Bokt.nl

Citaat:

Kolkend van de woede smeet Sterre haar mobiele telefoon op de grond.
Stomme hufter, schoot het door haar heen.
Haar vriendje, haar allerliefste in de hele wereld, was boos op haar, want ze zou te veel tijd doorbrengen met haar paard, Zazou.
Sterre har niet getwijfeld, en het gelijk uit gemaakt.
Maar nu was ze gewoon té boos.
Haar telefoon was kapot, zoals ze al verwacht had, maar haar ouders zouden haar wel een nieuwe geven, voor haar verjaardag, die al bijna was.
Voornamelijk wou ze nieuwe spulletjes voor Zazou, want behalve het zadel waar ze op rondhobbelden, was alles oud en krakkemikkig.
Niets was nuttig om te houden, maar over andere spullen, bezitte de standaard familie van Sterre niet.
Zo rijk waren ze nou ook weer niet, en na de vakantie was het altijd extra bezuinigen op alles.
Sterre zuchtte.
Ze was enigzins gekalmeerd, en dus kwam haar moeder binnen, en ging naast haar op het bed zitten.
Wat is er darling?, vroeg ze.
Sterre's moeder was in Engeland geboren, en ze was het engels nog steeds niet verleerd.
Ik heb het uitgemaakt, snikte Sterre, terwijl ze met haar schouders schokte.
Waarom dan schat?, vroeg haar moeder troostend door.
Hij was boos op me, omdat ik te veel tijd met Zazou doorbreng volgens hem.
Sterre's moeder stond op.
Laat hem maar zakken, hij zal merken dat hij je erger mist dan hij verwacht had voor hij boos op je werd schat, zei ze terwijl ze de deur achter zich sloot.

De volgende dag moest Sterre echter al vroeg op, ondanks dat het weekend was, en dat ze zich had voorgenomen uit te slapen.
Om 7 uur werd ze net als normaal wakker, en ze schoot snel in haar kleren, en ging naar Zazou.
Toen ze daar aangekomen was, zag ze dat haar verzorgstertje de vorige dag was geweest.
Sterre had haar aangenomen omdat ze wanhopig op zoek was naar een verzorgpaard, maar niemand wou haar, omdat ze pas 10 was.
Ze reed Zazou nog niet, maar ze waren heel lief samen, en Zazou vond het leuk een keer een ander mens dan Sterre bij zich te hebben.
Sterre moest lachen, het zag er niet uit op het stalletje.
Er stond ook nog een ander paard, een leuk Fjordje, die de trotse naam Simba droeg.
Samen stonden ze gerust te eten in het weiland, terwijl Sterre het hek opende, en naar binnen kwam.
Ze sloot het hek weer achter zich, en las wat het verzorgstertje, Anne, te vertellen had.

Toen ik Simba ging borstelen, zag ik dat hij een wondje had op zijn achterbeen, ik heb gelijk Zazou nagekeken, maar die had niks, wil jij even kijken?.

Groetjes, Anne.

Het was een leuk, schattig meisje, en ze had altijd wel wat leuks te vertellen.
Vandaag zou ze ook wel weer komen, het was immers weekend, en dan was ze altijd hele dagen hier te vinden.
De McDonalds, die hier vlakbij zat, had 2 vaste klanten van de stalletjes, Sterre en Anne.
Best wel geschrokken snelde Sterre naar Simba, misschien zou de eigenaresse haar aansprakelijk stellen.
Maar het was een klein wondje, niet eens diep.
Sterre kon het zich wel voorstellen dat Anne geschrokken was, en het maar vermeld had.
De eigenaresse van Simba was een leuke vrouw, en ze was hier ook redelijk vaak te vinden.
Sterre gaf de paarden hun eten, en ging zitten op de rand van de bak, om te kijken hoe ze het op aten.
Toen ze klaar waren, gingen ze spelen, dat konden ze echt uren volhouden, dus pakte Sterre haar camera, in de hoop dat ze door gingen.
Ze schoot een paar leuke, maar vooral schattige plaatjes van bijde paarden, wat wel een uur duurde.
Toen ze uitgespeeld waren, ging Sterre maar beginnen met het borstelen van Zazou.
Traag begon ze te borstelen, terwijl ze krakend het hek open hoorde gaan.
Waarschijnlijk Anne, niks bijzonders.
Het was ook Anne, die weer vrolijk begon te praten.
Sterre knikte maar een beetje, wat was ze afwezig vandaag.
Wat gaan we vandaag doen?, vroeg ze uiteindelijk, vrolijk.
De eigenaresse van Simba had gebeld of ik wou rijden vandaag, en misschien kunnen we samen een bosrit maken?.
Anne reed Simba wel, die was een heel stuk kleiner, en ze konden het goed vinden samen.
Ja hoor!, maar dan gaan we eerst een stuk stappen, loop je mee?, vroeg Sterre uitnodigend.
Is goed, lachte Anne, terwijl ze het hek voor haar open deed, en daarna weer sloot.
Ze deed het slot erop, en samen stapten we stukken over de verharde weg.
Zazou was wat zenuwachtig vandaag, alsof er storm op komst was.
Sterre keek naar de lucht, die kraakhelder was.
Wat zou er zijn?, vroegen beide meiden zich af.

BellyBel schreef:

Netjes geschreven, alleen misschien kun je wat meer beschrijving geven van de omgeving

Ik zou zeker verder schrijven, en niet wachten op leuke reactie's. Die komen vanzelf wel

Citaat:

Het bleef de rest van de lange wandeling heerlijk weer. De lucht bleef kraakhelder, alhoewel er af en toe een eenzaam schapenwolkje langs dreef. Toen ze terugkeerden bij de stallen, stak er echter een zacht, warm briesje op. Het werd steeds kouder. Sterre deed haar trui aan, en zette Zazou in haar tuig. Zelf steeg ze op, en daar gingen ze, met zijn vieren (of eigenlijk tweeën). Het werd steeds donkerder, en het eerst zo blauwe luchtruim, werd nu langzaam donkergrijs. Jammer, dachten beiden meiden. Ze kletsten veel, en Sterre vond het een geslaagde buitenrit. Toen ze net teruggekeerd waren, begon de regen met bakken uit de lucht te vallen. Jammer, het was pas rond het middaguur, en Sterre had nog de hele dag leuke dingen willen doen.

