Geplaatst Dag 1 Puerto Williams-Laguna del Salto:.
We laten Puerto Williams al snel achter ons en we lopen over de onverharde weg in de richting van de bergen. Het pad is goed onderhouden en we weten dat dit niet lang zo zal blijven. We steken de eerste pas over en achter de pas hebben we een waanzinnig uitzicht op de Dientes de Navarino en weten we opeens heel goed waarom we hier aan zijn begonnen. Het pad begint hier wat uitdagender te worden en leidt over een behoorlijk geërodeerde helling die we kilometers lang moeten traverseren. Na iedere bocht is het uitzicht nog mooier dan daarvoor en na 5 uur lopen zien we onder ons de Laguna del Salto liggen. We dalen nu in een razend snel tempo af over de puinhelling naar beneden. Eenmaal beneden vinden we een mooie plek voor ons tentje en maken we kennis met Steve. Steve vond de traverse erg scetchy en besluit om morgenochtend terug te keren. Bij het maken van het avondeten komen we tot de ontdekking dat onze aansteker niet werkt en dat we een ontzettende beginnersfout hebben gemaakt door geen tweede vuurbron mee te nemen. Hoe stom kunnen we zijn?!? We zouden inmiddels beter moeten weten. Gelukkig is Steve zo lief om zijn aansteker aan ons te geven. We zijn hem dankbaar, nu kunnen we door met onze tocht.
Dag 2 Laguna del Salto-Bettinelli:
De weersvoorspelling van de Garmin blijkt waar. Waar het gisteren nog zonnig was en met 20 graden veel te warm voor deze regio, pakken vanmorgen donkere wolken zich samen. We eten ons ontbijt op in een lichte miezer, maar de tent moeten we afbreken in de stromende regen. We vertrekken in de richting van het kleine couloir waar een beekje naar beneden stroomt. Door het couloir klimmen we omhoog en worden daarbij nat van boven en van beneden. Halverwege maakt het pad een scherpe bocht naar links en begint de klim naar de Passo Australia. Ooit lang geleden leefden hier dinosaurussen en was het hier tropisch. Dat kunnen we ons nu haast niet voorstellen. De dinosaurussen wel, het landschap is zo bizar dat je ieder moment verwacht er eentje voorbij te zien komen.
Aan de andere kant van de pas gaat het pad verder. Of pad… het is meer een traverse over rotsen. Gelukkig is deze wel goed aangegeven en blijken de rotsen ontzettend veel grip te hebben en veel stapjes voor de voeten. Wanneer we de volgende pas oversteken komt er vanuit het dal een dikke mist opzetten. Dit maakt dat navigeren ontzettend lastig wordt. Waar op de traverse de markeringen in overvloed waren, zijn ze nu maar heel sporadisch aangebracht. Om de paar meter staan we stil om ons te oriënteren. We komen nog maar langzaam vooruit terwijl we van steen naar steen omhoog klimmen over een, wat lijkt, eindeloze helling van enorme stenen. We weten dat we straks op de splitsing komen van het Windhond circuit en zijn bang deze markering te missen in de dichte mist. Eindelijk, na wat voelt als een eeuwigheid, vinden we de markering en slaan we linksaf. Niet dat het minder lastig wordt op dit gedeelte van de route, alleen wat steenmannetjes wijzen ons af en toe de weg. We komen in een vallei die ons doet beseffen dat we in het domein van de bever terecht zijn gekomen. Overal zijn dammen gebouwd in de rivier, er staat geen boom meer overeind en overal zijn meertjes ontstaan. Aan het einde van de vallei klimmen we nog een klein stukje tot we de 2 kampeerplekjes bereiken van Bettinelli. Tot onze grote blijdschap vinden we een prachtige plek midden in het bos waar we heerlijk in de luwte staan.
