Bokt.nl

Citaat:

‘Jude! Eten!’ brulde mijn moeder aan de trap. Langzaam knipperde ik met mijn ogen. Een misselijk gevoel overviel me. Lekker dan, zeker als je moest eten. Met moeite stond ik op, en leunde even tegen de muur aan. Na daar 5 minuutjes gestaan te hebben was de duizeligheid even iets minder. Voorzichtig opende ik de deur van mijn kamer en liep naar beneden, stapte de woonkamer binnen en ging aan tafel zitten. Fronsend keek mijn moeder me aan, evenals mijn vader. Vragend keek ik hun aan. ‘Is er iets?’ vroeg ik terwijl ik ze onderzoekend aankeek. ‘Je bent lijkbleek,’ zei mijn moeder die nu opstond en een hand op mijn voorhoofd legde. ‘Je hebt koorts. Naar boven toe.’ ‘Maar mam..’ Doordringend bleef ze me aankijken. Uiteindelijk gaf ik toe en stond op. Met moeite wist ik dezelfde weg terug te lopen, gevolgd door mijn zusje die me op de hielen zat. De hele tijd zat ze te vragen wat ik had. Best wel iritant eigenlijk. Daarom wimpelde ik haar vraag dan ook steeds af met hetzelfde antwoord; ik heb niks. Ik was dan ook blij toen ik eindelijk op mijn kamer was en en weer in mijn bed kon kruipen. Nog geen tien minuten later stond mijn moeder aan mijn bed met een glas water en een pilletje tegen de hoofdpijn. Hoewel ik niet had gezegd dat ik die had, had ze het wel juist. Voorzichtig tilde ik het glas op, duwde het pilletje in mijn mond en slikte het door met behulp van het water. Eigenlijk vroeg ik me nu wel af wat ik had. Alsof mijn moeder mijn gedachten kon lezen zei ze tegen me dat ik waarschijnlijk een klein griepje tepakken had. Dit verbaasde me ten zeerste, zeker doordat ik vanten voren kip lekker was. Je werd niet zomaar ziek, alleen doordat je sliep. ‘Probeer maar wat te slapen, dan voel je je straks vast beter.’ Ik knikte kort, trok mijn benen op en legde mijn handen naast me. Vervolgens sloot ik mijn ogen. Het kostte me heel even moeite om in slaap te komen, maar uiteindelijk lukte het toch.

Badend in het zweet werd ik wakker door de kat die op me sprong. Slaperig ging ik recht zitten en gelijk overviel hetzelfde gevoel als voordat ik ging slapen me weer. Ik snapte niet wat er aan de hand was dat ik me zo ziek voelde. Voorzichtig zette ik mijn kat naast me neer en ging recht zitten. Heel even bleef ik zo zitten en stond na een minuut of vijf op. Alles duizelde een beetje om me heen, maar al snel was dat weer even weg. Voorzichtig begon ik te lopen en tastte in het donker. Uiteindelijk vond ik de lichtknop met daarnaast de deur. Met moeite opende ik hem en drukte daarna de lamp aan in mijn kamer. Overal in het huis was het nog donker, behalve dus op mijn kamer. Voorzichtig, als een spin, sloop ik over de gang heen richting de trap. Net toen ik een voet op de trede wilde zetten werd het licht op de gang aangemaakt en stonden mijn vader en moeder in de deuropening van hun slaapkamer. ‘Waar ga je heen? Het is 3 uur in de nacht.’ bromde mijn vader. Ik haalde mijn schouders op en hield stevig de trapleuning vast. Het duizelige gevoel nam weer een rol over me heen. ‘Blijf daar.’ zei ik tegen mijn vader. Verward keek hij mij aan. ‘Hoe wist je dat ik naar je toe wilde komen?’
‘Geen idee eigenlijk.’ Stevig hield ik me vast, bang dat ik van de trap af zou vallen. Plots werd ik naar voren getrokken door mijn moeder. Blijkbaar was ze gewoon gekomen. Zo kwaad als mogelijk was op dit moment keek ik haar aan. Ik hoorde haar iets mompelen maar reageerde er niet op. De misselijkheid werd opeens een stuk erger, en ook de duizeligheid was niet te harden. Als in slowmotion zakte ik weg in een groot zwart dal waar geen einde aan leek te komen.