Die middag kreeg ze echter een telefoontje van de eigenaresse van Simba. Ze stond op een manege, met voor haar neus een zwarte ruin die ze iemand cadeau wou doen, en zodoende vroeg ze over Sterre even langskwam om haar mening te geven. Sterre fietste zo snel als ze kon naar de manege, Anne achterlatend. Het was inderdaad een leuke ruin, hij had iets wat je aantrok. We moeten het zeker weten en hem nu kopen als het klikt tussen jullie twee, anders wordt hij aan iemand anders verkocht en gaat hij waarschijnlijk als wedstrijdpaard dienen. Ze vroeg dus duidelijk van me dat ik het paard moest rijden, en hier mijn mening over moest geven. Ik zuchtte, nog een keer rijden?, ik had al heel veel zadelkramp, Zazou was nooit echt makkelijk geweest. Voor ik erop ga, zei ik nadrukkelijk, wil ik eerst even een paar serieuze dingen over hem weten. De man knikte serieus, hij had duidelijk tijd, en vond het niet erg mijn vragen te beantwoorden, zo lang we het paard maar kochten. Wat is zijn naam?, wou ik als eerste weten. Hij heet Bonito, hij is heel mak. Oké, zei ik zuchtend, en hoe oud is hij dan wel?. Hij is net 5 geworden jongedame, maar hij is heel geduldig onder het zadel, en ook met kinderen, een absolute springtopper, maar ook voor het dressuur is hij zeer geschikt. Is hij al eens medisch gekeurd?. Ja, hij is vorige week nog gekeurd, daar heb ik papieren van, dus als jullie hem kopen, krijgen jullie die erbij. Ik knikte, hij had het duidelijk goed met het paard voor, of hij wou gewoon echt dat hij verkocht wou worden. De man ging zijn tuig halen, en ik begon te borstelen. Het was een leuk dier, met een lief karakter, wel wat ongeduldig, en hij stond niet graag stil. Hij had er geen bezwaar tegen toen ik de deur wagenwijd open liet staan, en bleef dan ook in zijn stal staan. Wat heeft hij nog meer voor ervaringen?, vroeg ik terwijl de man hem aan het opzadelen was. Met zijn vorige eigenaar, een hele aardige jongeman, heeft hij Parelli level 1 gedaan, maar tussen hun bleek het niet te klikken, Bonito was veel te lomp voor hem, hij moest echt een Arabiertje of een ander tenger paardje, maar daarna zijn wij er nooit op verder gegaan, wel jammer, maar ik heb ook totaal geen idee hoe ik zoiets moet aanpakken. Ik knikte, ik bemoeide me niet zo erg met dat Natural Horsemanship gebeuren, ik vond het wel leuk, en vooral mooi om te zien, maar het geduld en de tijd om het zelf aan te leren, dat had ik gewoonweg niet. Bonito kwam gewillig mee naar de bak, hij wou duidelijk graag voor me werken. Ondanks dat hij wat bloed van een Tuiger door zijn aders had stromen, zag hij er totaal niet zo uit, hij was niet lomp, eerder tenger gebouwd, net als een Arabier. Verder was hij wel heel groot, maar ik kwam er makkelijk op. Ik had op een manege gereden voor ik Zazou kreeg, en ik was gewend verschillende soorten paarden te rijden. Hij reed lekker, maar had wel een bepaalde onrustigheid, die hij niet had terwijl ik hem aan het poetsen was. Dat was best vreemd, maar het ging best goed in de stap. Toen ik hem echter aandreef, gooide hij zijn hoofd koppig in de lucht, en ging stilstaan. De man moest lachen, maar het leek alsof hij ook wel een beetje in paniek raakte. Ik weet al hoe dat komt, hij is heel erg gewend met sporen gereden te worden, dus hij is wat koppig zonder, ik zal je een zweepje geven, dan moet het wel goedkomen met hem denk ik. Toen ik het zweepje in mijn handen had, gedroeg hij zich voorbeeldig, maar als hij een poosje bij ons op stal zou komen staan, en ik zou hem mogen rijden, zou ik er wel serieus naar gaan kijken, want ik vond dit niet fijn.

Ik steeg met een voldaan gevoel in mijn maag af. Ik had ruim 3 kwartier gereden, en optimaal genoten van zijn gangen. Hij was een echt gangenpaard, en lekker dat hij liep. In de galop was hij wel wat onstuimig, je moest hem echt bij je houden, want anders was hij té voorwaarts. Je merkte wel zijn jonge, opvliegerige karakter, maar dat was makkelijk af te leren. Zijn springkunsten betwijfelde ik ook niet, maar de man wou zeker weten dat we ook wisten hoe goed hij wel niet kon springen, dus moest het arme beest ook nog een parcours van minstens een meter springen na het rijden. Ik schudde mijn hoofd. Het was hier een leuke, vrolijke boel, en er werd hier zeker niet tekort geschoten aan de verzorging van de paarden, maar zo intensief rijden achter elkaar, dat was niet helemaal het juiste. Maar ik liet de juiste keuze over aan de man, die wel degelijk met lange sporen reed, en hij was ook ineens een echt springpaard. Ineens begon ik me te schamen voor hoe slecht ik hem eigenlijk gereden had, hij was heel rustig geweest, zelfs sloom in de stap, maar hij had wel zijn hoofd in de lucht gegooid en luid en duidelijk geprotesteerd toen ik wou aandraven. Die gedachte zette ik uit mijn hoofd, en ik keek naar de eigenaresse van Simba. Loes, heette ze. Een vrolijke, best jonge vrouw, geen kinderen, geen man, slechts haar paard, die daarbij dan ook echt alles voor haar betekende. Ze werkte niet heel veel, ik geloof alleen op donderdag, en ze gaf les op een manege. Ze had mij ook menig malen les gegeven op mijn Zazou. Toen het paard helemaal uitgeput en doorgezweet stilstond, nam de man niet eens de moeite hem te belonen, maar reikte mij de teugels aan met de vraag of ik hem wou uitstappen. Ik zette mijn voet in de stijgbeugel, en stapte heel lang rondjes. Hij was nu opeens weer hartstikke rustig, beheerst en kalm. Op een gegeven moment stapte hij lekker rustig, en toen begon de man naar me te roepen. Hij mag heus wel actief lopen hoor, hij mag heus wel zijn hoofdje heffen, lopen moet hij. Ik reageerde niet, hij moest toch droogstappen?, en als ik hem nu ging aandrijven, hem weer helemaal opfokken, zou hij alleen maar zweteriger worden, en dan zou het des te lang duren voor ik weer naar Anne toe kon. Ze zou zich nu vast dood vervelen, vanmiddag, had ik haar beloofd, mocht ze nog een keer proberen op Zazou te rijden. Zazou was misschien maar een D-pony, maar ze was behoorlijk sterk voor haar lengte, en zelfs ik had af en toe moeite haar in te houden. Voor Anne was ze al helemaal moeilijk, en bovendien wouden haar ouders niet dat ze gratis reed ergens, dan leek het net alsof ze alleen maar kwam om te rijden.

Citaat:

De man kwam naar me toe lopen. Wat vond je van hem?, vroeg hij hoopvol. Hij rijd lekker, maar ik snap niet waarom u per sé een half uur lang zijn springkunsten aan ons moest laten zien, ik geloof het best hoor, maar nu is hij doodmoe, en als we hem kopen, kunnen wij een week lang niet rijden. Ik heb met je moeder gepraat. Ik schoot in de lach. Zij is echt niet mijn moeder hoor, lachte ik. Oh, nou, in ieder geval ik heb met haar gepraat, en ze vertelde dat het een cadeau voor iemand was, dus wou zij hem kopen, maar alleen als jij hem wou rijden tot die gene het cadeau kan ontvangen, dat duurt nog zo'n half jaar. Ik knikte gretig. Ik zou hem graag willen rijden, hem leren beter te gehoorzamen, en hem laten kalmeren, als dat was wat je wou weten, dus zeg maar tegen haar, dat ze hem wat mij betreft mag kopen. De man knikte opgelaten, hij was duidelijk blij dat hij eindelijk kopers had gekocht voor dit monster. Ik zag gewoon dat hij het een monster vond, de manier waarop hij Bonito reed, de manier waarop hij met hem omging, ja, hij vond het een monster. Nou, zijn we daar ook vanaf, zei de man tegen Loes. Vind ze het goed?, vroeg ze. Ik stond op een afstandje, maar hoorde precies wat ze zeiden. Ja, ze vind het een leuk paard, en ze zou hem graag leren te gehoorzamen voor zijn nieuwe eigenaar. Loes schoot in de lach. Oké, nou, wanneer kan hij mee?. In principe kan hij nu gelijk mee, ik wil er alleen wel even bij vermelden dat het hele paard zonder spullen is, die houden we namelijk zelf, ook het dekje, ook het zadel, ook het hoofdstel, ook de beenbescherming, echt alles, u krijgt zijn halster en touw voor deze keer voor het vervoeren, maar voor de rest zal u zelf moeten zorgen. Maar hij is wel al vrij prijzig, waarom dan zonder spullen?. Hij heeft een dure stamboom mevrouw, daarom moesten we hem wel flink prijzig maken. Móest?, vroeg Loes bedenkend. Wilt u hem of niet mevrouw?, zei de man, een tikkeltje ongeduldig. Toen kwam ik aanlopen. Sterre, wat vind jij hiervan?, hij is helemaal zonder spullen!. Hij past de spullen van Zazou denk ik wel, en anders die van Simba, die is zo dik, als hij zelfs dat niet past, dan kopen we gewoon nieuwe, is hij zo duur dan?. Ligt eraan, vind jij 2000 $ duur?. Dat valt opzich nog mee, maar het is wel duur voor een paard zonder spullen, maar ach ja, als je hem niet wilt, dan moet je hem niet nemen hoor, Loes, je moet het vooral niet voor mij doen. Maar ik wil hem dus juist wel!, ik bedoel, Simba en Zazou beginnen elkaar steeds meer in de manen te zitten, ze vliegen elkaar wel eens aan, ze raken op elkaar uitgekeken als speelmaatjes, er moet iets nieuws tussen voor afwisseling, en Bonito zal hartstikke makkelijk opgenomen worden in de groep, dat weet ik zeker. Zazou is wel een pittige tante hoor, merkte ik op tegen Loes. Dat is zo, ik weet het, maar Bonito is denk ik wel groot genoeg om zelf te bepalen wat hij wilt, anders zetten we hem een poosje apart, maar ik wil hem echt wel voor dat meisje. Dan moet je hem toch gewoon nemen?, sorry Loes, maar je bent aan het zeuren, echt. Sorry, maar ik vind het gewoon veel geld en ik wil geen risico's nemen. Dan moet je eerst het keurpapier inkijken Loes, straks is er iets mis met zijn gezondheid als je het geld al gegeven hebt, ga eerst maar zijn papieren inkijken, dat gaan we dus nu doen, zei ik nadrukkelijk tegen de man, en daarna zien we nog wel verder. Zijn papieren waren allemaal netjes op orde, hij was gechipt, vorige week nog geent, zijn gezondheid was prima in orde, en zijn gewrichten waren heel soepel. Waarom niet Loes?, ik weet zeker dat je die gene er heel blij mee maakt. Loes stond duidelijk te twijfelen, misschien was die gene een amateur als het ging om paardrijden, en vond Loes het toch moeilijk dat hij af en toe heet in zijn hoofd werd, wat de man verteld had. Tijdens wat precies wordt hij heet in zijn hoofd?, vroeg ik terwijl ik mijn hoofd naar de man richtte. Hij wordt meestal best druk tijdens het buitenrijden, en dan met name als hij een sprongetje mag nemen tijdens het buitenrijden, dan merkt hij niet meer op dat jij op zijn rug zit, maar gaat hij als een bezetene rondgalopperen alsof hij achterna gezeten wordt door een wilde vos, waarbij het springen helemaal vergeet, want hij stuift er zo langs. Loes begon nog erger te twijfelen, en dat zag de man ook. Maar dat gebeurd maar een enkele keer, want ik neem aan dat jullie niet aan een bos wonen waar je kan springen tot je erbij neervalt?. We wonen wel aan een bos, met onze paarden, maar maar zelden valt er een boom om, waar je overheen zou kunnen springen, dat vormt ook geen probleem, maar hij is wel vrij voorwaarts in de galop hé?. Ja, je zou hem bij wijze van spreken zonder teugels kunnen rijden tijdens het stappen en draven, hij reageert zo perfect op je benen, maar ik zou het in de galop niet proberen aan een lange teugel, dat is niet veilig op hem, en ik weet het uit ervaring. Heeft hij nog andere ervaringen buiten Natural Horsemanship met dingen die niet met de Engelse rijstijl te maken hebben?, vroeg ik in een adem. Wow, je hebt wel een nette woordkeuze hoor, maar ja, hij kan voor een karretje, dat heeft die jongen hem ook aangeleerd, hartstikke zonde, maar hij is heel licht in zijn hoofd voor het karretje, hij schrikt werkelijk nergens van, en hij kan geloof ik ook de basis van dat vrijheisdressuur. Dat interesseerde me niet, mennen vond ik wel grappig, maar zolang we geen karretje hadden, kon ik het toch niet doen. Dat mennen kunnen we niks mee en het andere boeit haar niet, zei Loes voor mij, maar we nemen hem, heeft u een trailer voor ons te leen?.

Dagen vlogen voorbij, en Bonito bleef even braaf als hij eerst was. Anne vond hem helemaal geweldig, maar toch iets te groot, en iets te sterk om hem voor me te rijden. Dat vond ze nog wel eng. Maar Zazou zal nu des te meer aandacht nodig hebben, nu ik Bonito heb, dus gaat Anne haar voor mij rijden. Ik kan haar heus nog wel eens een keertje rijden, maar zij zal het weekend en een keer doordeweeks van mij overnemen, hadden we afgesproken met haar ouders. Ik had ze gelukkig overtuigd dat het echt niet zo was dat ze hier maar naartoe ging om gratis te rijden, en na afloop helemaal voldaan thuis te komen. Dat was uiteraard ook niet zo. Bonito rijden, zo ver was ik nog niet gekomen, maar ik had hem wel een paar keer gelongeerd, en dat ging erg goed. Het zadel van Zazou was net iets te klein, maar die van Simba paste precies. Het hoofdstel hadden we maar wel gekocht, want om nou het bit van Simba bij Bonito te gebruiken, die was vast wel veel te klein. Simba had namelijk een nog al klein bitje in zijn hoofd hangen, maar voor hem was het perfect. We hadden een leuk hoofdstelletje gekocht, voor niet al te veel geld, en door allemaal musketonhaken, kon je het bit er zo uit halen, en bitloos gaan rijden, of uiteraard als halster gebruiken. Het hoofdstel stond nog leuk ook. Een zwart paard, en een zwart hoofdstel. Loes was er vaker dan normaal, omdat ze haar nieuwe aanwinst zo vaak mogelijk wou bewonderen. Ze vond het eigenlijk niet zo leuk dat ik nog niet aan het rijden was, maar ik wou eerst een band met hem opbouwen voor ik er tegenaan ging, samen met hem. Vrijspringen, springen zonder dat hij vast zat, of dat ik erop zat, vond hij leuk, en hij kon het nog best goed ook. Af en toe raakte hij een balkje, maar dat was gewoon slordigheid, en bovendien waren die hindernisjes ook net iets te hoog voor hem.

Citaat:

Een paar weken gingen zonder problemen voorbij, en ik begon me rot te vervelen. Rijden, daar was hij iets te slap voor, zijn spieren waren namelijk écht minimaal, en iets anders met hem doen, wat dan?. Nee, een echt goede aankoop was de aanhankelijke Bonito niet geweest. Met Zazou kon hij het goed vinden, maar met Simba wat minder, hij was namelijk altijd de leider geweest, en nu was er ineens zo'n groot paard, die natuurlijk zeker weten de baas ging worden. Aan het begin werd hij dan ook niet geaccepteerd in de kudde, maar inmiddels waren ze hartstikke close samen, Simba ging zeker nergens heen zonder Bonito aan zijn zijde. Dat was wel een vervelend dingetje, ze waren zo close, dat ze niet meer zonder elkaar konden, en ze moesten wel zonder elkaar, wnat ik wou ook gaan rijden op Bonito. Nu hield ik het op longeren, heel veel, ongeveer anderhalf uur per dag, verdeeld uiteraard, en dat ging heel goed. Hij haalde geen rare fratsen uit, maar hij bleef onvoorspelbaar. Misschien zou hij ineens tijdens het rijden wel hartstikke gevaarlijk blijken te zijn, en dat hij die dag dat ik hem gereden had, een verdovend middel had gehad. Wie weet?, maar in ieder geval, zou ik het binnen nu en een paar dagen gaan proberen. Het hek ging krakend open, en Loes kwam vrolijk binnenstappen. Ze had grote, vierende passen, en zakte ver door haar benen als ze liep. Het leek ook alsof ze naar achteren leunde. Maar ze kon wel heel goed rijden, en goed met Simba omgaan. Anne was al een poosje niet meer geweest, die vond het niet leuk in haar eentje te rijden, en ik had het druk genoeg op de stallen. Ik wou haar weer een keer bellen, maar ze had haar telefoonnummer een paar weken terug doorgekrast, toen ik zei dat ik hem uit mijn hoofd wist. Nu was hij weg, en ik kon haar niet bereiken. Ik wist haar achternaam niet, ik wist niet wat haar telefoonnummer was, ik wist niet waar ze woonde, heel onhandig eigenlijk. Loes bleef even kijken hoe ik stond te longeren, en maakte af en toe wat opmerkingen hoe ik bezig was. Ik veranderde dan voor even, maar na een paar minuten proberen op de nieuwe manier, deed ik het weer op mijn eigen. Ik liep rondjes met het paard mee in plaats van dat ik strak stil stond op het midden, en dat vond ik fijner longeren, laat me dan toch. Bonito vond het na een poosje niet leuk meer, en demonstratief ging hij stappen. Ik zette de zweep achter zijn kont, en klakte met mijn tong, zodat hij weer ging draven. Na een paar seconden, nam ik hem uit mezelf terug naar de stap, en liep naar hem toe, de longeerlijn oprollend. Ik beloonde hem uitgebreid. Het zadel wat we gekocht hadden was heel mooi, want na een paar weken hadden we toch besloten zijn eigen spullen aan te schaffen, dat vonden we handiger als Simba een paar weken op trainingskamp ging, met een van de buurmeisjes. Die hadden twee debiel grote Andalusiërs, dus daar konden ze niet op rijden, dus kwamen ze op Simba rijden, die vond het allemaal wel best, en sjokte wat rond. Een van de meisjes, Lotte, kon heel goed rijden, ze had nog nooit les gehad, maar mocht af en toe op de Andalusiers, ze was dan ook al 12, maar Ellen, het andere meisje, was nog niet zo heel goed, die moest in ieder geval nog heel veel oefenen voor ze kon rijden op de Andalusiers. Het waren wel mooie beesten hoor, die van hun, hun stalletje zag er heel verzorgd uit, en de paarden glommen altijd helemaal. Af en toe mocht Lotte met Simba op trainingskamp, dan ging ze allemaal dingen leren, samen met haar pony, en ze stak er altijd veel van op. Juist daarvan werd het een beetje een wijsneusje, maar dat was alleen maar gezellig, want ze had altijd wat te vertellen.