Dag 3 Bettinelli-Charles hut:
Vandaag gaan we lopen naar het einde van de wereld. Een wandeling van, volgens de beschrijving 6,5 km, te doen in 3-7 uur. Spoiler alert, dat bleek niet zo te zijn…
We beginnen de dag met het beklimmen van Monte Bettinelli, 860 meter hoogte. Op de top worden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht! We zien het Windhondmeer liggen en de Drake Passage die daar weer achter ligt. De graad naar beneden werd in de beschrijving omschreven als een 45 graden hellingshoek waar zorgvuldig geklommen moet worden. Daar is niets aan gelogen! Het is een imposante graad naar beneden waarover we afdalen! Bij vlagen best een beetje spannend, maar we komen veilig beneden aan. Het volgende stuk is een heerlijke afdaling over de morene en een prachtige passage langs het meer van Bettinelli. We zijn ontzettend aan het genieten, de uitzichten zijn zo bijzonder en mooi.
Vanaf het puin lopen we het bos binnen. We hebben gehoord dat het heel glad is, maar het lijkt mee te vallen. Totdat blijkt dat we een afdaling van 400 meter voor de kiezen krijgen op minder dan 2 kilometer, door een modderig subarctisch regenwoud waarbij het merendeel van de bosjes 1.70 hoog is en op het pad groeit, we bij vlagen onder bomen door moeten kruipen of over bomen heen moeten klimmen en de modder enkel diep is. Na een laatste stuk, waarbij het glijdend met 45 graden naar beneden gaat en nog een stukje ‘struikworstelen’, staan we voor de rivier die overgestoken moet worden. De enige mogelijkheid om over te steken is een serie van boomstammen die kriskras in de rivier liggen. Mark ziet dit niet zitten, maar heel veel andere opties zijn er niet: we zijn 6 uur en een stijl bos verwijderd van de eerste kampeermogelijkheid. Ik besluit om mijn teva’s aan te trekken en om als proefkonijn naar de overkant te proberen te komen. Balancerend over stammen, een stukje doorwaden en met ijskoude voeten bereik ik de overkant. Gelukkig weet ook Mark de overkant te bereiken en na een kleine detour de verkeerde kant op, steken we het laatste stukje bos door.
Nu komt het stuk waar ik al kilometers op hoop: een uitgestrekt veengebied met fluoriserend mossen en oranje poelen met een soort prehistorische vloeistof. We hoppen van groen eiland, naar groen eiland en doen ons best niet in de oranje smurrie terecht te komen. En dan, na een tocht van 14 kilometer, staan we ruim
8 uur later voor het einddoel: refugio Charles, een vervallen hut. We lopen nog een stukje door en zien de zon onder gaan achter het Lago windhond. Een hut gebouwd in 1960 door de Chileense marine en nu vervallen, wachtend op ons aan het einde van de wereld.
Dag 4 Charles hut-Bettinelli:
De volgende ochtend is het tijd om terug te keren naar het noorden. Nog een keer kijken we om en dan verdwijnt de hut uit zicht. Het veengebied steken we vlot over, dan komt het kleine stukje bos weer met alle omgevallen bomen en dan het eerste obstakel: het oversteken van de rivier. Ik ga weer als proefkonijn en het blijkt vanaf deze kant lastiger dan van de andere kant; ik zeg maar niets tegen Mark… uiteindelijk staan we allebei, enigszins bevroren, aan de andere kant. Op naar het stuk van de route waar echt tegenop zien: het bos. Omhoog is misschien nog wel zwaarder dan naar beneden! Eenmaal het bos uit merken we dat de wind ontzettend is aangetrokken.
Hoe hard het waait blijkt wel wanneer we bij de graad omhoog naar de top van Monte Bettinelli komen. Het kost de grootste moeite om de klim te voltooien en ik maak mij klein tegen de wand aan en gebruik de rots om mezelf vast te houden. Stukje bij beetje stijgen we steeds een stukje hoger tot we op de top staan. Hoe mooi het uitzicht ook is vanaf de top, ik weet dat er een klif is en ik blijf daar nu op veilige afstand van. De weg naar beneden is makkelijk en laat zich makkelijk wijzen. Na weer ruim 8 uur lopen zijn we weer terug op ons plekje onder Monte Bettinelli!
