Geplaatst Ik heb het verhaal wel gelezen maar ik heb nog niet naar het plaatje gekeken omdat iedereen zegt dat je heel erg schrikt maar je moet eerst het verhaal lezen, hier komt het
-----------------------------------------------------------------------------------
In 1984 ging een klein meisje met haar moeder een wandeling maken in het bos. Ze deden dit elke week, altijd op zondag omdat het meisje dan altijd zo moest denken aan haar vader. Deze was jaren geleden verdwenen in bos, en zo had zij het gevoel dat ze elke week een beetje hielp met zoeken. Het verhaal ging dat er in een huis in het bos een kwade geest rondwaarde, een geest die het voorzien had op mensen die het bos bezochten. Hoe de geest er precies uitzag wist niemand, maar als je snachts goed luisterde aan de rand van het bos, dan kon je haar horen, jammerend, luid en zo eng dat zelfs de meest dappere mannen er niet naar konden luisteren. Het kleine meisje en haar moeder kenden het verhaal van de geest, maar bang waren ze niet. De moeder had verteld dat het allemaal sprookjes waren, verhalen om mensen bang te maken. De waarheid was echter dat de vrouw daar helemaal niet zo zeker van was, maar ze wilde de enige troost die het meisje van haar vader had, niet bederven. Het bos was haar alles, en ach, waarschijnlijk was het toch maar een sprookje.
Maar op een dag, tijdens de wandeling in het bos, was de vrouw haar dochter plotseling kwijt. Ze schrok, want het meisje liep nooit zomaar ergens heen. Ze riep haar naam hard door het bos, en luisterde vervolgens. Toen in de verte, heel zacht hoorde ze roepen: mama...help me. De moeder zette het op een lopen in de richting van het geluid. Ze rende en rende, het geluid werd steeds harden en duidelijker, en plotseling stond ze voor een verlaten huisje. Even moest de meoder denken aan de legende van de geest, maar de liefde voor haar dochter ging voor. De stem van haar dochter kwam uit het huisje. De vrouw liep voorzichtig naar binnen. Achter in de kamer zag ze iets verdachts. Ze zag een deuropening achter een matras met daarin iets blauws. Ze liep langzaam dichterbij..stap voor stap. Plotseling hoorde ze iets achter zich, en in paniek draaide ze zich om. Niets... opgelucht draaide ze zich weer om, naar de deuropening. Daar zag ze het. Ze wilde gillen, maar daar reeg ze de kans niet toe. De vrouw is nooit meer teruggevonden, evenals haar dochtertje en haar man.
Dit verhaal is echt gebeurd. Klik op de link in dit mailtje om een foto te zien van het verlaten huisje. Het verhaal gaat dat als je goed kijkt, heel goed, minstens een halve minuut lang, je een glimp op kunt vangen van wat de vrouw heeft gezien. Ik heb het niet kunnen ontdekken, jij misschien?
Je schijnt goed te moeten kijken, niet wegkijken, heel geconcentreerd een halve minuut lang naar het blauwe vlakje inde deuropening. Laat je me weten of het jou gelukt is?
[img]http://www.endoria.net/upload/?bekijk=1012681606 [/img]
Dan schrik je niet meer 