Citaat:

Loes vertelde nog wat, en ik ging naar de stallen, waar ik Bonito op stal zette, en zelf naar Loes toe stapte. Die stond bij Simba in het weiland, en ze stond hem te aaien. Ze waren ooit samen, toen Loes nog jong was, en toen er bij Simba ook nog wat jaartjes af waren, hoog gestart in het dressuur, en dat was goed uitgepakt. Nu hadden ze er allebei niet zo veel zin meer in, Loes reed bijna nooit meer met stang en trens, eigenlijk reed ze nooit meer op Simba. Als Simba weer beweging nodig had, wat zo een keer in de week was, of een keer in de twee weken, vroeg ze Anne hem voor haar te rijden, Anne kon het wel redelijk, en ze kon Simba in ieder geval goed genoeg aan. Zazou vond ze nog wel pittig. Ik ging binnenkort Bonito rijden, en ik merkte ook wel dat Zazou wel iets te klein begon te worden, hoe mooi ze ook was, en hoe sierlijk ze ook liep als ik op haar rug zat. Vandaag had ik ongelofelijke zin om te rijden, dus pakte ik Zazou aan haar halster, en nam haar mee naar de poetsplaats, waar ook een waterleiding liep. Ik deed haar hoofdstel in, en nam haar mee naar de bak. Op Zazou reed ik meestal zonder zadel, ik vond het wel comfortabel zitten, en Zazou vond het een plezier. Binnenkort wou ik ook overstappen op bitloos, maar dat zou voor mij weer iets te veel trekken naar het feit Natural Horsemanship zijn, waar ik niet tegen was, maar ik vind het niet zo heel geweldig. Iedere keer als ik het iemand zie doe, op een site op internet, in het echt, als er wedstrijden zijn op de manege, elke keer erger ik me er op een of andere manier aan. Mensen zeggen dat het hun niet gaat om het rijden, maar om het vertrouwen hebben in je paard, ik geloof ze prima, maar ze zijn ook wel weer aandacht aan het trekken door op zo'n aparte wijze te rijden, ze trekken aandacht, ze willen die aandacht, en die krijgen ze, want ze worden vereerd op het internet. De paarden zijn allemaal perfect afgericht, en iedereen komt hoog in de wedstrijden, maar daar rijden ze weer wel met dikke dressuurzadels, pads van een halve kilometer dik en stang en trens. Als je zo erg natuurlijk wilt, doe het dan ook echt, en ga niet doen alsof, want daar heb ik zo'n hekel aan. Loes kwam naar me toe, ze had Bonito en Simba met rust gelaten in het weiland, en kwam kijken hoe ik aanstalten maakte om op te stijgen. Zazou was niet té klein, dus ik moest wel iets doen om erop te klimmen. Mijn eerste poging mislukte, tot het groots vermaak van Loes, die dubbel lag van het lachen. Ik glimlachte naar haar, eigenlijk moest het er ook wel grappig uit zien. De tweede keer zwaaide ik mezelf op haar rug, en dreef haar aan. Ze ging gelijk aan de teugel lopen, en liep heel mooi met haar benen geheven. Ik gaf haar echter lange teugel, en bleef haar aandrijven, zodat ze automatisch weer slecht ging lopen. Waarom doe je dat?, vroeg Loes, ze wist het, ik had het haar al zo vaak uitgelegd, maar ze vond het goed dat ik dat deed, dus wou ze het elke keer opnieuw weten. Ik vind dat ik er wat voor moet doen voor ik haar voluit netjes laat lopen, want dan wordt het allemaal zo vanzelfsprekend, ze moet niet als een standaard netjes lopen, dat is alleen tijdens een serieuze dressuurtraining of tijdens een heel moeilijke wedstrijd, het gaat mij erom dat ze ontspannen loopt als ik haar zonder zadel rij. Waarom dan wel?. Omdat als ze gespannen loopt, netjes aan de teugel, als een echt dressuurpaard, dan zit dat voor geen meter, waarom denk je dat Anky nooit zonder zadel op Salinero rijdt?, omdat hij niet lekker zit, omdat hij veel te verzameld en opgekropt loopt. Loes knikte, ze wist het, want ik vertelde het haar immers elke keer als ik zonder zadel reed. Misschien moet je het maar gewoon doen, zei ze. Ik keek haar niet-begrijpend aan. Het bitje eruit halen, zei ze alsof ik wel wist wat ze moest bedoelen. Oh, ja, maar ik wil niet te veel naar de kant van Natural Horsemanship toe trekken, want je weet dat, dat me niks kan schelen. Ja, maar voor alsnog, ik zou het bitje er gewoon uit halen, wie weet wat je dan nog leert?. Ik knikte, en liet mezelf op de grond ploffen. Ik haalde het hoofdstel eruit, en pakte het touwhoofdstelletje wat ik ooit gekocht had voor een van mijn vroegere pony's, een New Forest x Welsh, leuk paardje, een schimmeltje, en reed verrukkelijk zonder zadel, het hoofdstelletje was best oud, maar het moest ook passen bij Zazou, het waren immers bijna dezelfde pony's. Ze hadden ergens ver weg de zelfde stamboom, maar Zazou had net iets meer Welsh in haar bloed dan dat andere paardje, dat Lala heette. De mensen die haar zo genoemd hebben moeten heel melig geweest zijn toen ze dat bedachten. Niet Lala van de leeuwenkoning, maar gewoon Lala van lalalalalalalalalala, en dat vonden zij zo'n mooie naam dat ze haar zo genoemd hadden. Het had helemaal niks met de leeuwenkoning te maken. Het paardje had een ernstige blessure opgelopen tijdens een val, waar ik gelukkig niet bij was, en ik had haar spijtig genoeg moeten laten inslapen. Het was moeilijk geweest, maar ik was vrij snel op zoek gegaan naar een nieuwe pony om te rijden. Aan het begin vond ik mezelf ongelofelijk egoistisch, en vond ik dat ik uberhaupt nooit meer op de rug van een paard mocht zitten na de schat van een beest, maar ik had mezelf daar overheen geholpen, en moet je me nu zien. Het ongeluk was gebeurd toen een meisje dat ik kende van school met Lala ging rijden, ik vond het wel goed, want ik had ook met een of andere sportles een blessure opgelopen. Ze waren gevallen, in de eerste instantie leek het met Lala wel te gaan, misschien een kreupelheidje, dus telkens afspuiten, maar ze ging steeds manker lopen, en op een gegeven moment kon ze niet meer overeind komen, dus had ik besloten haar te laten inslapen, zo vechten tegen haar pijn, dat was niet normaal. Toen had ik Zazou gevonden, een leuk paardje, niet al te arrogant, maar wel een eigen mening, heel leuk beestje. Na lang smeken en bidden bij mijn ouders, had ik haar gekregen, goddank, ik was nooit meer op een manege gaan rijden, en als ik geen nieuw parad mocht van mijn ouders, zou ik werkelijk waar nooit meer op de rug van een paard zitten, en de wereld nooit meer van zo'n ander perspectief zien. Ik deed het hoofdstel om bij Zazou, die het even raar vond geen bit in haar mond te hebben, maar toen ik opsteeg, reageerde ze normaal. Toen ik iets druk zette op de teugel, vond ze dat raar, ze vond het blijkbaar wat snijdend, en het leek alsof ze het niet fijn vond zitten. Ik liet de druk weer gaan, en draafde aan, met die lange teugel. Zazou vond het moeilijk, ze wist dat ik zonder bescherming op haar rug zat, en het verlangen om er vandoor te schieten was groot, maar ik kon ineens druk zetten op het touw, en dan zou zij pijn krijgen, wat ik ook liever niet deed. Ik voelde haar twijffelen, en uiteindelijk had ze haar keuze gemaakt, de verleiding om brutaal te gaan galopperen was te groot. Ik maakte bewegingen alsof ik haar aangaloppeerde, en toen vlogen we ineens in galop de bak door. Omdat ik ook opeens had aangedreven, was ze harder gegaan dan misschien wel haar eigen bedoeling was geweest. Ze stampte rond de bak, en leek niet tot bedaren te komen. Ik zuchtte, en zette eerst een klein beetje druk op het touw. Ze schudde een keer met haar hoofd, maar verder kreeg ik geen reactie. Toen ik nog een keertje druk gaf op het touw, stond ze in een schok stil. Ik dreef haar woest aan, draven was de bedoeling, mompelde ik. Toen ze netjes draafde, durfde ze het niet nog een keer, aangalopperen en dan ook zo hard gaan. We draafden een poosje, en zij durfde het niet, maar ik prima, en ik galoppeerde haar nogmaals aan. Dit keer hield ik haar wel enigzins bij me. Ze vond het een raar idee geen bit in haar mond te hebben die ze kon vastpakken om als ee bezetene door de bak te gaan crossen, dus deed ze het maar zonder. Ze maakte rare bewegingen, schoot opeens opzij, en dat alles in een flink galoptempo. Ik zuchtte. Dat deed ze vooral bij Anne, het bit vastpakken, en dan gewoon onophoudelijk galopperen. Dat kon ze bij mij ook nog wel eens doen, maar meestal werd ik dan wat strenger in mijn hand, waardoor het ook gelijk weer stopte. Maar nu had ze indruk, dat omdat ze geen bit in haar mond had, ze gewoon alle kantne op kon gaan, wnat als zij het niet wou, was ze niet te stoppen. Maar dat was wel zo, ongelofelijk dom was dat paard zeg, echt niet normaal. Ik zette druk op het touwtje, en ze reageerde verbaasd door langzaam en beheerst te gaan galopperen. Ik zette mijn benen eraan, en op de lange zijden reed ik veel tempowisselingen. Loes schoot in de lach, zelfs tijdens het ontspannen bitloos rijden ga je tempowisselingen rijden. Dat is omdat ze dan bezig blijft, als ik haar laat galopperen, wordt ze gek, en dat heb je wel gezien bij Anne. Loes knikte, en ik reed een paar minuten lekker veel tempowisselingen. Toen we beiden uitgegaloppeerd waren, zette ik haar op de andere hand, en stapte daar eerst even. Zazou zat lekker, maar af en toe was ze wel hobbelig in de draf. Ik draafde dan ook altijd zo weinig mogelijk, stappen vond ik niks aan, dus galop bleef over. Ik galoppeerde ook op deze hand lang en veel, en zo reden we nog een half uurtje. Daarna deed ik het touwhoofdstel af, en liet haar nog even los in de bak, terwijl ze een zweetdeken op haar rug had. Zo, dacht ik, die ook weer gereden. Met het touwhalster in mijn armen keek ik verlangend naar Bonito. Zal ik het durven?

