Dit is een gedicht dat ik een tijd geleden heb geschreven toen ik in een depressieve periode zat. Het doet pijn als ik het terug lees, maar het is precies zoals ik me toen voelde. Het is al best oud, maar ik wou het toch nog even laten lezen. Ik stel het niet op prijs als het gedicht word gekopieëerd!
Mijn gevoel
Onbegrijpelijke emotie's zweven door mijn hoofd
Schreeuwen om aandacht die ik ze niet wil geven
"Niet doen" denk ik maar het word steeds zwaarder
Mijn hart gaat tekeer zoals het nooit heeft gedaan
Dit gevoel, gevoel van leegte, gevoel van verdriet
Het zit in me, Het sluipt naar buiten en onthult zich
Ik wil huilen, maar kan het niet
Ik wil tranen die mijn handen vullen
Ik wil mijn bloed dat de vloer voed
Omdat ik het niet meer wil
Mijn hart zegt dat het mijn tijd is
Mijn tijd om alles te verlaten
Ik wil mijn hart volgen, uit het leven verdwijnen
Maar mijn hoofd houd me tegen
Mijn hoofd, dat misschien niet eens meer goed functioneerd
Mijn hoofd dat mij pijn doet maar me tegen houd mezelf pijn te doen
Uitzichtloos, onbegripvol, niemand die het snapt
Ze zien het, ze voelen het, maar helpen is onmogelijk
Ze willen me stoppen, zeggen het niet te doen
Maar spoedig komt er een dag het niet meer helpen mag..