Geplaatst Ik liep al dagen met een soort verhaal in me hoofd. En ik heb vanmiddag toch maar uitzitten werken.
Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden.
Natuurlijk wil ik verder schrijven, alleen als mensen het ook echt willen. En het ook aanslaat!
Commentaar mag, Zolang je het maar doet, dat ik er ook wat aan heb!
(Ik schrijft alleen nog in het ik persoon, later ga ik met naam doen.)
Citaat:De zon straalde door het open raam en scheen in de ogen van het meisje die daar zat, op haar bed. Daardoor begon ze te wrijven in haar ogen, maar dat had geen nut het gekriebel werd erger. Ze keek naar de grond. Haar lange bruine haar sloeg ze naar achter. Het haar was bruin en met kleine gouden plukjes. Het kwam zo ongeveer tot onder haar oksel. Ze droeg een donkerblauwe coltruitje met korte mouwtjes. Daaronder droeg ze een zwarte spijkerbroek. En zwarte pumps. Op het eerste gezicht leek ze niks te verbergen, maar ze had iets meegemaakt. Iets meegemaakt waar haar leven spontaan van veranderde
Ze liep naar het raam, ze keek over het grote groende weiland die volstond met paarden, groot en klein. Wit en zwart. Alle kleuren die je maar kon bedenken. Daarachter zag ze een groot mooi bos. Met een afwisselende natuur. Bos, Heide, Zandvlaktes, meren, weides. En zelf helemaal achteraan een groot strand.
Haar gezicht betrok, er kwam een traan aan zetten, ze wilde niet huilen ze moest sterk blijven, ze moest er niet aan denken. Ze had daar niet langs moeten gaan. Ze draaide om en rende naar haar bed, en nam een ongeloofelijke sprong en zo belande ze op haar bed. Huilend. Vol verdriet. Als ze samen met Jasmijn ergens anders was langs gegaan, leefde Jasmijn nog.