Citaat:

Maar nee, beschaamd liep ik weg, ik mocht niet eens denken van mezelf. Misschien moest ik maar eens kijken naar iemand die wel degelijk mijn Zazou kon rijden, dan zou Anne blijven komen, maar dan zou dat meisje of misschien wel die jongen echt alleen komen om te rijden, en niet om eindeloos te tutten en om voor mij een uithuilpaal te zijn als er weer eens iets gebeurd was. Ik durfde nu echt niet bitloos en zonder zadel op Bonito te klimmen. Mijn blik gleed verlangend naar het zadel en het hoofdstel dat er overheen was. Ik was sterk genoeg om dat verlangen weg te duwen, maar dit keer wist ik niet waarom ik toch als een debiel achter Bonito aan, aan het rennen was omdat ik hem wou vangen. Ik had al gelongeerd vandaag, maar niet lang, heel kort zelfs, misschien maar een kwartiertje, even rijden zou nog wel kunnen. Ik zette hem op de poetsplaats en begon hem te zadelen. Loes leunde tegen de muur. Nog een keer longeren?, vroeg ze alsof ze wist wat ik van plan was. Nee, ik ga rijden, zei ik kortaf. Rijden?, vroeg Loes met een tikkeltje respect in haar stem. Ja, ik wil toch weten of hij werkelijk zo rustig en braaf is als die man beweerde, en of hij hem geen kalmeringsmiddel heeft gegeven toen hij wist dat wij hem misschien zouden kopen. Dat weet je nooit zeker, maar ik zou wel een cap opdoen als ik jou was. Het was tijden terug dat ik een cap op had gehad, ik vond het altijd een beetje onzin, ik reed veel liever zonder, reed lekkerder, heerlijk met mijn haren door de wind, dat was wat ik waardeerde, en niet die oliebol, een cap, als je viel, viel je toch wel, een cap hield dat niet tegen, hoofdletsel is dan mijn eigen verantwoordelijkheid. Ik zette hem dit keer wel op mijn hoofd. Ik schoot in mijn rijlaarzen, die ik normaal alleen aan deed voor wedstrijden of een serieuze dressuurtraining. Altijd als ik een "serieuze" dressuurtraining ging doen, liep het uit op een hoop lol, want als ik een serieuze dressuurtraining deed, was het voor foto's, die ik op een of andere site kon plaatsen (lees: bokt), waar ik er reacties op zou krijgen. Dan werd het altijd een hoop lol en weinig écht mooie foto's. Vriendinnen die het leuk vonden om te fotograferen waren hartsitkke welkom bij mij thuis, de paarden stonden dichtbij, en we konden zo op de fiets een rit gaan maken, zij fietsend foto's maken, en ik ondertussen rijden, na de rit de fotograaf er nog even op, die ook weer gelukkig. Ik deed nog geen opleiding, maar in mijn klas waren een hoop meiden die fotografe wouden worden, en sommigen reden paard, dus ja, dan moeten ze er maar aan geloven. Zo erg vonden ze het ook weer niet, ze vonden het zelfs leuk om foto's te maken, en daarna ook nog even op de dressuurtopper te rijden. Als ik alleen was, en ik ging dressuur trainen, deed ik dat dan ook zeer serieus, ik vond het leuk om Zazou beter dressuur te leren, ze vond het nog best moeilijk, en af en toe stond ze ongelofelijk te trekken naar de hindernis die de buren in de bak hadden staan. Ik ging naar Bonito, die inmiddels helemaal klaar stond om bereden te worden. Ik zette mijn voet in de stijgbeugels, en steeg op. Ik herinnerde me nog dat hij geen vin had veroerd tot ik hem de hulpen ervoor had gegeven, tijdens het proefritje, maar nu, nee, hij begon gelijk te stappen. Waarschijnlijk was het ook zijn energie, ik zou hem snel laten galopperen, en hard, en daarna moest hij maar serieus doen. Ik stapte misschien 3 rondjes, en daarna begon ik een paar rondjes te draven. Toen we daar allebei op uitgekeken raakte, galoppeerde ik aan. Het was een harde, onbeheerste galop. Ik had hem niet onder controle en dat voelde ik. Ik zuchtte, was het weer zo ver?. Ik galoppeerde misschien wel een paar minuten, en hij bleef maar doorrennen. Loes stond te kijken alsof het een spektakel was, en er elk moment iets gevaarlijks kon gebeuren. Ik probeerde hem in te houden, maar ja hoor, hij had het bit al tussen zijn tanden, en begon alleen maar harder te trekken, hij wou meer ruimte, zodat hij voluit kon gaan. Dat liet ik echter niet toe, hij galoppeerde hard, we maakte in een paar seconden wel een lange zijde af. Maar hij ging niet voluit, en dat wou ik zo laten ook. Toen, zeer onverwachts, schoot hij met zijn hoofd naar beneden, waardoor de teugels een stuk uit mijn handen gleden. Ik kon ze nog net vastgrijpen, anders had hij compleet losse teugels gehad. Ik nam ze snel en angstig weer korter, maar nee hoor, hij had het bit al verpakt, en stak zijn neus naar voren. oliebol!, dacht ik bij mezelf, de bak was best groot, en hij was ongelofelijk sterk, omdat hij zo groot was, hem terugnemen zal nog een enorme klus worden. Hij ging echt op een moordend tempo, hij ging zó hard. Gevaarlijk was het hoe schuin hij door de bochten scheerde, en daarbij raakte mijn voet een keer zelfs de grond. Vreselijk, en ik vond het echt ongelofelijk eng. Ik kon het wel uitschreeuwen tegen mezelf, dat ik zo stom was geweest er toch op te gaan. Heel dom was dat. Maar ik wist dat het vertrouwen was hoog genoeg geweest, de man had hem toch echt iets gegeven tijdens de proefrit, want dit was niet normaal. Toen hij na 10 minuten helemaal bezweet langzamer ging galopperen en het bit los liet, gaf ik er gelijk een flinke ruk aan. Hij ging stappen, en ik nam niet eens de moeite hem te belonen. Ik wou niet langer rijden, walgelijk vond ik dit, maar ik bleef zitten. Ik liet hem een stukje stappen zodat hij op adem kon komen, en nam daarna de teugels zeer kort. Ik vroeg aan Loes om mijn sporen, en deed ze snel om. Zij hield Bonito stevig vast, en er werd geen blik meer aan hem gegund. Luisteren zal hij dit keer. Ik wist dat dit verkeerd was, hij zal door de sporen alleen maar harder gaan galopperen, maar dat maakte me niet uit, ik vond het fijn om te weten dat ik iets meer controle over hem had. Loes begon te praten. Ik heb laatst gelezen in een blad over een rolletjesbit, dan kan hij hem niet meer vastpakken, misschien moeten we dat eens proberen?. Misschien wel, maar ik wil ook dat hij met een gewone trens op een normale manier kan galopperen in plaats van dit, want dit kan gewoon niet, dit is onmogelijk. Ik weet het Sterre, maar leg je er maar bij neer, hij vind het moeilijk, en dat zal hij altijd blijven vinden als jij het hem niet leert, leer het nou maar accepteren. Ik wist dat hij ook nu niet zal gehoorzamen, maar ik bleef het proberen, hij was nu te moe om echt te protesteren, dus deed hij het niet. Ik duwde mijn kuit, en daarbij niet mijn spoor, aan zijn buik, en liet hem stappen. Toen ik geen reactie kreeg gaf ik echter wel een kleine prik met mijn spoor. Hij reageerde gevoelig, en begon netjes te stappen. Loes, die haar instructricediploma ooit een keer gehaald had, kwam in het midden staan, en gaf me de tip hem lang en diep te rijden. Daar wist ik echter een goed tegenargument voor. Als hij het leuk vind om te crossen, moet ik hem alles behalve lang en diep rijden, want dan heeft hij vrij spel, dan geef ik hem gelijk om het maar zo te zeggen. Waarom dat dan?, vroeg Loes nieuwsgierig.