Dag 5 Bettinelli-Laguna Escondida:
Het heeft gesneeuwd vannacht! Het opstaan duurt even, want bij temperaturen onder 0 de warmte opgeven is weinig aantrekkelijk. Behoorlijk veel later dan gewoonlijk vertrekken we aan de etappe naar Laguna Escondida. Deze keer met zicht! Toch best leuk om te zien waar je nu eigenlijk gelopen hebt en het maakt het navigeren ook een stuk gemakkelijker. We komen snel bij de splitsing tussen het Windhond circuit en het Dientes circuit. De wandeling van vandaag gaat makkelijk, en de uitzichten zijn wederom fantastisch! En ondanks dat het koud is, is het laagje sneeuw op de bergtoppen om ons heen wel heel mooi. Voor we het weten staan we al bij Laguna Escondida. We vinden een plek die lijkt op een fort dat uitkijkt op het meer. Iemand heeft heel erg zijn best gedaan om een, enigszins, beschutte plek te bouwen van verwrongen boomtakken en stenen. Hier slapen wij vannacht!
Dag 6 Laguna Escondida-Laguna Martillo Sur:
De Garmin heeft dan misschien wel wat problemen met het correct voorspellen van het weer in deze regio, de voorspellingen van de windkracht zijn wel heel accuraat. De wind raast door de vallei beneden ons en voordat een windvlaag ons bereikt, horen we hem duidelijk aankomen. De routebeschrijving leest bij vlagen echt als een poëtisch ontmoedigingsbeleid en vandaag vertelt hij ons dat we 5-7 uur over 7 kilometer gaan doen waarbij we eerst een winderige pas over moeten, daarna door een dik bos en daarna door modderig gebied waar bevers huis hebben gehouden. In wekelijkheid staan we 3 uur later bij het volgende kampement…
De pas heeft de illustere naam Passo Ventarrón: de pas van de harde wind. En wind staat er! Er staat een flinke windkracht 8 in de vallei en de wind gebruikt de helling van de pas als een soort glijbaan om vaart te maken. Ik wordt bij vlagen weer teruggeblazen waar ik vandaan kom. Er is bijna niet tegenin te komen. Snel zoeken we de beschutting van de bergwand en lopen we geleidelijk langs de wand het dal in. Overal om ons heen zijn de verwoestende sporen te zien van de bevers: dode bomen, meertjes die niet op de kaart staan, modderige en sompige stukken grasland. We maken onderweg wat koffie en voor we er erg in hebben zitten we een uur op de stenen, te kijken naar vogels en het spelen van het licht op de bergen voor ons. We moeten nu wel verder richting het kampement. We stijgen over een stijl bospad naar de volgende pas en zien daar de Laguna Martillo voor ons liggen met weer een ontzettend mooie beschutte kampplek. De zon is inmiddels doorgebroken en naast de tent is een strandje van kiezelstenen. We nemen een duik in het gletsjermeer om het vuil van de afgelopen dagen van ons af te spoelen.
Dag 7 Laguna Martillo Sur-Puerto Williams:
Vandaag over de hoogste pas van de route: de Paso Virginia. We trekken eerst een lange tijd door een hooggelegen vallei die behoorlijk geteisterd is door de bevers. Overal zijn moerassen en meertjes ontstaan en ondanks dat het een vrij vlak terrein is, kost het best wat moeite om er snel doorheen te trekken. Het terrein is behoorlijk drassig en we moeten goed letten op de richting waarin we lopen terwijl we allerlei detours moeten nemen om water te ontwijken. Maar, het is wel waanzinnig mooi. Na het vlakke gedeelte volgt het bos en het eerste gedeelte van de beklimming van de Paso Virginia. De routebeschrijving schrijft dat dit een zeer stijl gedeelte is dat het een moeilijk begaanbaar bos is. Dit deel van de routebeschrijving is duidelijk niet op het Windhond gedeelte geweest, want we zijn er zo doorheen.
