Mijn andere leven...
Denk er nog steeds met weemoed aan terug hoe hij mijn lichtblauwe stretchbroek aan het strijken is met witte stipjes van stofdeeltjes ertussendoor geweven in een flat bij zijn zeer gastvrije familie, een oom en een tante in een zeer grote wereldstad. Een heerlijke broek, heb hem nog steeds na 6 jaar, hoewel de broek nu in een mand ligt om ooit gemaakt te worden. Hij deed dit met veel liefde en overgave voor mij. Oh, wat voelde ik me vrouw bij hem, we hielden vaak onze handen vast als we een drukke straat over moesten steken, heerlijk vond ik dat, een gevoel van barmhartigheid voel ik weer door mijn ganse lichaam stromen nu ik er weer aan terugdenk en dan het meeste in mijn keel merk ik. Wat zou ik graag met deze man getrouwd zijn geweest, maar dat ging niet of ik zou al mijn westerse idealen overboord hebben moeten gooien en dat is moeilijk als je als christen bent opgegroeid op het platteland. Had ik dit toch moeten doen dan? Een diepe zucht maakt zich van mij meester en de brok wordt nog groter in mijn keel.
~ wordt vervolgd ~