Bokt.nl

Citaat:

het was nog vroeg, 7 uur s'ochtends roos liep de stal in. Boos slaat ze de staldeur achter zich dicht. Geërgerd kijken de paarden op. Roos loopt meteen door naar de achterste stallen. Daar staat een mooi groot paard, met een klein veulentje. Vertederd kijkt Roos naar het mini paardje. Het is haar veulen. Dromerig kijkt ze erna. Het beestje is vannacht geboren. Het staat al, en drinkt gulzig bij de moeder. Roos merkt niet dat er iemand achter haar is gaan staan. Pas als ze een zuchtje wind in haar nek voelt draait ze zich om. Er staan een lange dunne vrouw voor haar. Ze heeft een witte rijboek en pikzwarte laarzen. Het de moeder van Roos. Roos draait weer terug, en samen kijken ze nog naar het wonderlijke beestje dat nog geen 10 uur oud is. ‘Hoe ga je haar noemen?’ verbreekt de moeder van Roos de stilte(Anita).’Chico’. Roos hoeft daar niet over na te denken. Gelukkig is het zaterdag, nu kan ze de hele dag in de stallen rondhangen.

Roooooos. Klikt het vanuit de buitenbak. Snel loopt Roos er naar toe, om te kijken wat er is. Anita rijd op een mooi wit paard, dat goed luistert naar wat zij wil.’ Wat is er mam? ’. ‘Het is al 9 uur. Ga je Salumbo nog rijden?’ Met tegenzin loopt Roos terug naar de stallen. Ze kijkt nog snel even in de stal van Chico en Masja. Ze geeft Masja een dikke zoen, en gaat naar Salumbo. Salumbo is haar eigen paard. Het is een mooie zwarte merrie. Ze had hem gekregen nog voor ze Masja kreeg. Maar nog steeds houd ze zielsveel van haar. Ze zadelt Salumbo op en rijd naar de buitenbak. ‘Mam, mag ik buiten rijden?’ Roos doet niets liever als naar het bos, lekker galopperen over de grote vlaktes.

Even later rijd ze in het bos. Ze drijft Salumbo nog eens aan, en gaan over op galop. De wind waait hard, en de manen van Salumbo vliegen alle kanten op. Het lijkt wel of ze zich vliegend verplaatsen. Het zand stuift om hun heen. In de verte beginnen de eerste bomen weer. Snel komt de verte dichterbij. Hier zijn ze al heel vaak geweest. Salumbo vind het heerlijk. Uitgelaten galoppeert ze verder. Roos weet precies waar ze zijn moet, als ze lekker wil springen. Ze laat Salumbo weer overgaan in stap.
Ze stuurt haar een zijpad in, waar het nog donkerder is als normaal. Snel kijkt ze op haar horloge. Maar dat kan niet het is nog maar 9.30. Ze lopen het pad op, in de verte word het weer wat lichter. Langzaam lopen ze eropaf.

Kom op meisje. Roos spoort Salumbo weer aan om te gaan galopperen. Ze rijd nu recht voor de hindernis. Het is een hoge, maar ze hebben hem samen al honderden keren gesprongen. Nog een paar meter en ze zijn bij de sprong. Salumbo zet af en met een grote boog springen ze er overheen. Als ze weer veilig geland zijn, laat Roos Salumbo stoppen. Ze stuurt haar terug om de hindernis nog eens te nemen. Ze geeft haar een schouderklopje en stuurt haar nog eens om te springen. Weer gaat het goed. Het is genoeg voor vandaag. Galoperend gaan ze naar huis.

‘eten’ Roos schrikt op uit haar gedachten. Ze zit in de stal bij Masja en Chico. Ze staat op en loopt richting de staldeur. Het is schemerig in de stallen. Ze schuift de deur open, en een lichtval valt naar binnen. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, en wacht even tot haar ogen aan het licht gewend zijn. Ze sluit de deur en loopt door naar binnen.

‘Zet je Salumbo ook nog in de wei!’ ‘jahaaa’ reageert Roos knorrig. ‘ik ben al weg hoor’
Heei Salumbo. Salumbo doet haar hoofd omhoog en schuurt tegen de buik van roos aan.
Dag meisje.. Zal ik jouw eens even in de wei zetten ? Roos schuift de knalgroene halster over het hoofd. Gewillig loopt Salumbo mee met Roos naar de wei toe. Roos opent het hek, en geeft Salumbo een tik op de kont. Die gaat er meteen vandoor, de wei in. Roos snelt zich terug naar Chico en Masja.

