Geplaatst 
Als je 's ochtends vroeg op moet staan en met je suffe hoofd brood voor de paarden moet halen kun je er van op aan dat het natuurlijk mis gaat. Maar hóe, dat is natuurlijk nog een raadsel!
Op een suffe zaterdagochtend stap je uit je auto'tje bij de bakker, je loopt naar binnen, en krijgt 2 kratten brood toegewezen. Gezellig denk je. En dat denkt dat brood ook. Want op het moment dat je de bovenste krat op wil pakken schaaf je met je hand langs een scherp brood in de onderste. En pas als je beide kratten in je auto'tje hebt gedaan zie je dat het gewoon BLOED. 
Nee, niet erg, maar dát had je niet gedacht, dat je van een brood kon gaan bloeden, en niet omdat je niet goed uitkeek met snijden, maar omdat de broodkorst scherp is. Ongelofelijk! 
Maar als je dacht dat dit het hele verhaal al was, dan heb je het danig mis! Je stapt in je autotje, likt je hand schoon
bij gebrek aan beter en als je thuis komt is het wondje al weer helemaal dicht, dus je schenkt er verder geen aandacht aan. Dan is het tijd om je paard te verzorgen. Eerst 3 boxen uitmesten, dan paard poetsen, longeren etc. Zo verstrijkt een hele dag, en als je dan 's avonds bij het eten met je wondje tegen je bord aan stoot prikt en steekt het als een gek. 
Ja hoor, die's leuk! Als je dan vervolgens merkt dat het droog is en je er een beetje zalf op doet merk je dat het dus écht heel erg pijnlijk is 
. Naja! Van een stukje brood! Maar ja, het is echt zo, dus je plakt er een pleister op, met calendula (tegen ontstekingen), het wondje is inmiddels knalrood, je hele vinger is er gewoon af aan het rotten! 
En als je dan de volgende ochtend de pleister eraf rukt kom je tot een verschrikkelijke ontdekking: de pleister zit onder de pus. 
Het wondje is inmiddels knalpaars en het doet natuurlijk nog steeds pijn. Maar echte bikkels huilen niet, dus je haalt weer een pleister met calendula, en ja hoor, binnen een paar uur weer onder de pus. Dat snap je niet, dus plak je er weer een pleister op. 
Inmiddels is het wondje iets normaler van kleur, en ook de pus lijkt minder te worden. En nee, ik banketstaaf echt niet uit mijn nek! Het doet nog steeds pijn, het is niet meer ontstoken, ook niet dik, beetje paarsig nog, maar verder niks. Echt zo'n heeft ik dat?-verhaal. Nu zit ik zonder pleister, het is nu ook écht dicht, maar ik stond echt heel raar te kijken. Het was behoorlijk ontstoken, binnen een paar uur! Echt ongelofelijk. Gelukkig was ik er zo snel bij met mijn calendula therapie, want het schijnt dat dit soort ontstekinkjes echt heel banketstaaf kunnen zijn...
Ik hoop maar dat het nu goed is en dat het niet meer gaat ontsteken. Ik ga me iig niet meer openhalen aan een brood! 
) 