Citaat:

Ik zuchtte, omdat als ik hem lang en diep rij, heb ik een contact meer met zijn mond, en dan kan hij op zijn eigen tempo, wat dus een crossgalop is, rondgalopperen zonder dat ik er een rem op kan zetten. Loes knikte, ze begreep mijn punt. Wil je anders dat ik je een keer longeer terwijl je erop zit?, dan kan hij aan je rijstijl wennen, want je rijd hem sowieso nog een half jaar. Ik knikte, ik wou het liever niet, maar misschien was het nu het verstandigste om het toch maar te proberen. Wie weet zou Bonito daar wel hartstikke braaf van worden in plaats van dat hij alleen maar bleef crossen. Ik keek naar het paard, dat heerlijk stond te grazen in het weiland. Als je hem zo zag staan, af en toe opkijkend of je er nog wel stond, zag je geen spoortje kwaad in dat paard, maar zodra je er eenmaal op zat...

Ik geef toe, ik was zenuwachtig de dag dat ik weer op Bonito zou gaan rijden, dinsdag had ik gereden, en nu was het zaterdag, en zou ik het opnieuw proberen. De zon scheen, en de lucht was donkerblauw, een teken dat er geen wolken aan leken te komen, en dat de zon op zijn felst zou zijn in een periode. Ik zuchtte, het was eigenlijk te warm om te fietsen, ik moest nu met Simba of Zazou door het water draven of langs de branding galopperen. Maar nee, wat ging ik doen?, gelongeerd worden op een paard wat aan het begin zo mak als een lammetje leek. Longeren terwijl iemand erop zat, was iets voor mensen die pas kort reden, of voor paarden die ze aan het inrijden waren, ik zou het zelf niet zo snel doen, maar Loes tegenspreken, dat niet, ik mocht haar paard voor haar rijden, waar ze trots op was, en dan moest ik me maar gedragen, of ik het nou deed bij Zazou, dat kon haar niks schelen, maar als ik op haar paarden reed, moest ik me aan haar regels houden. Dat kon ik me wel voorstellen, ik vond namelijk precies het zelfde. Anne mocht rijden, maar als ik zei twee keer in de week, zou het twee keer in de week worden, en niet 2 keer en dan nog 2 keer stiekem, als ik weer op school zat, zou ze namelijk heus weer eens stiekem gaan rijden, als ik nog tot 's avonds huiswerk aan het maken was. Ik herkende het aan het tuig, als het nog vochtig was, en als de beugels op Anne's maat zaten, had ze gereden, maar meestal wist ze er een excuus voor. Er waren maar 2 gaatjes in de beugelriem, eentje op mijn maat, en eentje op haar maat. Ik zou niet gek veel meer groeien, en als het voor Anne te kort zou worden, zouden we een gaatje in het midden prikken, tot ze op mijn lengte kon. Na de zomervakantie die nu bezig was, zou ik aan mijn examenjaar VWO beginnen, het zou een moeilijk jaar worden, maar nu nog 8 weken lang vollop genieten van mijn vakantie. De vakantie was net een paar dagen begonnen, en heerlijk vond ik het, eindelijk weer vroeg naar de paarden, en daarna bij de paarden eten, bij de McDonalds, en daarna weer naar de paarden, en rond een uur of 11, weer richting huis fietsen, vrolijk, en heel soms stomdronken. Met Loes kon ik lol maken, maar soms nam ik vriendinnen mee als ik hele dagen ging. Dat was meestal heel gezellig, en we hadden heel veel lol. Nu stond Loes haar gezicht echter strak, en bezorgd, toen ik aan kwam fietsen. Simba loopt heel erg mank, viel ze gelijk met de deur in huis, ik ben heel bezorgd, want hij heeft al een keer een operatie gehad aan precies het zelfde kwaaltje. Ik knikte, ik kon het me nog goed herinneren, Anne huilen, Loes overstuur, en ik waggelde er tussenin, Simba in de kliniek, Anne wou per sé mee, en Loes wou niet dat het er té druk werd, dus Anne maar mee, en ik maar wachten, niks te doen. Hopelijk was het niet het zelfde geval, want dan zou ik me dood gaan vervelen als Simba in zijn periode was dat hij geopereerd moest worden, en moest herstellen van de operatie. Ik voelde me te verdrietig om vriendinnen uit te nodigen en even de zatlap te zijn, maar ik verveelde me dood als ik niemand uitnodigde. Meestal liep het uit op wél vriendinnen uitnodigen, en een hele saaie avond houden met veel gelach en geen alcoholische drank. Mijn ouders vonden het niet goed dat ik dronk, maar ik deed het niet vaak, en echt dronken was ik pas een paar keer geweest. Maargoed, Loes haar gezicht bleef maar strak staan, ook toen ik even naar Simba kwam kijken. Ik vroeg zijn voetje, die gaf hij netjes, maar toen ik eraan voelde, zette hij hem gelijk weer neer. Ik vroeg hem nog een keer, en bekeek de binnenkant van zijn hoef. Ik schoot in de lach. Loes, niks om je zorgen om te maken, hij heeft rotstraal, waarschijnlijk was het weiland te nat, en is hij daar gevoelig voor, niks operatie, niks gestress, alleen een mes en het ontstoken stuk voorzichtig lostrekken. Het leek alsof een zucht van opluchting door Loes heen gierde. Ik was eigenlijk ook best opgelucht, ik wou binnenkort, als Bonito het toeliet, met Anne een strandrit maken, we laadden 2 paarden in (willekeurig) en gingen naar het strand, wat een half uurtje met de auto van ons vandaan lag. We gingen uren rijden, wist ik nog wel uit ervaring. Anne had het nog nooit gedaan, maar het was heerlijk, lekker zwemmen als het lekker weer was, en echt heerlijk was het. Anne had vanaf volgende week pas vakantie, dus ze moest nog even zwoegen voor ze naar groep 8 mocht. Daarna zou ze ook naar de middelbare school gaan, en dan zou alles veranderen, ik zou van school af gaan, en misschien moest ik Zazou wel verkopen wegens tijdgebrek. Als dat niet zo was, moest ik dichtbij gaan studeren, want anders moest ze op zijn minst verhuizen naar een stal waar ik haar wel kon blijven zien, heel hectisch zou het worden, maar ik was er al een keer een gesprek met Anne over begonnen. Die snapte het wel, maar maakte tussendoor grappige opmerkingen. Als ze verkocht moet worden, koop ik haar, zei ze dan bijvoorbeeld. Opzich niet zo'n grappige tekst, maar de manier waarop ze het zei, was ongelofelijk grappig. Ik zou haar wel missen, als ik ging studeren. Als ik ver weg ging studeren, zou ik Zazou moeten verwaarlozen, wil ik haar houden, studenten waren over het algemeen arm, dus ik kon Loes, die de echte huur betaalde, inclusief belasting, niet mijn eigen deel betalen. Ik zou dan failliet gaan, en Zazou moeten verkopen voor meer geld, nee, zo ver zou ik het niet laten komen, als het niet ging, dan ging het niet, en dan zou ze gelijk weg gaan, ik zou met alle plezier blijven om Bonito of eventueel een ander paardje van Loes rijden, maar zelf een paard hebben, nee, dat zou ik me dan een poosje niet kunnen veroorloven. Ik zou Zazou wel ongelofelijk missen, het was zo'n lief paard, en ik zou zeker een goede eigenaar voor haar vinden. Als haar ouders het goed vonden, zou ze sowieso naar Anne gaan, gewoon voor niks, met alle spullen, als verjaardagscadeau, gewoon, omdat ik het niet meer kon betalen. Gek dat ik was, ik vond mezelf echt een stom mens, wie weet werd ze helemaal niet verkocht, en dan liep ik helemaal te stressen omdat ik mijn paard moest verkopen!