Ik knipperde met mijn ogen en schoot rechtop. Ik herinnerde me de misselijkheid, hoofdpijn en duizeligheid nog heel erg. Maar nu was het opeens weg. Vol verwarring keek ik richting de tv die aanstond en naar de bank waar mijn moeder opzat. ‘Ah, je bent bijgekomen. Mooizo’ glimlachte ze. ‘hoe voel je je nu?’ Onverschillig haalde ik mijn schouders op. Ik had lang niets meegemaakt dat zo verwarrend was als dit. Van het een op het andere moment voelde ik me weer beterder, hoewel ik het gevoel had dat ik wel vaker ziek zou worden op deze manier. Waarom ik dat gevoel had wist ik niet. Maar het zij zo. Terwijl ik even naar de tv keek probeerde ik te onderschatten hoe laat de tijd stond aangegeven op het scherm. Acht uur alweer. Dat zou tijd zijn voor school. ´Je hoeft niet naar school, ik heb je ziekgemeld. Maandag verwachten ze je pas weer.´ Nog zonder dat ik mijn vraag gesteld had kreeg ik dat antwoord, wat wel raar was. Vroeger zei mijn moeder nooit iets zonder dat ik mijn vraag nog niet gesteld had. Net alsof ze me iets duidelijk wilde maken. ‘Waar is pa?’ vroeg ik aan haar. ‘Op zijn werk. Ik ben speciaal voor jouw thuisgebleven,’’ zei ze en stond op om vervolgens richting de keuken te lopen. Na slechts een enkele vijf minuten kwam ze weer terug met een kop thee in haar hand dat ze voor mij neer zette op de bijzettafel. ‘Zo, voor jouw.’ Ik glimlachte dankbaar en ging rechter zitten. Vervolgens pakte ik het kopje thee en hield het tussen twee handen. Het was heerlijk warm aangezien ik het best wel koud had.
‘Mam, mag ik je wat vragen?’ Ze knikte kort naar me. ‘Weet jij waarom ik nu opeens weer gezond ben, om het zo maar even te zeggen?’ Opnieuw knikte ze. ‘Ik kan er niets over los laten liefje. Je moet het allemaal zelf ontdekken. Als je er achter bent moet je het me zeggen, want dan staat je iets te wachten.’ Dat antwoord maakte me minder op mijn gemak. Het klok zo onecht, eigenlijk mysterieus zelfs. Wat het ook was, waarschijnlijk ging ik er een hekel aan krijgen. Ik zuchtte heel even en nam een slok van de thee. Ik proefde dat het kruidenthee was en nog loeihete ook. Volgende keer zou ik langer wachten voordat ik zou drinken, dat zeker. Chagrijnig zette ik de de thee weer weg en zakte onderuit. In gedachten verzonken keek ik naar het televisie programma dat aan de gang was.

Ik hoorde hoe de woonkamer deur openging en zag mijn zusje in de opening. Eindelijk was ze thuis. Hoewel ze wel wat jonger was dan ik was ze het beste gezelschap dat ik me vandaag kon wensen, gezien het feit dat ik de hele dag geen woord meer gewisseld had met mijn moeder. Vrijwel meteen kwam ze op me afgelopen en plofte naast me neer op de bank. Net op tijd wist ik mijn voeten in te trekken, zodat ze daar niet op ging zitten. Vrolijk begon ze te vertellen over haar dag op school, iets dat ik nooit deed uit voorzorg van mijn ouders. Ze hadden bij lange na geen idee hoe mijn schooldagen vergingen, hoewel ze soms wel eens klachten kregen van de school. Meestal wist ik de school op de een of andere manier wel om te praten. ‘Luister je wel?’ vroeg ze op een gegeven moment aan me, een tikje bot. Ik knikte vlug, hoewel het helemaal niet waar was. Toch probeerde ik zo goed als mogelijk daarna naar haar verhaal te luisteren. Een heel uittreksel van haar dacht werd ik mijn hoofd geprent. Toen ze eindelijk klaar was keek ze me nog met diezelfde glimlach aan als waarmee ze begonnen was. Haar blik sprak boekdelen, want ze wilde dat ik ook iets vertelde over mijn dag. ‘Ik heb hier de hele dag gehangen.’ Zei ik lachend tegen haar. Haar verhaal had me best wel moe gemaakt. Ik geeuwde even waardoor Sadie opstond. Ze plofte neer op de andere bank en keek naar de tv. Ik zuchtte heel even diep en sloot mijn ogen. Mijn benen legde ik weer languit op de bank. Langzaam zakte ik weg in een diepe slaap.

