Biografie 1968 - 1985 Dr. HOOK and the Medicineshow
Dr. Hook was pop-country rock band die zijn glorietijd beleefde in de periode van 1972 - 1985. De in 1968 opgerichte groep bestond uit; Ray Sawyer, Dennis Locorriere, George Cummings, Billy Francis en Jay David. Destijds speelden ze in bars bij het busstation van New Jersey bij New York, in die tijd had de groep geen naam. Toen een bareigenaar hen vroeg welke naam er op de raamposter moest komen, kwam George Cummings met de naam 'Dr. Hook and the Medicineshow' hierbij refererend naar het ooglapje van Ray (gevolg van een autoongeluk) en de film die hij de avond daarvoor zag 'Peter Pan'.
Ron Hafkin, een platenproducer, hoorde ze daar spelen en zocht juist een groep voor de sound-track (geschreven door Shel Silverstein) voor de film "Who's Harry Kellerman and why is he saying those terrible things about me?" met Dustin Hoffman in de hoofdrol. De film was een flop maar de band kwam op deze wijze in de muziekindustrie terecht en tekende een contract met CBS/Columbia.
Ron Hafkin dook de studio in met de groep en een LP werd opgenomen. Van deze LP werd het nummer "Sylvia's Mother" op single uitgebracht en deze werd, na flink wat promotie, in 1972, hun eerste grote hit (nr. 1 in de USA en 2 in UK).
Eind 1972 werden 2 nieuwe leden in de band opgenomen: Jance Garfat en Rik Elswit. Opnamen werden gemaakt voor de 2e LP "Sloppy Seconds" waarop de hits "Carry me Carrie" en "The cover of Rolling Stone" deze laatste hit zorgde ervoor dat ze inderdaad in maart 1973, weliswaar in carikatuur, op de cover van dit amerikaanse muziekblad stonden.
Hun 3e LP "Belly Up!" was minder succesvol. De verkoop was zo slecht zelfs, dat CBS ze toestond om naar een andere platenmaatschappij te gaan. Ron Hafkin vroeg advies aan zijn vriend Bobby Heller. Bobby Heller werd co-manager van de groep, deze sloot een contract af met CAPITOL en de naam werd ingekort naar 'Dr. Hook'. Dit was het begin van hun meest succesvolle periode.
De eerste LP bij Capitol 'Bankrupt' was een matig succes, de single van deze LP 'The Millionair' bereikte de 55e plaats in de USA. In die tijd (1975) verliet de drummer Jay David de band. Zijn plaats werd ingenomen door John Wolters. Begin 1976, lanceerde Capitol de 2e single van de LP 'Bankrupt', 'Only Sixteen' met een 6e plaats in de USA waren ze weer helemaal terug. Opnamen voor hun nieuwe LP 'A little bit more' volgden. Tijdens deze opnamen verlaat George Cummings, uit onvrede met het artiestenbestaan, de groep. De volgende single, 'A little bit more', klom tot nr. 11 in de USA en nr. 2 in Engeland. Dit jaar (1976) werd afgesloten met een nr. 5 notering in Engeland voor de single, van de LP 'A little bit more', 'If not you', geschreven door Dennis.
Begin 1977 werden opnamen gemaakt voor hun nieuwe LP 'Making love and music', tegelijkertijd maakte Ray Sawyer een solo (country) LP in de studio ernaast. De LP 'Making love and music' haalde de USA album-top40. Met een single van deze LP, 'More like the movies', scoorden ze begin 1978 in Engeland een top 20 hit.
In 1978 worden de opnamen gemaakt voor de LP 'Pleasure and Pain'. Van deze LP leverden de singles; 'Sharing the night together', 'All the time in the world' en 'When you're in love with a beautifull woman' hoge hit-noteringen op. Het is in deze tijd dat Rik Elswit wegens gezondheidsproblemen (kanker) de groep tijdelijk moet verlaten. Zijn plaats wordt ingenomen door Bob "Willard" Henke.
In 1980 verschijnt hun LP 'Sometimes you win', de 2 singles die hiervan worden gemaakt zijn wederom een doorslaand succes. Het nummer 'Better love Next time' wordt nr. 12 in de USA en nr. 8 in Engeland. De tweede single, 'Sexy eyes', levert ze een 4e plaats op in USA en in Engeland eindigt deze op nr. 14. Later dat jaar hadden ze nog 2 kleinere hits; 'Years from now' en 'Sharing the night together'. Het contract met CAPITOL liep af en ze besloten naar een ander label over te stappen. Bob "Willard" Henke verliet de band en in diens plaats kwam ROD SMARR.
Hun volgende LP, op de labels; CASABLANCA (USA) en MERCURY, heette 'Rising'. De single hiervan 'Girls can get it' kwam in de USA en Engeland in de top 40. Na deze hits volgden nog twee kleinere hits; 'Love Line'en 'Baby makes her blue jeans talk' van hun laatste LP "Players in the dark". In 1982 verliet Ray Sawyer de band. De overgebleven bandleden deden nog de "Dr. Hook's one and only farewell tour" voordat de groep in 1985 uit elkaar ging.
Geplaatst 
, maar mijn moeder is er een grote fan van dus ik ben er zo'n beetje mee opgegroeid en nu dus ook fan 