Het is zondag, en buiten regent het pijpenstelen. Roos zit achter de computer, gezellig te MSNen met Jody en Mara. ‘luiwammes kom je ook nog achter die computer vandaan?’ Het is Myrthe, de zus van Roos. Het is precies 10.00. Roos gaat er meteen op in. ’moet jij nodig zeggen! Laag persoontje’ Myrthe word boos. Ze stapt op Roos af en wil gaan slaan. Dat pikt Roos niet. Ze staat op om ook flink uit te halen. Maar dan gaat de deur open. In de deuropening staat Anita. ‘Roos, wat doe jij daar ! Naar je kamer meteen’ Boos doet Roos wat ze zegt. Maar ze is het er niet mee eens.


Roos opent het raam, en stapt op de oranje tegels. Het is koud buiten, en ze heeft dikke kleren aan getrokken. Het is maar 1 meter om vanuit het raam naar beneden te springen. Roos springt en komt met een keurige landing op de tegels terecht. Ze snelt zich naar de stallen om Salumbo op te zadelen. Het regent iets minder hard. Als ze de stallen uitrijden staat Anita voor het raam. Ze kijkt boos en wil naar Roos toe gaan. Maar Roos heeft Salumbo al aangespoord om te gaan galopperen. Ze hoort nog net hoe haar moeder naar buiten rent, en boos staat te schreeuwen. Haar haren vliegen achter haar aan. Salumbo vind het allemaal wel best. Roos laat Salumbo net zo lang galopperen als ze zelf wil. Pas na een kwartier stopt Salumbo. Ze zijn op een donkere weg waar ze nog nooit eerder zijn geweest. Roos is helemaal nat, maar dat voelt ze nu niet. Angstig kijkt ze om zich heen. Overal is het donker. Ergens in het bos hoort ze een gek geluid.

Angstig begint Salumbo te slaan met haar benen. Onrustig stapt ze heen en weer. Het waait hard en takken beginnen te kraken. Roos wil omkeren, maar iets houd haar tegen. Roos stuurt Salumbo aan om vooruit te gaan. Salumbo schiet vooruit, Roos grijpt zich nog net optijd vast. Voor hen begint iets te kraken. De lucht is grauw geworden, en het stormt bijna. Roos begint te gillen. Ze valt op de grond en alles word zwart voor haar ogen.

Langzaam opent Roos haar ogen. De zon komt voorzichtig kijken. Ze tilt haar hand op, om in haar ogen te wrijven. Die voelen zo zwaar als lood. Waar is ze? Langzaam zakt ze weer weg.

‘Mam, Salumbo is er weer’. Anita komt aangerend. Het is inmiddels 20.00. Waar is Roos? Anita rent naar buiten om Salumbo te pakken. Ze brengt haar naar binnen en probeert haar rustig te krijgen. Als Salumbo weer op stal staat loopt ze ongerust naar binnen. ‘we moeten de politie bellen, waar kan ze nou naartoe zijn?’

TATUTATUTATU. De politie racet het erf op. Een wat dikkere agent stapt als eerst uit en loopt naar de deur om aan te bellen. Maar Anita is eerder. Ze rent naar de man toe. Ze vertelt precies wat er gebeurt is. Het is dan ook al 22.00 als ze met zijn allen buiten lopen opzoek naar Roos.

‘’Roos waar ben je nu?’ Haar hoofd bonkt. Ze wil iets roepen maar er komt niks uit haar mond. ‘Mam’ Meer kan ze niet zeggen. Anita heeft het echter wel gehoord. En wijst de politie de weg. Met felle lampen zoeken de politiemannen de omgeving af. Even opent Roos haar ogen. Ze ziet haar moeder staan die iets onverstaanbaars roept naar de politie. Ze ziet driedubbel. Ze sluit haar ogen weer. Ze voelt de warme handen tegen haar ijskoude hoofd. Al snel hoort ze ook andere mensen aan komen. Ze herkent de stem van Myrthe, die iets onverstaanbaars tegen de dikke politieman zegt. Ook haar moeder gaat nu mee praten. Het is heel koud buiten en Roos voelt dat ze begint te trillen. Ze probeert om recht op te gaan zitten, maar haar hele lichaam schreeuwt om te blijven liggen. Verslagen blijft ze liggen. Ze kan niks doen. Het word weer zwart voor haar ogen. Alles is weg!

Als ze haar ogen weer opent ligt ze in een witte kamer. Haar moeder staat op, en gaat bij haar bed staan. In haar arm zit een infuus. Om haar heen staan allemaal toeters en bellen. Wat doe ik hier? Wil je ze vragen. Maar er komt niks uit haar mond. Ze geeft het op en gaat weer liggen. Er komt een verpleegster de kamer op gelopen. Ze komt bij Roos staan. Ze draait zich naar Anita. ‘Mevrouw, het is beter als u nu weg gaat, u dochtermoet rusten.’ Anita wil blijven. Maar gaat uiteindelijk pas weg, als ze er van verzekerd is dat er niks zal gebeuren. Roos is moe, en wil weer slapen. Ze draait haar hoofd en valt meteen in slaap.