Angstig dwaalde ik door het bos. Maar niet als mens, maar in een ander gedaante. Ik was een dier geworden, een dier dat niet eens bestond. Dat maakte me zo bang. Ik snapte niet hoe het kon, maar het had met magische krachten te maken, dat wist ik wel. Als ik wilde kon ik ook weer gewoon in een mens veranderen. Maar hoe dit moest was een raadsel voor me. Ik wist niet eens hoe ik in dit wezen veranderd was. Alleen dat het kwam door de een of andere magiër. Ik wist dat hij in dit bos leefde. Dat wist ik gewoon. Maar sinds de verandering in het wezen wat ik nu was kon ik niet terug naar de stad, naar mijn ouders en zusje. In de verte zag ik een huisje opdoemen. Ik versnelde mijn passen iets. Hopelijk woonde hier de magiër.

Citaat:

Angstig dwaalde ik door het bos. Maar niet als mens, maar in een ander gedaante. Ik was een dier geworden, een dier dat niet eens bestond. Dat maakte me zo bang. Ik snapte niet hoe het kon, maar het had met magische krachten te maken, dat wist ik wel. Als ik wilde kon ik ook weer gewoon in een mens veranderen. Maar hoe dit moest was een raadsel voor me. Ik wist niet eens hoe ik in dit wezen veranderd was. Alleen dat het kwam door de een of andere magiër. Ik wist dat hij in dit bos leefde. Dat wist ik gewoon. Maar sinds de verandering in het wezen wat ik nu was kon ik niet terug naar de stad, naar mijn ouders en zusje. In de verte zag ik een huisje opdoemen. Ik versnelde mijn passen iets. Hopelijk woonde hier de magiër.

Toen ik wakker werd vroeg ik me gelijk af wat de droom betekende. Eentje zo raar als deze had ik al lang niet meer gehad. Meestal betekende je droom iets, maar deze deed dat volgensmij duidelijk niet. Met een diepe zucht stond ik op van de bank en liep opnieuw zonder een woord te wisselen met mijn moeder richting de gang en zo naar boven. Op mijn kamer kleedde ik me om, trok mijn schoenen aan en denderde weer naar beneden. Zonder dat Sadie me iets kon vragen haastte ik me het huis uit, pakte de fiets en begon richting het bos te fietsen.

Ik leek wel gek dat ik nu echt in het bos stond met mijn fiets in mijn hand. Iets in me zei dat ik dit moest doen, maar de andere helft van me zei dat ik het moest laten rusten, omdat het ´maar´ een droom was. Het pad waar ik op het moment op stond herkende ik maar al te goed. Het was dezelfde als mijn droom. Twijfelend begon ik te lopen in de richting waar ik ook heen was gelopen in mijn droom. Hoe meer ik die richting in liep, hoe enger ik begon te vonden. Het was écht precies hetzelfde, zonder enig verschil. In de verte stond zelfs het huisje uit mijn droom. Ik versnelde mijn pas iets en uiteindelijk bereikte ik het huisje. Mijn fiets smeet ik neer tegen een boom waarop ik snel richting het huisje liep. De deur van het huisje stond op een kier, waardoor ik gelijk naarbinnen kon. Zachtjes duwde ik de deur open en stapte naar binnen. Aan de ene kant van het huis stond een kast met állemaal potjes uitgestald. Ze hadden allemaal verschillende namen die je bijna niet uit kon spreken.
Aan de andere kant van het huisje stond nog een kast. Daarin stonden allemaal oude boeken, allemaal in een taal die ik niet kon lezen. Het leek wel Zweeds, zo kwam het althans op me over. Voorzichtig liep ik richting de kast en trok er een boek uit. Gelijk opende ik het. Wat bleek; de tekst bleek gewoon nederlands te zijn. Het waren dus boeken die niemand mocht lezen. Anders hadden ze geen valse namen. Ik besloot het boek mee te nemen, want iets zei me dat ik weer weg moest gaan, zo snel als ik kon. Zonder enig geluid te maken verliet ik het huisje, haasste me naar mijn fiets en sleurde hem mee naar het pad waar ik over gelopen had. Zo snel als ik kon stapte ik daarna op. Met het boek in mijn hand fietste ik zo snel als mogelijk was, naar huis.

Vlug sloot ik me op in mijn kamer, plofte neer op mijn bed en opende het boek. Vlug liet ik mijn ogen over de eerste regeltjes gaan.
Dit boek is in bezit van Marque Del Torque. Ieder ander die dit boek leest zonder het te vragen zal ik de problemen komen, tenzij dit zo voorbestemd was. En geloof me, ik, de eigenaar van dit boek, kan zien waar dit boek is. Daar is slechts een klein beetje magie voor nodig. En nee, dit zijn géén geintjes.
Lachend sloeg ik de pagina om en las verder.

