Geplaatst 
Op een dag, toen ik erg populair was op de middelbare school, zag ik
een jongen van mijn klas naar huis lopen.
Hij heette Kyle. Het leek erop alsof hij al zijn boeken aan het meesjouwen was.
Ik dacht bij mezelf," Waarom neemt iemand al zijn boeken van school mee naar huis op vrijdag? Dat moet vast een Nerd zijn."
Ik had een druk weekend gepland (feestjes, voetballen met mijn vrienden op zondagmiddag) dus ik haalde mijn schouders op en liep door. Terwijl ik verder liep zag ik een groepje jongens aan komen
rennen. Ze renden naar hem, sloegen al zijn boeken uit zijn handen en lieten hem struikelen op de vieze natte grond.
Ik zag zijn bril door de lucht vliegen, die een paar meter verder in het gras terechtkwam. Hij keek op en ik zag de trieste blik in zijn
ogen. Ik had medelijden met hem. Ik ging naar hem toe om te helpen en terwijl hij kruipend zijn bril zocht zag ik een traan over zijn wang rollen. Bij het overhandigen van zijn bril zei ik tegen hem,"Die jongens
waren slecht, alsof ze niks beter te doen hebben." Hij keek me aan en zei: "Hartstikke bedankt!" Er verscheen een grote glimlach op zijn gezicht. Dit was één van die glimlachen die dankbaarheid uitstraalde.
Ik hielp hem met het oprapen van zijn boeken en vroeg waar hij woonde. Het bleek dat hij bij mij om de hoek woonde. Hij vertelde dat hij hiervoor naar een priveschool ging. Voorheen zou ik nooit met dat soort mensen zijn omgaan. We hebben
de hele terugweg gepraat en ik tilde zijn boeken. Het bleek een hele aardige jongen te zijn. Ik vroeg hem of hij het weekend wilde komen voetballen met mijn vrienden. Dat wilde hij wel.In dat weekend leerde ik Kyle nog beter kennen, ik mocht hem echt en mijn vrienden dachten hetzelfde. Maandag, en daar was Kyle weer met
zijn stapel boeken. Ik sprak hem aan en zei: "Je wordt nog eens gespierd als je iedere dag die boeken zo meeneemt!" Hij moest lachen en overhandigde mij de helft van de boeken. Vier jaar ging er voorbij. Kyle en ik
waren beste vrienden geworden. In het laatste jaar begonnen we te denken
aan studeren. Kyle besloot naar Groningen te gaan en ik naar Delft. Ik wist dat we
altijd vrienden zouden blijven ondanks dat we allebei in andere plaatsen zouden gaan wonen. Hij wilde dokter worden en ik wilde
uiteindelijk toch maar prof-voetballer worden. Studeren was niks voor me. Het eindexamen naderde. Kyle zou tijdens de uitreiking van het diploma een speech houden. Ik plaagde hem door te zeggen dat hij een Nerd was. Ik was zo blij dat ik niet op dat podium hoefde te staan. Op de dag
van de uitreiking zag ik Kyle. Hij zag er goed uit. Hij was één van die mensen die zichzelf gevonden had in al die jaren op de middelbare school. Hij zag er echt goed uit, zelfs een bril stond hem goed. Er waren
dagen bij dat hij echt geluk uitstraalde.
Waardoor hij meer afspraakjes dan ik had en alle meiden dol op hem waren. Jeetje, soms was ik gewoon jaloers op hem. Vandaag was één van die dagen. Ik kon zien dat Kyle zenuwachtig was voor de speech. Dus ik sloeg hem op de schouders en zei: "Hey stoere jongen, het gaat je lukken vandaag!" Hij keek me aan met zijn bekende blik, die dankbare blik en lachte en zei: "Bedankt!" Daar stond hij dan op het podium. Hij schraapte zijn keel en begon. "Eindexamen is een periode waar je mensen bedankt die je geholpen hebben om door deze moeilijke tijden heen te komen. Je ouders, leraren, broers en zussen, misschien een mentor maar het belangrijkste van allemaal je vrienden. Ik sta hier om jullie te vertellen dat het hebben van een goede vriend, het mooiste is wat je maar kunt wensen. Ik sta hier om jullie te vertellen dat er niets mooiers bestaat dan dat je voor iemand iets kunt betekenen. Ik zal jullie een verhaal vertellen." Ik keek met ongeloof naar Kyle toen hij begon te vertellen over onze eerste ontmoeting. Hij wilde dat weekend zelfmoord plegen. Hij vertelde hoe hij zijn schoolkluis had leeggehaald, zodat zijn moeder niet later alle boeken hoefde mee te sjouwen naar huis. Kyle keek me diep in de ogen en liet een kleine glimlach zien. "Gelukkig, ik leef nog. Mijn beste vriend weerhield me om de daad bij het woord te voegen." Nadat Kyle zijn verhaal had gehouden over het zwakste moment in zijn leven hoorde ik het publiek emotioneel zuchten. Ik zag zijn moeder en vader diezelfde dankbare blik naar mij toe werpen. Nu pas realiseerde ik me wat ik had betekent voor Kyle. Ondermijn nooit de kracht van je acties. Met een klein gebaar kun je iemands leven veranderen. In voor- en tegenspoed. Op een of andere manier zijn we altijd met elkaar verbonden. We geven en nemen. Je hebt nu twee keuzes:
1) Je kunt dit bericht doorsturen naar anderen of
2) je gooit het weg en je doet net alsof dit verhaal je niet raakte.
Ik koos voor optie 1 zoals je ziet. Laat je vrienden zien dat je om anderen geeft.
Eleanor Roosevelt schreef ooit: Veel mensen zullen in je leven voorbij komen, maar echte vrienden zullen een plaats in je hart innemen. Om jezelf te blijven, gebruik je hersens; om anderen lief te hebben
gebruik je gevoel.
Agressie is maar een letter af van agressief. Als iemand je de eerste keer bedriegt, is dat zijn schuld; als hij je voor de tweede keer
bedriegt is het jouw schuld. Intellectuelen praten over ideeën; Denkers praten over gebeurtenissen; Het gewone volk praat over mensen; Wie geld verliest, verliest veel; Wie een vriend verliest, verliest veel
meer. Wie geloof in de ander verliest, verliest alles.
Mooie jonge mensen zijn ongelukjes van de natuur; Mooie oude mensen zijn een kunst; Leer van andermans fouten. Je leeft te kort om ze allemaal te maken. Gister is verleden tijd. Morgen is een mysterie; Pluk de dag. Laat je vrienden zien dat je om ze geeft.
mak niks hoor, i feel the same, mooi verhaal trouwens, ik heb hem ook al een keer via mijn mail gekregen 
\