Daarna begint de rest van de beklimming waarbij het bos op 500 meter hoogte alweer plaatsmaakt voor alpien terrein waar nog maar weinig groeit. Een grote waterval naast ons leidt ons de weg naar boven. Langzaam verdwijnt alle kleur uit de wereld en steenmannetjes wijzen ons de weg. Plotseling houdt de vlakte op met bestaan en staan we voor, wat bijna lijkt op, een afgrond. Stukken van sneeuwvelden houden zich vast aan het randje. Hier gaan we de rand over en moeten we 250 meter dalen in 500 meter, het eerste gedeelte lijkt bijna loodrecht te gaan! De traverse naar het het stuk naar beneden is spannend, want het besef dat 1 misstap vrij nadelige gevolgen kan hebben is aanwezig. Dan komt de grote achtbaan! De helling is namelijk bezaait met scree, een diepe laag kleine stenen en steengruis en dat gedraagt zich als hele stevige sneeuw. Je voet zakt er in weg en je glijdt heel gecontroleerd naar beneden. We stuiven, letterlijk en figuurlijk, de helling af en voor we het weten staan we bij de Laguna de los Guanacos.
Bij het uitzichtpunt staat een fantastische kampplek en ik besluit het weerbericht te checken. Er lijkt storm voorspeld te worden en ik wil dit zeker weten. De Garmin is nog negatiever geworden dan eerst. Er wordt windkracht 10 voorspeld en deze kampplek is heel mooi, maar je bent op deze plek een speelbal voor de wind. We lopen door naar het bos onder de laguna en vinden daar meer kampolekken. Maar het bos voelt heel kil aan. Het zonlicht dringt er niet in door en er staan een koude valwind vanaf het meer. Ik wil hier eigenlijk niet staan. We besluiten verder te lopen naar een volgende kampplek bij een volgende laguna. Dan ontstaat er een klein probleem, bevers hebben de laguna veranderd is een moeras en de kampplek is niet meer vindbaar. We lopen door door het moeras, waarbij de alternatieve route om de beverbouwsels heen met lintjes is aangegeven. We bereiken het bos en komen tot de conclusie dat die kampplek niet meer gaat komen. Wat eerst een ambitieus plan leek, lijkt nu opeens binnen handbereik: waarom lopen we niet door? Nu schijnt de zon op ons en zijn we lekker warm. We hebben licht tot 21.30.
We moeten ons echt een weg worstelen door het bos. We moeten over bomen klimmen, onder bomen door kruipen en diepe poelen van modder ontwijken. Dat lukt niet helemaal… mij iets beter dan Mark, want opeens hoor ik een harde plons achter me en Mark is tot halverwege zijn knieën weggezakt in een modderpoel. De bossen van Isla Navarino zijn dan misschien wel heel mooi, maar ze proberen je op allerlei manieren te verslinden. Dat we moe beginnen te worden blijkt op een gegeven moment wel: we missen de afslag en we komen terecht op een alternatieve route die een stuk afsnijdt. We zijn zo gefocust geweest op de lintjes in het bos, dat we blind achter oranje lintjes zijn aangelopen. De lintjes wijzen ons nog altijd de weg, maar er is geen pad te ontdekken. Alleen maar een lijn door het bos, moeras en het grasland. We banen ons een weg door het landschap en we zijn enorm opgelucht als we de weg zien en alleen een houten hek ons hiervan scheidt. We zijn, na een wandeling van 10 uur, terug in de bewoonde wereld! We vinden een plekje om te slapen in een lodge en terwijl we genieten van een heel laat diner met uitzicht op het Beagle Kanaal, denken we terug aan ons prachtige avontuur.