Hyprete Convictumè;
Deze kracht is moeilijk te leren. Je hebt hem, of je hebt hem niet. De meeste magische wezens krijgen deze kracht mee met de geboorte. Hem ontwikkelen, dat is een heel ander verhaal. Je moet het echt willen, en er genoeg kracht voor hebben. De bedoeling van deze kracht is het maken van een verdedigings schild dat onzichtbaar is voor andere wezens. Wonden zullen gedurende deze kracht gelijk genezen.
Nog steeds moest ik lachen. Als dit echt was, was ik de paus. Grijnzend sloeg ik het boek dicht en borg het op, op een plek waar niemand het kon vinden. Daarna plofte ik opnieuw op mijn bed neer met allerlei gedachten. Als het al echt zou zijn, net als mijn droom deels echt was geweest, dan zou ik dus in de problemen zitten. Achja, waarschijnlijk zou er niet zo gek veel gebeuren dan. Misschien alleen een boete wegens stelen. Die gedachten fleurden mij iets op. Neuriend stond ik op, maar plofte weer op bed toen een schreeuwende pijn in mijn nek opspeelde. Het leek wel alsof iemand er een hand omheen had geklemt om me te laten stikken. Happend naar adem greep ik de zijkant van het bed vast. Op een gegeven moment zakte ik langzaam weg.

´Laat me verdomme met rust!´ brulde ik naar de magiër en probeerde me los te rukken. ‘Je hebt mijn boek gestolen, kreng! Waar heb je het verborgen, waar is het!’ Eigenwijs als ik was zweeg ik, totdat ik hard tegen een boekenkast gegooid werd. Het volgende moment klapte alle boeken op me. Ik gilde oorverdovend hard. Wat een hufter was het! Woest stond ik op en smeet de boeken naar zijn hoofd. Slechts eentje wist hij niet te ontwijken, de laatste klapte tegen zijn keel. ‘1-1’ gromde ik verwoed en rende richting de deur. Echter greep hij me bij mijn keel, sprak een spreuk uit en raakte ik bewusteloos.

Ik knipperde zachtjes met mijn ogen toen het felle zonlicht mijn ogen binnen drong. Waar was ik? Het enige wat ik zag was een oude man die bezorgd naar me zat te kijken, en ik die tegen een houten muur aan lag. Zachtjes kreunde ik toen ik wilde opstaan. Een gil ontsnapte vervolgens uit mijn mond toen ik zag wie de man was. Trillend van angst staarde ik hem aan. ‘Het was maar een droom meis. Ik sprak alleen die spreuk uit zodat je hier zou komen. Iedereen beleefd zo’n droom dan.’ zei hij tegen me en stond op. ‘Je droom maakt uit hoe je hier terecht bent gekomen. Maar goed, dat terzijde.’ Ik probeerde op te staan terwijl ik hem bekeek. Tervergeefs, dit lukte voor geen meter. ‘Waarom kan ik..’ ‘Je hebt je been gebroken.’ Chagrijnig keek ik hem aan en sloeg mijn armen over elkaar. Ik had mijn zin niet eens af kunnen maken. ‘Je bent hier omdat je mijn boek hebt gestolen. Waar is het?’ vroeg hij me. Ik zweeg en haalde mijn schouders op. ‘Je mag het houden, maar je moet beloven dat je het niemand anders laat zien.’ ‘Ik doe ermee wat ík wil. En breng me alsjeblieft naar huis.’ Lachend schudde hij zijn hoofd en kwam op me af lopen. Vervolgens tilde hij me op, droeg me naar buiten en legde me in zijn auto. ‘Ik breng je naar het ziekenhuis. Wat je daarna doet zie je maar.’ Ik wilde er tegenin gaan, maar besloot dit niet te doen. Zachtjes zuchtte ik en keek naar buiten.


Chagrijnig liep ik naar huis met mijn krukken. Sommige bekende keken me na, maar het interesseerde me niks. Het grootste probleem zou zijn dat mijn ouders zouden vragen hoe dit kwam. En wat ik moest antwoorden, daar had ik geen flauw benul van. Sowieso vond ik het niet leuk dat die ouwe gek me niet naar huis had gebracht. Hij had wel mijn been gebroken in feite, maar naar huis brengen kon hij me niet. Dat maakte me vooral zo kwaad op het moment want het ziekenhuis was niet erg dichtbij. Sterker nog, eer ik thuis zou zijn zou ik weer een uur verder zijn, zeker in dit slakkentempo. In gedachten verzonken stak ik de weg over, maar net op dat moment kwam er in een rázendsnel tempo een auto aan.

beauty_fan schreef:

het is wel handig als er wat sneller achter elkaar stukjes opkomen.!
maar het is echt een heel erg luek verhaal en ga het ook zeker volgen:) veel suc6 nog!