Mijmeringen van een Groninger over vroeger. Vrij vertaald.

Zo was het bij ons thuis.

Toen ik geboren werd, was ik heel jong. Mijn vader en moeder waren niet thuis, ze waren op het land. Dat land was niet van ons, maar we haalden er altijd wel aardappels vandaan. We waren bij ons thuis met twintig kinderen, tien jongens en negen meisjes. De laatste is altijd de jongste gebleven. We sliepen allemaal op een slaapkamer met een gasmaker op. Omdat we maar één bed hadden, was het slapen een hele toer. Het eerste kind werd in bed gelegd, en als die sliep werd die eruit gehaald, en tegen de muur gezet. Dan kwam de volgende aan de beurt etc. Het ontwaken ’s morgens stak niet zo nauw, ze hebben mij een keer een hele dag tehen de muur laten staan vordat ze het in de gaten kregen. Onze wekker was een emmer (vroeger toilet). Als die vol was, was het zes uur. Maar als mijn vader ’s avonds veel gedronken had, dan liep de emmer “voor” en was het eerder zes uur. Ja, wij waren bij ons thuis allemaal heel slim. Één van mijn broers was een kunstenaar. Hij gaat met een ouwe jas aan naar een feest en komt met een nieuwe jas aan weer thuis. Mijn moeder spoelde de luiers nooit uit; wij zijn met melkpoeder grootgebracht en dat kon je er zo uitschudden. We moesten natuurlijk wel heel zuinig leven. Wc-papier moesten we altijd aan twee kanten gebruiken en daarna moest het ook nog naar de stomerij. Mijn vader was doof; hij kon niet best horen want zoals hij zei, wij hadden hem de oren van het hoofd gevreten. Bij ons thuis aten we nooit met mes en vork, we deden onze mond open en moeder smeet er wat in. Vader deed ons de mond weer dicht, want we zaten altijd in een ander zijn mond te graaien. Onze jongens heetten allemaal Jan behalve Frits, die heet Hendrik. Een van mijn zusters is een bijdehand, ze was laatst naar de markt geweest en had daar dertig kopjes voor een rijksdaalder gekocht. Maar weet je wat mijn moeder toen zo jammer vond, de oortjes zaten allemaal aan de verkeerde kant. Een andere zuster heeft verkering met een jongen die maar een oog heeft. Als ze hem onder vier ogen spreken wil moet ik er altijd bij zijn. En de jongste klaagt altijd over buikpijn. Moeder zei tegen haar: “Wees blij dat je nog een buik hebt.” “Als je geen buik hebt, vallen de plakken brood zo in je broek”. Mijn oudste broer is 59 jaar. Hij is eigenlijk 60, maar hij is een jaar ziek geweest. En dan mijn oudste zuster. Die is zo scheel, als ze huilt dan lopen de tranen haar op de schouder. Toen ik op school kwam, was ik 6 jaar. Ik kon goed met de meester opschieten, de meeste klassen mocht ik tweemaal doorlopen, de anderen moesten ieder jaar naar een andere klas. Meester vroeg me eens:”Als je 12 gulden scguld hebt bij de bakker, 10 gulden bij de slager en 3 gulden bij de groenteboer, hoeveel schuld heb je dan?” Ik zei: “Dat weet ik niet meester, want als we zoveel schuld hebben gaan we altijd verhuizen”. Ja en nu moet ik jullie ook nog iets van de anderen vertellen, maar dat weet ik niet meer. Alleen nog van onze Hendrik, toen die van school kwam deed mijn vader hem in dienst bij de smit. Die gaf hem een voorhamer en zei: “Als ik eenmaal knik, dan moet je slaan.” Nou, hij heeft maar eenmaal geknikt. Ja en zo was het bij ons thuis.