LittleAnn schreef:

Leuk verhaal, ik zou alleen iets minder spreektaal gebruiken, sommige stukken zijn volgens mij zoals je het letterlijk zou zeggen tegen iemand... bijvoorbeeld: ' ze geeft les, ik geloof op donderdag'.
Verder heel leuk succes!

Citaat:

Ik vroeg aan Loes of ze klaar was om me te longeren. Ze had stevige schoenen aan, en was voor het eerst in tijden weer in haar paardrijkleding. Meestal liep ze rond in een spijkerbroek en bergschoenen, maar het leek erop dat ze wou gaan rijden. Ze knikte, ze had Bonito al opgezadeld. Ik nam hem mee naar de bak, en steeg op. Ondertussen maakte Loes de longeerlijn vast, en ze begon me te longeren. Jammer dat het totaal in de soep liep. Hij begon zenuwachtig te trekken, hij was het waarschijnlijk niet meer gewend gelongeerd te worden, of vond het niet meer leuk, dus daarom deed hij maar lekker dwars. Na een poosje gooide hij zijn hoofd steeds meer in de lucht. In plaats van hem de ruimte te geven, nam ik hem lekker kort, en verzette me tegen zijn dwarse gedrag. Gek werd ik van hem, bijna de hele rit. Tijdens de galop begon hij weer té hard te galopperen. Letterlijk gek werd ik van hem, stom beest, dacht ik bij mezelf. Dit keer kreeg ik hem makkelijk genoeg terug om niet in paniek te raken, maar ik was wel het vertrouwen in hem kwijt. Misschien heeft hij ergens pijn, zei Loes toen hij in het weiland stond. Ze streek met zijn hand over zijn rug, er ging een trilling door hem heen. Morgen laten we de dierenarts komen, besloot ze.

Zo gezegd, zo gedaan, de dierenarts kwam de volgende dag al. Hij begon Bonito te onderzoeken. Hoe oud dachten jullie dat dit paard was?, vroeg hij. Ons is verteld dat hij een jaar of 7/8 is. Dat is totaal niet zo, dit paard is pas net uitgegroeid, hij heeft zo te zien net een kies gewisseld, hij is 3 jaar oud, schat ik. Ik schrok, en Loes viel bijna flauw. Dus ik heb een 3-jarig paard gekocht?. Ja, spijtig genoeg wel, waarom hij zo rustig was de eerste keer, blijft me een raadsel, maar ik denk persoonlijk dat hij onder invloed van een kalmerend middel was, het spijt me voor jullie. Ik knikte bleekjes, en legde mijn hand op de neus van Bonito. Die trok hem wantrouwig weg. Ik keek Loes aan, en toen de dierenarts vertrokken was, ging ik met haar om te tafel zitten. Ik zei dat ze hem misschien wel moest verkopen, hij was immers te jong om op te rijden, en in een half jaartje inrijden, dat moest moeilijk worden met zo'n vertrouwen. Maar ze stond erop dat ze het paard hield, ze zou hem nooit van haar leven weg doen, zei ze, hij moest een natuurlijke dood bij haar sterven, dan zouden ze pas gescheiden worden. Ik vond dat Loes ongelofelijk overreageerde, ik maakte er verder ook geen punt van, en bood aan Bonito in te rijden, voor niks. Daar nam ze genoegen mee. Ik zou een poosje niks doen, hem op het land laten, eventjes met rust laten, maar wel elke dag even gedag komen zeggen met een appel, en daarna zou ik het voorzichtig weer oppakken, sprak ik met mezelf af. Loes meldde dat ze een bosrit ging maken, in haar eentje, dus zadelde ze snel Simba, en draafde weg. Niet eens instappen, dacht ik bij mezelf. Maar ik wist wel dat ze eerst een stuk door de bak gestapt had voor ze wegdraafde. Ik keek haar na tot ze niet meer was dan een amandelkleurig puntje wat heen en weer bewoog.

Citaat:

Na mijn inzicht zat Loes ergens mee, ze voelde zich niet goed, of ze ontfermde zich ergens over. Ze had weer de eeuwige frons tussen haar wenkbrauwen, en ze reageerde niet tenzij je haar écht aansprak. Een leuk gesprek met haar aanknopen was vrijwel onmogelijk, ze was stil, en hield zich veel bezig met de paarden. Ze was gewoon niet vrolijk. Ook niet zoals ze met Simba omging, eerder gespannen en streng dan lief en zorgvuldig, terwijl ik zeker wist dat ze dol was op het paard. Anne haar fiets ramde in het fietsenrekje, en ze gooide het hek open. Waar is Simba?, vroeg ze nieuwsgierig. Die is een stuk rijden met Loes, ik geloof dat ze even alleen wilt zijn. Oh, want ze had gevraagd of ik uit school wou komen rijden. Ik denk dat ze dat wel gevraagd heeft, maar het vergeten is, wil je anders op Zazou rijden?. Ja hoor, ik heb alleen geen cap bij me, ik moest nogal opschieten en in mijn haast ben ik hem vergeten. Maakt niks uit, ik ga wel zadelen, haal jij haar uit het weiland voor me?. Ze pakte het halster van de haak, en huppelde door het weiland, naar Zazou, die gelijk nieuwsgierig aan kwam lopen of ze wat te eten bij zich had. Maar nee, eigenlijk wou ze weer weglopen, maar uiteindelijk is ze meegelopen. Samen was het zo'n leuke combinatie, een New Forest x Welsh, met zo'n energiek kind ernaast, heerlijk om te zien vond ik het. Soms dacht ik erover om haar te ontslaan, omdat haar rijkunsten nog niet optimaal waren, en omdat ik eigenlijk wel op zoek was naar iemand die Zazou beweging kon geven, maar als ik zag hoe goed, en hoe snel ze vooruit ging, nee, ik zou haar nooit ontslaan, ze moest maar uit zichzelf stoppen. Als ze geen tijd of zin meer had, zou dat vanzelf wel uitkomen wanneer ik haar nooit meer zag, en dan moest ze er maar eerlijk mee voor de dag komen.

