Heb vandaag weer wat gedicht, ben er niet zolang mee bezig geweest, maar het was wel lastig. Het is vandaag 2 jaar een 1 dag geleden dat ik afscheid heb genomen van een iemand, dat ik nog altijd mis. Er zou misschien grammaticaal, of qua zinsopbouw nog wel wat verbeterd kunnen worden, graag jullie commentaar daarover..
Een foto, een foto van jou.
Twee grote prachtige ogen,
Kijken me haast lachend aan.
Een traan valt naar beneden,
Waarom heb ik je laten gaan?
Ik zou je in mijn armen willen sluiten,
En je daarna nooit meer laten gaan.
Maar nu kijken slecht 2 prachtige ogen,
Vanaf slechts een fotopapiertje me aan.
Ik probeer mijn tranen te bedwingen,
Maar een gesmoord gesnik komt uit mijn keel.
Een steen in mijn maag die steeds groter wordt,
O, wat mis ik jou verschrikkelijk veel.
Ik heb nooit echt afscheid kunnen nemen,
Nooit kunnen zeggen hoeveel ik van je hou.
En ook al hoor je het misschien niet,
Wil ik toch nog even zeggen; Schat, ik hou van jou.