Geplaatst Dag 1 Trailhead - Vega Honda:
De routebeschrijving zei een uurtje rijden… bijna 2,5 uur later staan we bij de ingang van een waterkrachtcentrale en moeten we onze permit laten zien zodat we door mogen rijden naar het begin van de trail. Mark heeft zijn computer skills serieus in moeten zetten, de website voor het aanvragen van de permit is stuk en Mark heeft de website via een achterdeur zelf een beetje aangepast. Ik geloof niet dat we veel mensen tegen gaan komen de komende 4 dagen.
We zijn de heuvel nog niet over of we worden welkom geheten door een condor die ontzettend laag boven ons komt cirkelen. Voor we het weten vliegen er 2 tot 3 condors vlak boven ons. We kunnen hun ‘vingers’ aan het uiteinde van hun vleugels duidelijk zien zitten.
De vallei ligt prachtig voor ons en we vorderen gestaag. De uitzichten zijn prachtig en overal zien we zoveel verschillende kleuren in de bergen om ons heen. De wolken hebben hele bijzondere vormen en we zijn er blij mee, want de zon brandt hard. Wel merken we dat we aan het stijgen zijn: de route begint op 2000 meter en bij de 2500 meter worden we toch wat langzamer en moeten we af en toe op adem komen. We komen bij een mogelijke kampplek, maar de watervoorziening is wat matig en we besluiten door te lopen. We komen bij een grote waterval en in de stroom die daar vanaf komt kunnen we ons water bijvullen. Een bijkomend probleem is dat we de stroom moeten oversteken en het stroomt hard en er lijkt geen mogelijkheid te zijn om dit zonder natte voeten te doen. Dus gaan de schoenen uit en de Teva’s weer aan en zo steken we over. Ik was gelijk al het stof van me af, want wat is het droog en stoffig hier.
We komen in de buurt van de volgende kampplek en we zien allemaal paarden staan op een afstandje. En honden. En een koe. En een enorme pluk gauchos. Voor we het weten staat er een dronken, hele vriendelijk man voor ons met een biertje. Ik lust helemaal geen bier, maar op de een of andere manier drink ik altijd bier met onbekenden op afgelegen plekken. Niemand begrijpt echt wat de ander zegt, maar gezellig is het wel. Toch is het echt de hoogste tijd om de tent op te gaan zetten en wat eten te koken. Terwijl ik aan het koken ben, komt de allervriendelijkste, behoorlijk dronken gaucho aan met een bakje soep. Voor ons… er drijft een half been van een koe in en hier wil ik mijn maag niet aan blootstellen, maar weigeren is er niet bij. We vinden uiteindelijk een oplossing en hopen dat konijnen van soep houden. Wij gaan slapen, naast ons gaat het feestje nog even verder.
Dag 2 Vega Honda - Vega Rinconada
Zo laat als de gaucho’s het maken, zo vroeg zijn ze ook weer uit de veren! Terwijl wij ons ontbijt eten, de tent afbreken en onze tassen inpakken, vertrekken verschillende groepjes te paard richting het noorden. Eén van de paarden is het er niet mee eens en die gooit zijn berijder er met een mooie boog af. En ze zitten nu al aan het bier! Wanneer we alles ingepakt hebben, brengen we de soepkom terug met een vriendelijk bedankje en vertrekken ook wij richting het noorden. We steken als eerste de delta over van de Esmeralda rivier en vullen daar onze flessen voor het stuk dat komen gaat. We hebben gelezen dat Vega Rinconada geen water heeft, dus we tanken even flink door. Ondertussen begraven we het halve koeienbeen dat gister in de soep dreef; al het bewijs is nu weggewerkt.
Ondanks dat de route relatief vlak loopt, schiet het niet echt lekker op. Op deel 1 van de route waren er mooie paden en goede bewegwijzering, op deel 2 waren het redelijke paden en redelijke bewegwijzering, deel 3 had geen bewegwijzering en bij deel vier is ook het pad het grootste gedeelte van de tijd volkomen onvindbaar. We hebben het vermoeden dat er sinds 2003 (wanneer de route gemaakt is), er niets meer gedaan is aan onderhoud en de honderden koeien en tientallen paarden die er overheen gaan, doen het geen goed. We komen onze gaucho’s vlak voor het stijle stuk naar de kampplek weer tegen. Ze monsteren een enorme kudde koeien stroomafwaarts en ze geven even een mooi showtje weg. De gauchos moeten echt even aan het werk wanneer een van de stieren besluit de ander kant op te gaan en de rivier in te lopen. Hilarisch wordt het op het moment dat de stier midden in de Rio Olivares gaat liggen en er niet meer uit wil komen.
We worden gewaarschuwd voor de erosie op het stijle stuk en daar blijkt niets aan gelogen. We hebben allebei last van het gebrek aan zuurstof op 2800 meter hoogte en we kruipen omhoog. De kampplek ligt vlak naast de Rio Olivares en we vinden een mooie beschutte plek. Eerst even lekker uitrusten.
