Marilu schreef:Jullie zijn goed bezig samen !
Belangrijk inderdaad dat Diego jou als veilige haven beschouwt.
Het losrukken wil je, zeker met zo'n groot en sterk paard, liefst te allen tijde vermijden, dat kan ik me levendig voorstellen !!
Wat dat wennen betreft, zou dat ook zo veel tijd vragen als ze van locatie veranderen ?
Ik doel dan op onze verhuis naar Spanje, voorzien voor volgend jaar, waarbij ze hier alle 5 wel mee gaan en ik blijf natuurlijk ook de constante factor, maar het wordt een totaal andere omgeving en ook het eten zal anders zijn.
Zou dat wennen dan ook nog zo lang duren, denken jullie ? Of zou dat minder impact hebben, omdat de kudde dezelfde blijft en het 'baasje' ook ?
Ik denk dat het niet te voorspellen is of ze er door veranderen. Toen ik van NL naar FR verhuisde, ging ik van 2000m2 "weide" naar 2 hectare (later kochten we er nog 3 ha bij). Wat het eerste opviel was dat de paarden, ik had toen alleen Thor en Shadow, een ruin en een hengstje, "wild" als in terug naar de natuur, natuurlijk, werden. Ik had een enorm sterke band met ze, vond ik, in NL. Ze volgden me overal, superbraaf onder het zadel en voor de kar, zowel op ritten als met dressuur beide. Mwah... ze lieten zich niet eens meer vangen! Ze proefden de natuur en sloegen om naar rebellie. Dat settelde met een paar weken en kon ik weer gewoon met ze gaan werken, maar in het begin, oef.
Ook zag ik dat ze de eerste weken aan de dunne gingen door het gras, in NL stonden ze voornamelijk op hooi.
Toen kregen we het vreemde fenomeen dat hun haar niet meer wist wat het moest doen. Ze gingen midden in de zomer in de rui, naar bijna geen haartjes meer, naar ineens beren in de herfst. De temperatuurverschillen waren daar erg extreem. Het kon in de herfst een verschil tussen dag en nacht van 25 graden opleveren. Dat vreemde verharen heeft nog een geheel seizoen daarna door geduurd.
Dus ik krijg meer het idee dat paarden meer zoals katten zijn. Het is niet zozeer het baasje als wel de omstandigheden en het leefgebied dat veilig moet zijn. Als aan de voorwaarden veilig en eten is voldaan, kunnen ze weer buiten die hokjes gaan nadenken en meewerken.
Maar dat kan per paard uiteraard enorm verschillen. Maar ik denk zeker dat ze in Spanje een gewenningsperiode door zullen gaan, voornamelijk qua klimaat denk ik.
en hij ze nog steeds niet kon zien, ging hij staan grazen. Dus als
weg bij ze, kon hij óók gaan staan grazen en had hij ineens geen haast of schrapen meer.
En fijn dat Diego niet zozeer meer schrikkig lijkt te zijn maar nu gewoon zijn zin ook wil doorzetten. Dan zit ie goed in zijn vel en voelt hij zich goed! Altijd leuk als een paard zijn karakter echt tot uiting komt en hij zijn mening ook durft te uiten