Ik hield Zazou vast, en zij zette bibberend haar voet in de stijgbeugel. Ze was blij dat ze mocht rijden, maar ook wel bang, omdat ze zonder cap reed. Ik stelde haar echter gerust, en toen ze zat, leken alle zenuwen weg. Ze reed zo weg, zonder dat ik haar ergens bij moest helpen. Zazou zat een beetje in een dipje, ze was hartstikke hengstig, en ze was met geen mogelijkheid vooruit te krijgen, dus haalde ik mijn longeerzweep erbij, en ookal hield ik hem alleen vast, Zazou gehoorzaamde gelijk netjes aan Anne. De hele rit ging eigenlijk best goed, galop deden we maar heel even, Anne vond het een beetje eng, en zat zo krampachtig op Zazou, dat het paard bijna de neigingen kreeg om te gaan klieren bij arme Anne. Maar ik zorgde dat Zazou en Anne hun aandacht erbij hielden. Ik liet ze figuren rijden, en leerde Anne het begin van wijken. Ze vond het leuk, maar Zazou had er niet zo'n zin in, in de draf vond ze wijken nog wel oké, maar in de stap vond ze er niks aan, dus deed ze het niet, en liep ze gewoon opzij. Nee, echt goed ging het niet, maar Anne moest tevreden zijn, Zazou had gehoorzaamd, en dit was de eerste stap in een geweldige combinatie. Ze waren zo ongelofelijk leuk samen, ik had nog nooit gezien dat het mis ging tussen hun, Zazou had nog nooit neigingen gehad haar te bijten of te trappen, en Anne had zodoende ook nog geen reden gehad om boos te worden. Toen Anne vertrokken was, en de nacht om was, ging ik zelf rijden, het was zondag, Anne kwam niet vnadaag, die ging naar familie, dus ik ging lekker zelf rijden. Terwijl ik Bonito stond te borstelen, keek ik naar het hek van het weiland. Daar stond een meisje van een jaar of 11, misschien 12, en ze was Simba aan het aaien. Die was dol op de aandacht van buitenstaanders, en dus kwam ze gretig dichterbij, en duwde het meisje zelfs bijna omver. Het meisje bleef daar maar staan, en ik zette Bonito weer in het weiland, gaf hem zijn appel, en liep vanaf de binnenkant van het hek naar het meisje toe. Die wou eigenlijk weglopen, maar ik sprak haar al aan. Zoek je iemand?, vroeg ik nieuwsgierig. Nee, zei ze, ik vind het gewoon leuk om paarden te aaien. Wil je er een borstelen?, vroeg ik. Het meisje knikte hevig, en kwam naar het hek toe, terwijl ik het opende. Ze kwam binnen, en stond stil, bij het hek, naar de grazende paarden te aaien. Mooi zijn ze hé?, vroeg ik terwijl ik naast haar kwam staan. Ja, zuchtte ze, ik wou dat ik een eigen paard had. Het is niet voor iedereen weggelegd, zei ik. Het meisje bleef maar staan, toen ik vroeg of ze een paard wou borstelen. Ze knikte nogmaals, en volgde me naar de zadelkamer. Ik twijfelde tussen Zazou en Simba, maar uiteindelijk ging ik Zazou halen, ik ging zo rijden, en dus moest ze goed geborsteld worden. Ik keek toe, en het meisje was wel een uur aan het borstelen. Toen ik even om het hoekje keek, was ze ijverig aan het borstelen, en gaf ze Zazou een knuffel. Ik zuchtte, wat schattig. Het meisje was ouder dan Anne, en ze kon leuk met Simba omgaan. Toen ze klaar leek te zijn, kwam ik naar haar toe. Ik ga rijden, dus als je wilt kan je nog wel even blijven om te kijken. Op die grote zwarte?, vroeg ze. Nee, niet op Bonito, die is iets te druk, ik ga op deze rijden. Ben je niet te groot?, vroeg het meisje. Nee joh!, zei ik, het lijkt maar, maar ik ben niet te groot hoor, ik rij nog best vaak op haar. Het meisje keek me aan, en ging daarna door met borstelen. Ik ging het zadel halen, en toen ze dat zag, stopte ze gelijk met borstelen. Ik zadelde op, en deed het hoofdstel in. Het meisje wou weg gaan, maar ik zei dat ze nog wel mocht blijven kijken, langs de rand. Ze was helemaal blij toen ik haar vroeg of ze even Zazou wou vasthouden terwijl ik opsteeg. Hoe heet ze eigenlijk?, vroeg ze. Ik schoot in de lach, Zazou, heet ze, ze is heel lief hoor, rij je zelf ook paard?. Ja, ik rij op de manege hier verderop, het is daar wel leuk hoor, maar het is wel klein. Ik rij daar wel wedstrijden met die Fjord daar. Ik heb je volgens mij wel een keer gezien, leuk beest hoor, knikte ze. Ik glimlachte naar haar, en stapte weg. Ze liet los, en ging langs de kant van de bak staan.

Citaat:

Ik vond het leuk dat ze zo enthousiast was, maar vond het wel vervelend dat ze stond te kijken, ze leidde me ongelofelijk af. Anne was gewoon recht op me af te komen om te vragen of ze een paard hier mocht verzorgen, maar dit mens, die ging net zo lang helpen tot het uit mezelf zou komen. Dan kon ze lang wachten, helpen, prima, ze mag heus wel uitstappen zo meteen, maar ik laat haar niet rijden, en ik laat haar niet alleen met mijn paarden tot ik daadwerkelijk haar heb aangenomen, en daarvoor zal ze het toch echt zelf moeten vragen. Ik ergerde me aan het meisje, en daarom concentreerde ik me niet goed op het rijden zelf, en daarom ging Zazou vervelend lopen. Ik gaf haar een waarschuwende tik met mijn zweep, en ze begon weer met haar hoofd erbij te blijven. Af en toe liep ze véél te diep, maar dat moest dan maar. Na ongeveer drie kwartier rijden, begon ik moe te worden, dus stapte ik af, en wenkte het meisje. Die keek verward om zich heen, en kwam naar me toe gelopen. Ze vroeg wat ze kon doen, en toen zei ik dat ze moest uitstappen. Ze stak haar voet in de stijgbeugel, en ik liep een stukje met haar mee. Hoe oud ben je eigenlijk?, vroeg ik aan haar. Ik ben bijna 13, antwoordde ze zonder aarzelen. Hoe lang rij je al?, ging ik door. Ik rij al sinds ik 6 ben. Dan kan je zeker best goed rijden, merkte ik op. Ik kan niet van mezelf zeggen dat ik goed kan rijden, maar ik heb wel eens wedstrijden gereden, en dat ging best goed. Wat zou je ervan denken haar voor mij te rijden?. Het meisje keek verward, ze had totaal geen idee wat ik bedoelde, merkte ik. Ik bedoel dat jij een sleutel krijgt van de plek hier, en dat je dan een keer in de week of zoiets komt rijden hier, dan ben ik er ook, en dat kunnen we dan een poosje proberen. Het meisje knikte heftig, dat vond ze duidelijk wel leuk. Na een kwartier uitstappen, steeg ze af, en ik zadelde Zazou af. Ik legde de spullen op de grond, en liet Zazou los, die liep gelijk naar het hek van het weiland, en wachtte daar tot ik het open deed. Ik deed wat ze wou, en sloot het hek ook weer. Zo deden we dat altijd, de paarden waren het gewend, ze liepen na het rijden automatisch wel naar het weiland. Dat legde ik het meisje ook uit. Ze vond het leuk.