een gedichtje
het moet er even uit
.............................
Mijn handen tintelen
Bij het zien van het mes
De terugkerende strijd
Ik raak mezelf kwijt
Omdat ik het mezelf verwijt
Dat messen het van me willen winnen
Een stap dichter bij het bloed
Toch maar een stapje terug
Een twijfelende voet
Kiezen voor de belofte of het foute,
Effectief maar vlug
Nee, ik keer het mes de rug
Maar strelende vingers
Gaan over dat scherpe
En de verleiding is zo groot
Zou het moeten wegwerpen
Maar ik ga nog liever dood
Het mes is nu het gene dat streelt
Neemt het van mijn vingertoppen over
Steeds dieper, zoals het mijn handen beveelt
En mijn huid, die wordt steeds roder
En mijn oren worden steeds dover
Voor de belofte die ik deed
Ik doe alsof ik die vergeet
En het mes dat won van mij
Het maakt me woedend
Dus doe ik er maar een straf bij
En daar lig ik dan
Gebroken en bloedend
Door het verleiden
Dat veranderde in een straf
Ik wil niet meer snijden
Maar wat ben ik laf
------------------------
Roos