Nog geen week later zat er ineens pus op die tumor, waarop ik een redelijk paniekerig topic hier opende. De volgende dag een bezoek aan de da gebracht, en nee, het was niet het ''klappen'' waar over gesproken was. Thank God.
Omdat we niet willen opereren kregen we weer ab mee.. De da noemde het al het laatste redmiddel.
De ab hielp geen steek. Intussen zijn we nog verhuisd, we wonen tijdelijk op een flatje in een omgeving waar geen grasveldje te bekennen is, tot het nieuwe huis verbouwd is. Nouz vindt t maar niks op die flat...
Zoals afgesproken na de kuur weer naar de da voor controle. Tsja, de ab had wel geholpen want het was niet ontstoken, maar daar was idd ook alles mee gezegd. Prognose; 2 a 3 maanden.
Mams meteen ingelicht, paps gebeld, tsja, schrikken natuurlijk! Verbouwing zou ongeveer 3 maanden duren, gaat ze het nieuwe huis wel halen dan???
Na ongeveer een week ofzo zat er een gat in de (inmiddels flink gegroeide) tumor.. En t stonk vreselijk, naar dood weefsel. Da gebeld en we moesten toch liever even op controle komen.
Daar het nieuws wat ik al had verwacht; 3 maanden is niet realistisch en we moeten het van week tot week bekijken. We kregen kuur nummer zoveel mee om de ontsteking terug te dringen. De da zei nog dat hij vond dat ik er realistisch tegenaan keek. Hij vond ook dat Nouz nog erg vrolijk en levendig was hoor, dus zag nog geen reden tot inslapen..
Tsja, intussen is de kuur alweer afgelopen. Nouz knapte er wel van op. Ze likt heel erg veel aan de tumor en t gat erin is groter geworden. We smeren 2x per dag honingzalf om te beschermen tegen infectie, t spul is ook voor abnormale wondgenezing (wat met een tumor dus het geval is).
Nouz is nog wel vrolijk en levendig enz. Je merkt dat ze het leven op een flat maar niks vindt maar daar kunnen we even weinig aan doen. Nemen haar zo veel mogelijk mee naar t nieuwe huis, veldjes, enz. Ze is wel meer gaan drinken, afgevallen en ze slaapt steeds langer... Vooral het afvallen en drinken is volgens de da een duidelijk teken dat ze achteruit gaat.
Gisteren ben ik met haar naar het strand geweest, ze heeft heerlijk gerend en gespeeld en gedaan, maar was daarna wel errug moe
We vinden het maar moeilijk... Wanneer moeten we haar nou laten gaan? Willen eigenlijk voorkomen dat ze écht slecht wordt, maar nu is ze nog zo vrolijk. Aan de andere kant bestaat haar leven nu vooral uit slapen en aan de tumor likken, moeten we zo dan doorgaan? Volgens de da geeft ze het zelf aan als het klaar is... Maar eigenlijk wil ik niet wachten tot ze niet meer wil. Ik wacht nu vooral tot ze me vertelt dat het goed is, dat ze klaar is. Als ik nu in haar ogen kijk zie ik dat ze het weet, maar ik zie ook dat ze er nog zin in heeft. Ik vind het maar vreselijk moeilijk allemaal. Nouz is echt mijn meissie...
Bedankt voor het lezen van mn lange verhaal. Hoor graag jullie ervaringen en meningen ed... En natuurlijk hou ik jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.
) 
).. Ik laat geen hond inslapen waarvan de da het nog niet nodig acht maar vooral; die er zichtbaar nog zin in heeft