Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-03-02 16:28

Het leven van een appelfamilie.

Geplaatst door de TopicStarter : 22-03-02 16:28

Afgelopen donderdag moesten wij vroeg opstaan, wij gingenn namelijk een dagje uit. De baas poets ons extra op en als iedereen op zijn plaats ligt, zijn wij klaar voor vertrek. Eindelijk is het zover, de auto stopt en wij mogen met zijn allen uit de auto de frise lucht in. Wat een herrie zeg en allemaal vreemde houten dingen. De baas zet ons op zo een houten ding en wij mogen lekker om ons heen kijken. Langzaamaan komen er van die gekke dingen op twee poten aan en vol verwondering staan wij daar naar te kijken. Steeds meer van die twee potige komen er voorbij en wij liggen helemaal in een deuk en verbazen ons over de verschillen. Opeens pakt de baas mij en mijn broers en zusters op en wij gaan in een donkere tunnel. Vol spanning wachten wij af tot het einde van de tunnel in zicht is, maar het enige dat er gebeurd is een hoop gehobbel. Daar gaat de tunnel weer open en mogen wij net als op de glijbaan uit de tunnel. Er staat zo een tweepotige die ons netjes bij elkaar op een draaimolen neerzet en wij gaan van de ene ruimte de andere in. Opeens word mijn broertje gepakt en die zie ik verdwijnen in zo een kleine tweepotige. Langzaam gaat er een roze bakje open met een wit randje en binnen een paar seconden is mijn broertje weg. De tweepotige zie ik net de ruimte verlaten en wij snikken omdat wij geschrokken achterbleven. Onze wangen nog rood van de schrik zien wij een wit ding tevoorschijn komen. Er komt water uit dat ding. Verschrikt klampen wij ons aan elkaar vast, maar het was te laat. Mijn zusje en broertje verdwenen van de draaimolen en niemand heeft ze meer weergezien. De tweepotige komt na een tijdje de ruimte weer in en wij horen haar over paarden praten. Benieuwd naar wat dat is schuiven wij langs elkaar om wat te kunnen zien. De tweepotige pakt drie zusjes en stopt ze in een lap die zij om zich heen had. Ook die hebben wij niet meer gezien. De avond valt en de stilte begint ons te benauwen. Baas waar ben je nou. Maar de baas kwam niet. De hele nacht hebben wij (nu nog maar met ons zessen) ons afgevraagd wat de toekomst voor ons in zou houden. Het word weer licht en twee broertjes worden in een bak gedaan en verdwijnen uit ons leven. De tweepotige laat er ook een verdwijnen in zo een rose met witte randjes tunnel en de overige drie verdwijnen in zo een lap. Verdrietig wachten wij opons noodlot. Na even weer wat licht gezien te hebben, ben ik erachter wat een paard is. Ook die heeft zo een tunnel, net als de tweepotige. Mijn noodlot naderd en ik ga van de schommel richting roze tunnel. Weer een waterval en weg ben ik. Pijn voel ik niet want het ging allemaal veel te snel. Er kwam steeds meer water en die witte randjes vermaalde mij tot ik geen appel meer was.

**Geplaatst**: 22-03-02 17:05

Geplaatst: 22-03-02 17:05

Wat 'n zielig verhaal over die lekkere appeltjes }> Haha!

Nomineer dit bericht ×