We eten wat vroeger zodat we na het eten zonder bepakking in de richting van de Gran Salto de Olivares kunnen lopen: de grote waterval die de rivier voedt. Mogelijk dat we het niet helemaal redden tot het uitzichtpunt, maar wie weet komen we wel een mooi panorama tegen. Op de rand van de morene kijken we uit op een enorme vlakte die uitzicht biedt op twee watervallen. Het is prachtig! We besluiten de vlakte een stuk over te steken om een nog mooier beeld te krijgen. Wel spreken we af dat we om 19.30 omkeren zodat we voor zonsondergang terug bij de tent zijn: we voelen er weinig voor om zonder markeringen en zonder echt duidelijk pad onze weg te moeten vinden. Na nog een laatste blik om de watervallen keren we om en lopen terug naar de tent waar we een ontzettend mooie zonsondergang te zien krijgen boven onze hoofden.
Dag 3 Vega Rinconada - Primera Vega
What comes up, must come down! Oftewel vandaag moeten we weer terug richting beneden. We ontbijten terwijl er een kolibrie om ons heen vliegt. Ik had ergens gezien dat dat hier voor kon komen, maar bijzonder is het wel om zo’n vogeltje op bijna 3000 meter hoogte te zien. We kloppen de tent goed uit, er ligt namelijk na 1 nachtje een lading super fijn zand in. Sterker nog, overal zit zand…
We vertrekken in de richting van waar we gisteren vandaan zijn gekomen en voor ons in de vallei vliegt een condor. Ik kom er snel achter dat naar vogels kijken en lopen niet een goede combi is en ik glij zo onderuit. Gelukkig is er deze keer niets aan de hand. We dalen af over het enorme stijle en geërodeerde stuk en voor we het weten staan er beneden. We komen bij het gedeelte waar gisteren de koeien liepen en het loopt toch een stuk makkelijker wanneer je niet over keien moet klauteren om ze te ontwijken, maar je gewoon de waterkant kan volgen. Op een vrij overzichtelijk stuk klapt opeens een steen weg onder mij linkervoet en mijn enkel klapt dubbel. Dit voelt niet als een misstap, maar echt als een verstuiking. Voorzichtig loop ik door, in beweging blijven is nu het beste.
We steken een richel over en naast ons dendert de rivier meters naar beneden met een donderend geraas. Vanaf hier hebben we een prachtig uitzicht over de vlakte die voor ons ligt. Gisteren duurde het enorm lang om een weg te vinden door de delta van de Esmeralda rivier, daarom besluiten we onze route te negeren en het pad te volgen van de paarden en de koeien. Dat loopt een stuk efficiënter zo’n vers spoor! We vullen onze waterflessen weer bij en we staan binnen de kortste keren bij Vega Honda waar we worden opgewacht door de gaucho’s. We vertellen ze dat we doorlopen tot aan Primera Vega. Als we die kampplek halen, dan zijn we morgen vlakbij het eindpunt en dan zijn we in de middag al terug in Santiago. Op de kampplek aangekomen zetten we de tent op en trek ik mijn schoen uit; mijn enkel is goed dik geworden. Dat wordt wat morgen! De gaucho’s komen weer voorbij met een kudde paarden. Geen idee waar die nog allemaal heen gaan, wij slapen lekker in de luwte van het hutje.
Dag 4 Primera Vega -trailhead
Bij het wakker worden bekijk ik mijn enkel en ik weet instinctief dat dit een lange dag wordt: ik kan er op lopen, maar ik zal langzaam moeten lopen en heel goed moeten kijken hoe ik mijn voet plaats. Ik trek mijn bergschoen strak om mijn enkel heen; dit zal het moeten doen vandaag. Gelukkig staat er nog maar 8 kilometer op de teller.
We hebben nog wat voedsel over en gisteravond hebben we gezien dat hoog in de hut een voorraad plek is van de gauchos. We laten onze overgebleven koffie, thee, chocolade en noten voor ze achter als een klein bedankje voor hun gastvrijheid. En dan is het tijd om te gaan lopen en dat gaat niet van harte bij mij. Ik heb weinig oog voor het landschap en veel aandacht voor de meter grond die voor mijn voeten ligt. Tot er opeens een enorme schaduw over mij heen valt en ik geruis hoor. Naast ons vliegt een condor, zo dichtbij dat ik zijn kop kan zien. Voor we het weten vliegen er 3 condors voor en naast ons, ze zijn zo indrukwekkend groot! We staan lang stil om dit schouwspel te bekijken. We lopen weer verder en na een laatste heuvel is daar dan is daar de auto. Eindelijk! Tijd om uit te checken bij de waterkrachtcentrale en een lekkere koude cola te hale !
